Κόρη Α
Ετοιμαζόμαστε να πάμε σε γάμο+τραπέζι οι δυο μας. Μπαίνω στο μπάνιο - χτενίζεται. Βγαίνω από το μπάνιο - ακόμα χτενίζεται. Στεγνώνω μαλλιά, ντύνομαι, πάω στο δωμάτιό της και είναι ακόμα με το μπουρνούζι.
- Τι έγινε μωρό μου, αργείς;
- Δεν ξέρω τι να βάλω.
- Μα εχθές δεν μου είπες ότι θα έβαζες αυτό το φόρεμα;
- Ναι, αλλά σήμερα δεν θέλω. Δεν μπορώ να βάλω φόρεμα.
- Γιατί καρδιά μου δεν μπορείς να βάλεις φόρεμα;
- Μα πόδια είναι αυτά που έχω; Γεμάτα σημάδια, μελανιές, χάλια είναι.
- Έλα τώρα - αφού έχεις τέλεια πόδια και το ξέρεις. Άλλωστε, κοίτα κι εμένα, τα δικά μου πόδια είναι γεμάτα σημάδια, φλέβες, χάλια είναι, αλλά φόρεμα φοράω.
- Βρε μαμά, ποιος σε κοιτάζει εσένα;
Κόρη Β
Γυρνάει από το προνήπιο με ένα λουλούδι στο χέρι.
- Τι ωραίο λουλούδι! Από τη γλάστρα το έκοψες;
- Όχι, μου το έδωσε ο Μάριος.
- Α, τι ευγενικός! Του είπες ευχαριστώ;
- Ναι.
- Και πώς και σου έδωσε λουλούδι;
- Παντρευτήκαμε.
- Α, μάλιστα. Αλλά εσύ δεν έχεις παντρευτεί και τον Άγγελο;
- Ναι.
- Και τι είπε ο Άγγελος;
- Θύμωσε.
- Σε πειράζει που θύμωσε ο Άγγελος;
- Όχι.
- Εντάξει. Και τον Μάριο τον αγαπάς που τον παντρεύτηκες;
- Όχι.
- Και τότε πώς και τον παντρεύτηκες;
- Βρε μαμά, με θέλει, με αγαπάει και τον λυπήθηκα.
Κόρη Γ
- Έλα αγάπη μου, πες μαμά!
- Μπαμμμμμπά!
Δευτέρα 14 Δεκεμβρίου 2009
Λίγο απ' όλα
Οι μπλόγκερ (ή μήπως να πω μπλογκερς ή μήπως ιστολογιογράφοι;) γράφουν για πάρτη τους, λέει κάποιος και συμφωνούν πολλοί. Εγώ πάλι νομίζω ότι όλοι μα όλοι γράφουν για πάρτη τους. Δεν παίζει ρόλο αν είναι ανάρτηση ή μυθιστόρημα - γράφουν για πάρτη τους, και καλά κάνουν.
Προχθές λοιπόν έμαθα ότι μια συνομήλική μου δεν σπούδασε γιατί οι γονείς της δεν την άφησαν να σπουδάσει εκτός Αθηνών. Θα μου πεις, γιατί σου κάνει εντύπωση; Εσύ απείχες πολύ από αυτό; Δεν ξέρεις και άλλες αντίστοιχες περιπτώσεις; Φυσικά και ξέρω. Αλλά δεν μπορώ να ξεπεράσω εύκολα το γεγονός ότι οι ανασφάλειες των γονιών ορίζουν σε τέτοιο βαθμό των μέλλον των παιδιών. Θα μου πεις πάλι, τι θα πει ορίζουν; Το να μην σπουδάσει κανείς δεν είναι και το τέλος του κόσμου. Φυσικά και δεν είναι. Το ζήτημα δεν είναι οι σπουδές - είναι οι ευκαιρίες που κερδίζουμε ή χάνουμε. Και άλλο να αποφασίσουμε εμείς, άλλο να αποφασίζουν άλλοι για εμάς.
Επειδή κι εγώ γράφω για πάρτη μου (όχι που νομίζατε ότι δεν έδενε η πρώτη παράγραφος με τη δεύτερη), αυτό το έγραψα για να πω στη συνομήλική μου ότι στενοχωρήθηκα πολύ. Περασμένα ξεχασμένα, θα μου απαντήσει. Αλλά σε παρακαλώ, θα της ανταπαντήσω εγώ, αν φτάσω να επηρεάζω κι εγώ τόσο τα κορίτσια με τις ανασφάλειές μου, πες το μου. Κι εσείς αντιδράστε. Γιατί πολλά μπορεί να τα κάνουμε γιατί απλούστατα κανείς δεν βρέθηκε να μας προτείνει κάτι άλλο.
Και για να κλείσουμε το δελτίο μας με μια νότα αισιοδοξίας, το χούμους ήταν όντως αλλού το ταχίνι κι αλλού τα ρεβύθια ή δεν ξέραμε τι τρώγαμε;
Προχθές λοιπόν έμαθα ότι μια συνομήλική μου δεν σπούδασε γιατί οι γονείς της δεν την άφησαν να σπουδάσει εκτός Αθηνών. Θα μου πεις, γιατί σου κάνει εντύπωση; Εσύ απείχες πολύ από αυτό; Δεν ξέρεις και άλλες αντίστοιχες περιπτώσεις; Φυσικά και ξέρω. Αλλά δεν μπορώ να ξεπεράσω εύκολα το γεγονός ότι οι ανασφάλειες των γονιών ορίζουν σε τέτοιο βαθμό των μέλλον των παιδιών. Θα μου πεις πάλι, τι θα πει ορίζουν; Το να μην σπουδάσει κανείς δεν είναι και το τέλος του κόσμου. Φυσικά και δεν είναι. Το ζήτημα δεν είναι οι σπουδές - είναι οι ευκαιρίες που κερδίζουμε ή χάνουμε. Και άλλο να αποφασίσουμε εμείς, άλλο να αποφασίζουν άλλοι για εμάς.
Επειδή κι εγώ γράφω για πάρτη μου (όχι που νομίζατε ότι δεν έδενε η πρώτη παράγραφος με τη δεύτερη), αυτό το έγραψα για να πω στη συνομήλική μου ότι στενοχωρήθηκα πολύ. Περασμένα ξεχασμένα, θα μου απαντήσει. Αλλά σε παρακαλώ, θα της ανταπαντήσω εγώ, αν φτάσω να επηρεάζω κι εγώ τόσο τα κορίτσια με τις ανασφάλειές μου, πες το μου. Κι εσείς αντιδράστε. Γιατί πολλά μπορεί να τα κάνουμε γιατί απλούστατα κανείς δεν βρέθηκε να μας προτείνει κάτι άλλο.
Και για να κλείσουμε το δελτίο μας με μια νότα αισιοδοξίας, το χούμους ήταν όντως αλλού το ταχίνι κι αλλού τα ρεβύθια ή δεν ξέραμε τι τρώγαμε;
Πέμπτη 10 Δεκεμβρίου 2009
Απογευματινές διαδρομές
- Φύλλο βέργας - η σφολιάτα δεν πάει και το φύλλο κρούστας μου πέφτει βαρύ στο στομάχι οπότε δεν το χρησιμοποιώ πουθενά
- Τυρί ρεγκάτο κομμένο κυβάκια
- Μία ντομάτα κομμένη κυβάκια
- Παστουρμάς
Απλώνετε το φύλλο, το κόβετε σε τετραγωνάκια και βάζετε 2-3 κυβάκια ρεγκάτο, άλλα τόσα ντομάτα και ένα καλό κομμάτι παστουρμά (πρέπει να έχετε βγάλει το τσεμένι). Επειδή σε δύο φύλλα βέργας αντιστοιχούν γύρω στις 8 φέτες παστουρμά, μην λυπηθείτε τα χρήματα και πάρτε καλό (και ακριβό) παστουρμά. Η διαφορά στη γεύση και στη μυρωδιά είναι η μέρα με τη νύχτα. Τα ψήνουμε για 20 λεπτά στους 180 βαθμούς και τα τρώμε με τα χέρια.
Γιατί προτείνω παστουρμαδοπιτάκια;
Το καλό με αυτή τη συνταγή είναι ότι δεν αφήνει πίσω της πολλά σκουπίδια. Έτσι, αν μένετε στο Δήμο Αθηναίων, τον Πρώτο Δήμο της Ελλάδας, τον Μοναδικό και Καταπληκτικό Δήμο που προφανώς θεωρεί ότι η καθαριότητα δεν αποτελεί μόνιμη και διαρκή ανάγκη και έχει αναθέσει τη δουλειά σε συμβασιούχους, που πριν από λίγα χρόνια είχε προσλάβει ειδικά για την καθαριότητα μόνιμο προσωπικό το οποίο δεν ξέρω πού έχει χαθεί, που επίσης πριν από λίγα χρόνια είχε αγοράσει ειδικά μηχανήματα για να καθαρίζει τα μονίμως βρώμικα πεζοδρόμια (αν και εγώ που ζω και δουλεύω στην Αθήνα δεν τα έχω δει ποτέ και πουθενά), που όλα τα είχε η Μαριορή ο φερετζές της έλειπε εμφανίστηκαν και οι κηποτεχνικοί του Δήμου και κλαδέψανε και τις μουριές και πλέον στα πεζοδρόμια έχουμε σκουπίδια και feuilles mortes που δεν se ramassent a la pelle, όλοι εσείς λοιπόν δεν θα χρειαστεί να πάτε τα σκουπίδια σας βόλτα μακρυά. Γιατί, τι άλλο θα τα κάνετε τα σκουπίδια σας αν δεν τα πάτε βόλτα; Εμείς μέχρι στιγμής έχουμε πετάξει σκουπίδια στο Παλαιό Φάληρο, στο Νέο Ψυχικό και σήμερα λέμε να πάμε στου Παπάγου.
Αλλά δεν παραπονιόμαστε! Σιγά μην παραπονεθούμε για λίγα σκουπίδια. Επί σειρά ετών είχαμε το ψηλότερο Χριστουγεννιάτικο δέντρο της Ευρώπης!
- Τυρί ρεγκάτο κομμένο κυβάκια
- Μία ντομάτα κομμένη κυβάκια
- Παστουρμάς
Απλώνετε το φύλλο, το κόβετε σε τετραγωνάκια και βάζετε 2-3 κυβάκια ρεγκάτο, άλλα τόσα ντομάτα και ένα καλό κομμάτι παστουρμά (πρέπει να έχετε βγάλει το τσεμένι). Επειδή σε δύο φύλλα βέργας αντιστοιχούν γύρω στις 8 φέτες παστουρμά, μην λυπηθείτε τα χρήματα και πάρτε καλό (και ακριβό) παστουρμά. Η διαφορά στη γεύση και στη μυρωδιά είναι η μέρα με τη νύχτα. Τα ψήνουμε για 20 λεπτά στους 180 βαθμούς και τα τρώμε με τα χέρια.
Γιατί προτείνω παστουρμαδοπιτάκια;
Το καλό με αυτή τη συνταγή είναι ότι δεν αφήνει πίσω της πολλά σκουπίδια. Έτσι, αν μένετε στο Δήμο Αθηναίων, τον Πρώτο Δήμο της Ελλάδας, τον Μοναδικό και Καταπληκτικό Δήμο που προφανώς θεωρεί ότι η καθαριότητα δεν αποτελεί μόνιμη και διαρκή ανάγκη και έχει αναθέσει τη δουλειά σε συμβασιούχους, που πριν από λίγα χρόνια είχε προσλάβει ειδικά για την καθαριότητα μόνιμο προσωπικό το οποίο δεν ξέρω πού έχει χαθεί, που επίσης πριν από λίγα χρόνια είχε αγοράσει ειδικά μηχανήματα για να καθαρίζει τα μονίμως βρώμικα πεζοδρόμια (αν και εγώ που ζω και δουλεύω στην Αθήνα δεν τα έχω δει ποτέ και πουθενά), που όλα τα είχε η Μαριορή ο φερετζές της έλειπε εμφανίστηκαν και οι κηποτεχνικοί του Δήμου και κλαδέψανε και τις μουριές και πλέον στα πεζοδρόμια έχουμε σκουπίδια και feuilles mortes που δεν se ramassent a la pelle, όλοι εσείς λοιπόν δεν θα χρειαστεί να πάτε τα σκουπίδια σας βόλτα μακρυά. Γιατί, τι άλλο θα τα κάνετε τα σκουπίδια σας αν δεν τα πάτε βόλτα; Εμείς μέχρι στιγμής έχουμε πετάξει σκουπίδια στο Παλαιό Φάληρο, στο Νέο Ψυχικό και σήμερα λέμε να πάμε στου Παπάγου.
Αλλά δεν παραπονιόμαστε! Σιγά μην παραπονεθούμε για λίγα σκουπίδια. Επί σειρά ετών είχαμε το ψηλότερο Χριστουγεννιάτικο δέντρο της Ευρώπης!
Παρασκευή 4 Δεκεμβρίου 2009
Νεολογισμοί και φιλοσοφία
Κοίτα να δεις τι έγινε:
Γράφει κάποιος σε ένα μπλογκ κάτι, γράφει κάποιος κάτι άλλο, λέω στον μεν και στον δε "κοίτα κι εκείνο" και νομίζω ότι δεν συνεννοήθηκαν. Αλλά μπορεί να μην έχω συνεννοηθεί εγώ με κανέναν (πράγμα εύκολο). Για να μην γράψω λοιπόν σχόλια-σεντόνια στον μεν και στον δε, γράφω εδώ τα δικά μου.
Νεολογισμός είναι μία λέξη (ή φράση) που δημιουργείται για να καλύψει μια νέα ανάγκη έκφρασης μιας έννοιας. Υποχρεωτικά λοιπόν, όταν δημιουργείται ορολογία, δημιουργούνται νεολογισμοί.
Αυτό με κανέναν τρόπο δεν αμφισβητεί την επιστήμη (η οποία σε κάθε περίπτωση χρειάζεται τους νέους όρους για να προχωρήσει - η νέα σκέψη οδηγεί σε νέους όρους), ούτε βέβαια και την επιστημονική εγκυρότητα των νέων όρων (αυτό είναι δουλειά του επιστήμονα).
Οι νεολογισμοί όμως, όπως κάθε τι νέο, μπορεί να προκαλέσουν αντιδράσεις ή, στην πιο ήπια μορφή τους, προβλήματα κατανόησης. Και ενώ οι περισσότεροι μπορεί να μην νοιάζονται για τους νεολογισμούς στην κβαντομηχανική, μπορεί να νιώθουν ότι τους αφορούν οι νεολογισμοί στον ευρύτερο χώρο των ανθρωπιστικών επιστημών (εδώ δεν θα αναρωτηθούμε γιατί, απλώς βλέπουμε ότι πολλοί περισσότεροι είναι αυτοί που έχουν ενδιαφερθεί να διαβάσουν/καταλάβουν μια όποια εισαγωγή στη φιλοσοφία, παρά π.χ. τη θεωρία της σχετικότητας).
Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται είναι: σε ποιο βαθμό ο επιστήμονας θέλει να γίνει κατανοητός από το ευρύτερο κοινό; Τον νοιάζει; Ή μήπως απευθύνεται μόνο στους "μυημένους"; Και ακόμα κι αν δεχτούμε ότι ο επιστήμονας πρέπει να είναι σε ένα βάθρο και να τον βλέπουμε εμείς από κάτω με το στόμα ανοιχτό (είτε γιατί τον θαυμάζουμε, είτε γιατί δεν καταλαβαίνουμε τι λέει - αλλά εκεί τον θέλουμε τον πατέρα-επιστήμονα), οι "μυημένοι" δεν πρέπει να βοηθήσουν το ευρύτερο κοινό να καταλάβει; Ή επιδιώκουν να αποτελούν μέλη μιας ελίτ που κατέχει το θέμα; (Και εδώ συγχαίρω αυτόν που γράφει: "ό,τι απορία έχεις -ρώτα".)
Έρχομαι όμως στην αφορμή, που δεν ήταν άλλη παρά μια εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης, όπου οι προσκεκλημένοι μιλούσαν μεταξύ τους, χρησιμοποιώντας ορολογία που καταλάβαιναν μόνο ελάχιστοι. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο και δεν παίζει ρόλο σε ποια εκπομπή αναφέρομαι, ούτε για τι μιλούσαν (που φυσικά και παίζει ρόλο, αλλά δεν είναι αυτό το ζητούμενο). Το ερώτημα είναι σε ποιον απευθύνονται; Αν η τηλεόραση, ως λαϊκό μέσον ενημέρωσης, καταφέρνει να απομακρύνει το ευρύτερο κοινό από την όποια επιστήμη, τότε πώς θα έρθει η επιστήμη κοντά στον ανοιχτόμυαλο και πρόθυμο άσχετο; Με άλλα λόγια, πώς θα κεντριστεί το ενδιαφέρον του ευρύτερου κοινού;
Μήπως αυτή η σοβαρότητα (ή επίφαση σοβαρότητας - μπορείτε να το κρίνετε μόνοι σας) τελικά βλάπτει την επιστήμη, τη συζήτηση και τη σκέψη;
Γράφει κάποιος σε ένα μπλογκ κάτι, γράφει κάποιος κάτι άλλο, λέω στον μεν και στον δε "κοίτα κι εκείνο" και νομίζω ότι δεν συνεννοήθηκαν. Αλλά μπορεί να μην έχω συνεννοηθεί εγώ με κανέναν (πράγμα εύκολο). Για να μην γράψω λοιπόν σχόλια-σεντόνια στον μεν και στον δε, γράφω εδώ τα δικά μου.
Νεολογισμός είναι μία λέξη (ή φράση) που δημιουργείται για να καλύψει μια νέα ανάγκη έκφρασης μιας έννοιας. Υποχρεωτικά λοιπόν, όταν δημιουργείται ορολογία, δημιουργούνται νεολογισμοί.
Αυτό με κανέναν τρόπο δεν αμφισβητεί την επιστήμη (η οποία σε κάθε περίπτωση χρειάζεται τους νέους όρους για να προχωρήσει - η νέα σκέψη οδηγεί σε νέους όρους), ούτε βέβαια και την επιστημονική εγκυρότητα των νέων όρων (αυτό είναι δουλειά του επιστήμονα).
Οι νεολογισμοί όμως, όπως κάθε τι νέο, μπορεί να προκαλέσουν αντιδράσεις ή, στην πιο ήπια μορφή τους, προβλήματα κατανόησης. Και ενώ οι περισσότεροι μπορεί να μην νοιάζονται για τους νεολογισμούς στην κβαντομηχανική, μπορεί να νιώθουν ότι τους αφορούν οι νεολογισμοί στον ευρύτερο χώρο των ανθρωπιστικών επιστημών (εδώ δεν θα αναρωτηθούμε γιατί, απλώς βλέπουμε ότι πολλοί περισσότεροι είναι αυτοί που έχουν ενδιαφερθεί να διαβάσουν/καταλάβουν μια όποια εισαγωγή στη φιλοσοφία, παρά π.χ. τη θεωρία της σχετικότητας).
Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται είναι: σε ποιο βαθμό ο επιστήμονας θέλει να γίνει κατανοητός από το ευρύτερο κοινό; Τον νοιάζει; Ή μήπως απευθύνεται μόνο στους "μυημένους"; Και ακόμα κι αν δεχτούμε ότι ο επιστήμονας πρέπει να είναι σε ένα βάθρο και να τον βλέπουμε εμείς από κάτω με το στόμα ανοιχτό (είτε γιατί τον θαυμάζουμε, είτε γιατί δεν καταλαβαίνουμε τι λέει - αλλά εκεί τον θέλουμε τον πατέρα-επιστήμονα), οι "μυημένοι" δεν πρέπει να βοηθήσουν το ευρύτερο κοινό να καταλάβει; Ή επιδιώκουν να αποτελούν μέλη μιας ελίτ που κατέχει το θέμα; (Και εδώ συγχαίρω αυτόν που γράφει: "ό,τι απορία έχεις -ρώτα".)
Έρχομαι όμως στην αφορμή, που δεν ήταν άλλη παρά μια εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης, όπου οι προσκεκλημένοι μιλούσαν μεταξύ τους, χρησιμοποιώντας ορολογία που καταλάβαιναν μόνο ελάχιστοι. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο και δεν παίζει ρόλο σε ποια εκπομπή αναφέρομαι, ούτε για τι μιλούσαν (που φυσικά και παίζει ρόλο, αλλά δεν είναι αυτό το ζητούμενο). Το ερώτημα είναι σε ποιον απευθύνονται; Αν η τηλεόραση, ως λαϊκό μέσον ενημέρωσης, καταφέρνει να απομακρύνει το ευρύτερο κοινό από την όποια επιστήμη, τότε πώς θα έρθει η επιστήμη κοντά στον ανοιχτόμυαλο και πρόθυμο άσχετο; Με άλλα λόγια, πώς θα κεντριστεί το ενδιαφέρον του ευρύτερου κοινού;
Μήπως αυτή η σοβαρότητα (ή επίφαση σοβαρότητας - μπορείτε να το κρίνετε μόνοι σας) τελικά βλάπτει την επιστήμη, τη συζήτηση και τη σκέψη;
Πέμπτη 3 Δεκεμβρίου 2009
Η1Ν1
Νέα κρούσματα σε όλη την Ελλάδα! Το δικό σας σχολείο λειτουργεί ή έκλεισε λόγω γρίπης; Άρχισε ο εμβολιασμός του γενικού πληθυσμού. Ανεύθυνοι οι γιατροί που δεν προτρέπουν όλον τον κόσμο να εμβολιαστεί πάραυτα! Άλλος ένας πέθανε από τη νέα γρίπη! Η πανδημία χτυπάει και τους παιδότοπους!
Προχθές ήμουν σε ένα παιδικό πάρτυ με την κόρη Β και όλοι μιλούσαν για τη νέα γρίπη. Τα παιδικά πάρτυ είναι γενικώς δύσκολα για κάποιους γονείς. Εγώ είμαι μεταξύ αυτών. Συνήθως δεν έχω τι να πω και πολύ συχνά δεν καταλαβαίνω τι λένε οι άλλοι. Έτσι λοιπόν συνηθίζω να φοράω το χαμόγελο της Τζοκόντα και να κουνάω το κεφάλι. Πολλές φορές μάλιστα βοηθάω τη μαμά να σερβίρει, μαζεύω τα πιάτα, παίζω με τα παιδιά, η καλή νοικοκυρά είναι δούλα και κυρά ένα πράγμα. Και έτσι αποφεύγω τις συζητήσεις και όλοι περνάμε καλά. Όταν λοιπόν με ρώτησαν (μα γιατί με ρωτάνε;) αν φοβάμαι για τη νέα γρίπη, απάντησα ότι φυσικά και φοβάμαι για τη νέα γρίπη, αλλά περισσότερο ακόμα φοβάμαι για την οικονομία. Και όλοι έσπευσαν να συμφωνήσουν μαζί μου και να πουν ότι είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα και αναρωτήθηκαν πώς είναι δυνατόν να ζουν τόσοι άνθρωποι με μισθούς πείνας. Και πάνω που ετοιμαζόμουν να χαρώ που γύριζε η κουβέντα, διαπίστωσα ότι γύρισε όντως προς Αθηνών Αρένα μεριά και τις πλαστικές της Βίσση.
Το ξέρω ότι κάτι δεν κάνω καλά, απλώς δεν έχω βρει ακόμα τι.
Προχθές ήμουν σε ένα παιδικό πάρτυ με την κόρη Β και όλοι μιλούσαν για τη νέα γρίπη. Τα παιδικά πάρτυ είναι γενικώς δύσκολα για κάποιους γονείς. Εγώ είμαι μεταξύ αυτών. Συνήθως δεν έχω τι να πω και πολύ συχνά δεν καταλαβαίνω τι λένε οι άλλοι. Έτσι λοιπόν συνηθίζω να φοράω το χαμόγελο της Τζοκόντα και να κουνάω το κεφάλι. Πολλές φορές μάλιστα βοηθάω τη μαμά να σερβίρει, μαζεύω τα πιάτα, παίζω με τα παιδιά, η καλή νοικοκυρά είναι δούλα και κυρά ένα πράγμα. Και έτσι αποφεύγω τις συζητήσεις και όλοι περνάμε καλά. Όταν λοιπόν με ρώτησαν (μα γιατί με ρωτάνε;) αν φοβάμαι για τη νέα γρίπη, απάντησα ότι φυσικά και φοβάμαι για τη νέα γρίπη, αλλά περισσότερο ακόμα φοβάμαι για την οικονομία. Και όλοι έσπευσαν να συμφωνήσουν μαζί μου και να πουν ότι είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα και αναρωτήθηκαν πώς είναι δυνατόν να ζουν τόσοι άνθρωποι με μισθούς πείνας. Και πάνω που ετοιμαζόμουν να χαρώ που γύριζε η κουβέντα, διαπίστωσα ότι γύρισε όντως προς Αθηνών Αρένα μεριά και τις πλαστικές της Βίσση.
Το ξέρω ότι κάτι δεν κάνω καλά, απλώς δεν έχω βρει ακόμα τι.
Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2009
Σαββατοκύριακο στο Βελιγράδι
Όσες φορές φύγατε για ένα σαββατοκύριακο, σκεφτήκατε ποτέ ότι θα μπορούσατε να πάτε στο Βελιγράδι; Εμείς ενθουσιαστήκαμε με την προσφορά της νέας Ολυμπιακής και πήραμε εισιτήρια με 1 ευρώ το άτομο (+ τους φόρους, που όμως αν δεν ταξιδέψεις επιστρέφονται, οπότε το μόνο που θα χάσεις αν δεν ταξιδέψεις τελικά είναι το 1 ευρώ το άτομο).
Στο Βελιγράδι δεν είχαμε ξαναπάει και δεν είχαμε συγκεκριμένη άποψη για το τι θα μπορούσαμε να περιμένουμε. Θα γράψω λοιπόν την πραγματική, αντικειμενική και αμερόληπτη αλήθεια, χωρίς φόβο και πάθος!
1. Ο κεντρικός πεζόδρομος του Βελιγραδίου θα μπορούσε να είναι στη Βιέννη. Έχει καταστήματα, εστιατόρια, καφέ (από 'μοντέρνα', μέχρι εκείνα τα μεγάλα που έχουν παντού ξύλο και θυμίζουν περασμένα μεγαλεία, σαν το Ζόναρς πριν την ανακαίνιση).
2. Το καλντερίμι με τα παραδοσιακά εστιατόρια κ.λπ. (τύπου Πλάκας) ικανοποιεί όλα τα γούστα - αν και το πολύ ακορντεόν εμένα με κουράζει και σε αρκετά σημεία ο δρόμος έμοιαζε βομβαρδισμένος.
3. Το φαγητό τους είναι τέλειο, με πολλές ομοιότητες με την ελληνική κουζίνα. Μπορείς να φας πολύ καλά και φθηνά ακόμα και σε μαγαζάκια που δεν γεμίζουν καθόλου το μάτι. Τα κρέατα και τα ψάρια ήταν γενικότερα ελαφρώς μαριναρισμένα και καλοψημένα, κυκλοφορούν ευρέως τουρσιά και πιπεριές Φλωρίνης σε διάφορες μορφές, στα δε γλυκά τους περιλαμβάνονται οι μπακλαβάδες, οι τουλούμπες και τα κουρκουμπίνια. Έχουν και πολλά και διάφορα με φρούτα του δάσους (από αυτά που δεν ξέρω καν πως λέγονται στα ελληνικά, αλλά στα αγγλικά είναι λέξεις που τελειώνουν σε -currant και -berry).
4. Τα ποτά είναι φθηνά. Υπάρχουν πολλά μπαρ για όλα τα γούστα και γενικώς ο κόσμος βγαίνει. Αν και το τοπικό τσιπουροειδές ποτό εμένα δεν μου άρεσε.
5. Οι Σέρβοι είναι ψηλοί και ωραίοι. Απ' ό,τι λέει ο σύζυγος, το ίδιο ισχύει και για τις γυναίκες, αλλά δεν μπορώ να πω ότι τις παρατήρησα κιόλας.
6. Τα κτήρια είναι παλιά και η εύρεση καλού και φθηνού ξενοδοχείου στο κέντρο είναι μάλλον αδύνατη. Γενικότερα τα παλιά κτήρια της πόλης δεν έχουν συντηρηθεί επαρκώς (και αυτό φαίνεται παντού).
7. Η γενική εντύπωση ήταν πολύ θετική. Οι άνθρωποι είναι ωραίοι, ευχάριστοι, χαμογελαστοί και είχαν όλη την καλή διάθεση να συννενοηθούν μαζί μας ακόμα κι όταν δεν μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε σε καμία γλώσσα - δεν δείχνουν γκρινιάρηδες, αυτό το στυλάκι που σε κάνει να μιζεριάζεις σε άλλες περιοχές του κόσμου.
8. Για φαγητό δεν πληρώσαμε πάνω από 10 ευρώ (και για τους δύο) σε μαγαζιά τύπου ταβέρνας. Ο καφές και η μπύρα έχουν από 1 έως 2 ευρώ. Οι τιμές στα ξενοδοχεία είναι τσιμπημένες (γι' αυτό που προσφέρουν πάντα) και οι τιμές στις βιτρίνες για ρούχα/παπούτσια είναι αντίστοιχες με της Αθήνας.
9. Η πόλη είναι φιλική. Υπάρχουν διαβάσεις για καροτσάκια (αν και πολλά κτήρια έχουν σκάλες), υπάρχουν σούπερ μάρκετ ανοικτά 24 ώρες και πολλά μαγαζιά λειτουργούν κανονικά και την Κυριακή.
10. Πολλά λεωφορεία γράφουν στο πλάι "Donation from the people of Japan" και έχουν τις δύο σημαίες. Γιατί μπορεί να γράφω για τη Σερβία, αλλά πρέπει να μιλήσουμε και για το σημαντικότατο φιλανθρωπικό έργο της Ιαπωνίας.
11. Οι (ορθόδοξες) εκκλησίες τους ήταν αρκετά διαφορετικές από τις δικές μας. Δεν υπήρχαν καρέκλες, τα κεριά καίγονταν μέχρι τέλους, ήταν τίγκα στον κόσμο αλλά κανείς δεν μιλούσε, οι πιστοί έκαναν τρεις σταυρούς με μετάνοια πριν φιλήσουν τις εικόνες, αρκετοί φιλούσαν την πόρτα της εκκλησίας μπαίνοντας μέσα και οι εικόνες ήταν αρκετά διαφορετικές με αυτές που υπάρχουν στις δικές μας εκκλησίες (δεν ακολουθούσαν δηλαδή πιστά το μοντέλο της βυζαντινής αγιογραφίας που βλέπουμε εμείς). Α, μην το ξεχάσω, είδαμε και αρραβώνα, μέσα στην εκκλησία.
12. Να πάτε, να πάτε, αλλά να προτιμήσετε την άνοιξη. Την Κυριακή έβρεχε από τα ξημερώματα μέχρι νωρίς το βράδυ και ήταν μάλλον θλιβερά. Μετά σταμάτησε η βροχή και όλοι ξεχύθηκαν στους δρόμους και ήταν σαν γιορτή.
13. Η Ελλάδα είναι μια οικονομική υπερδύναμη. Μπορεί να μην το ξέρετε, αλλά φτάνοντας στο αεροδρόμιο, το πρώτο πράγμα που βλέπετε είναι μια τεράστια ταμπέλα που λέει Eurobank, μέσα στο αεροδρόμιο αλλάζετε χρήματα στην Alpha Bank, φτάνοντας στην πόλη βλέπετε την Πειραιώς, μετά την Εθνική και την Μαρφίν. Αν και η Alpha πρέπει να έχει περισσότερα καταστήματα από όλες τις άλλες τράπεζες.
14. Όλοι μας περνούσαν για ντόπιους. (Και μάλλον θα σκέφτονταν "πώς βγήκαν έτσι κοντοί αυτοί;").
Καλά ταξίδια!
Στο Βελιγράδι δεν είχαμε ξαναπάει και δεν είχαμε συγκεκριμένη άποψη για το τι θα μπορούσαμε να περιμένουμε. Θα γράψω λοιπόν την πραγματική, αντικειμενική και αμερόληπτη αλήθεια, χωρίς φόβο και πάθος!
1. Ο κεντρικός πεζόδρομος του Βελιγραδίου θα μπορούσε να είναι στη Βιέννη. Έχει καταστήματα, εστιατόρια, καφέ (από 'μοντέρνα', μέχρι εκείνα τα μεγάλα που έχουν παντού ξύλο και θυμίζουν περασμένα μεγαλεία, σαν το Ζόναρς πριν την ανακαίνιση).
2. Το καλντερίμι με τα παραδοσιακά εστιατόρια κ.λπ. (τύπου Πλάκας) ικανοποιεί όλα τα γούστα - αν και το πολύ ακορντεόν εμένα με κουράζει και σε αρκετά σημεία ο δρόμος έμοιαζε βομβαρδισμένος.
3. Το φαγητό τους είναι τέλειο, με πολλές ομοιότητες με την ελληνική κουζίνα. Μπορείς να φας πολύ καλά και φθηνά ακόμα και σε μαγαζάκια που δεν γεμίζουν καθόλου το μάτι. Τα κρέατα και τα ψάρια ήταν γενικότερα ελαφρώς μαριναρισμένα και καλοψημένα, κυκλοφορούν ευρέως τουρσιά και πιπεριές Φλωρίνης σε διάφορες μορφές, στα δε γλυκά τους περιλαμβάνονται οι μπακλαβάδες, οι τουλούμπες και τα κουρκουμπίνια. Έχουν και πολλά και διάφορα με φρούτα του δάσους (από αυτά που δεν ξέρω καν πως λέγονται στα ελληνικά, αλλά στα αγγλικά είναι λέξεις που τελειώνουν σε -currant και -berry).
4. Τα ποτά είναι φθηνά. Υπάρχουν πολλά μπαρ για όλα τα γούστα και γενικώς ο κόσμος βγαίνει. Αν και το τοπικό τσιπουροειδές ποτό εμένα δεν μου άρεσε.
5. Οι Σέρβοι είναι ψηλοί και ωραίοι. Απ' ό,τι λέει ο σύζυγος, το ίδιο ισχύει και για τις γυναίκες, αλλά δεν μπορώ να πω ότι τις παρατήρησα κιόλας.
6. Τα κτήρια είναι παλιά και η εύρεση καλού και φθηνού ξενοδοχείου στο κέντρο είναι μάλλον αδύνατη. Γενικότερα τα παλιά κτήρια της πόλης δεν έχουν συντηρηθεί επαρκώς (και αυτό φαίνεται παντού).
7. Η γενική εντύπωση ήταν πολύ θετική. Οι άνθρωποι είναι ωραίοι, ευχάριστοι, χαμογελαστοί και είχαν όλη την καλή διάθεση να συννενοηθούν μαζί μας ακόμα κι όταν δεν μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε σε καμία γλώσσα - δεν δείχνουν γκρινιάρηδες, αυτό το στυλάκι που σε κάνει να μιζεριάζεις σε άλλες περιοχές του κόσμου.
8. Για φαγητό δεν πληρώσαμε πάνω από 10 ευρώ (και για τους δύο) σε μαγαζιά τύπου ταβέρνας. Ο καφές και η μπύρα έχουν από 1 έως 2 ευρώ. Οι τιμές στα ξενοδοχεία είναι τσιμπημένες (γι' αυτό που προσφέρουν πάντα) και οι τιμές στις βιτρίνες για ρούχα/παπούτσια είναι αντίστοιχες με της Αθήνας.
9. Η πόλη είναι φιλική. Υπάρχουν διαβάσεις για καροτσάκια (αν και πολλά κτήρια έχουν σκάλες), υπάρχουν σούπερ μάρκετ ανοικτά 24 ώρες και πολλά μαγαζιά λειτουργούν κανονικά και την Κυριακή.
10. Πολλά λεωφορεία γράφουν στο πλάι "Donation from the people of Japan" και έχουν τις δύο σημαίες. Γιατί μπορεί να γράφω για τη Σερβία, αλλά πρέπει να μιλήσουμε και για το σημαντικότατο φιλανθρωπικό έργο της Ιαπωνίας.
11. Οι (ορθόδοξες) εκκλησίες τους ήταν αρκετά διαφορετικές από τις δικές μας. Δεν υπήρχαν καρέκλες, τα κεριά καίγονταν μέχρι τέλους, ήταν τίγκα στον κόσμο αλλά κανείς δεν μιλούσε, οι πιστοί έκαναν τρεις σταυρούς με μετάνοια πριν φιλήσουν τις εικόνες, αρκετοί φιλούσαν την πόρτα της εκκλησίας μπαίνοντας μέσα και οι εικόνες ήταν αρκετά διαφορετικές με αυτές που υπάρχουν στις δικές μας εκκλησίες (δεν ακολουθούσαν δηλαδή πιστά το μοντέλο της βυζαντινής αγιογραφίας που βλέπουμε εμείς). Α, μην το ξεχάσω, είδαμε και αρραβώνα, μέσα στην εκκλησία.
12. Να πάτε, να πάτε, αλλά να προτιμήσετε την άνοιξη. Την Κυριακή έβρεχε από τα ξημερώματα μέχρι νωρίς το βράδυ και ήταν μάλλον θλιβερά. Μετά σταμάτησε η βροχή και όλοι ξεχύθηκαν στους δρόμους και ήταν σαν γιορτή.
13. Η Ελλάδα είναι μια οικονομική υπερδύναμη. Μπορεί να μην το ξέρετε, αλλά φτάνοντας στο αεροδρόμιο, το πρώτο πράγμα που βλέπετε είναι μια τεράστια ταμπέλα που λέει Eurobank, μέσα στο αεροδρόμιο αλλάζετε χρήματα στην Alpha Bank, φτάνοντας στην πόλη βλέπετε την Πειραιώς, μετά την Εθνική και την Μαρφίν. Αν και η Alpha πρέπει να έχει περισσότερα καταστήματα από όλες τις άλλες τράπεζες.
14. Όλοι μας περνούσαν για ντόπιους. (Και μάλλον θα σκέφτονταν "πώς βγήκαν έτσι κοντοί αυτοί;").
Καλά ταξίδια!
Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2009
Δεν μου αρέσει ο Cave
Κάτι δεν πάει καλά γιατί διαρκώς άλλα θέλω να γράψω και άλλα γράφω. Σήμερα όμως έκανα την υπέρβαση και παραδέχθηκα δημοσίως ότι δεν μου αρέσει ο Cave. Πέρα λοιπόν από το τι γράφω σε ένα σχόλιο, το θέμα είναι μεγάλο και πρέπει να εξηγηθώ.
Αρχικά να θέσουμε το πλαίσιο. Έχουμε μια μαθήτρια γυμνασίου τη δεκαετία του '80 που δεν της αρέσει η Madonna. Και αυτό είναι κάτι πολύ συγκεκριμένο γιατί μιλάμε για μια εποχή που σχεδόν όλες όχι απλώς άκουγαν Madonna, αλλά και προσπαθούσαν να της μοιάσουν. Ποιοι δεν άκουγαν Madonna; Κάτι σπασικλάκια που δεν άκουγαν τίποτα, κάτι αγόρια που ήξεραν μόνο από atari και οι αμίλητοι. Τι έκανε λοιπόν αυτή η κοπέλα; Παρέα με τους αμίλητους (που κάθε άλλο παρά αμίλητοι ήταν) οι οποίοι ήξεραν τους Pink Floyd και άλλα 'παλιά' συγκροτήματα (τους Who!), τον Bowie, τους U2, τους Cure, τους Smiths. Κάπου εκεί μπήκε στην παρέα η Siouxsie, ο Cave και σιγά σιγά μεγάλωσε ο κύκλος των μονίμως ντοπαρισμένων τραγουδοποιών με πολλούς άλλους.
Τώρα να διευρύνουμε το πλαίσιο. Μαθητές, που τρέχαμε από το σχολείο στο σπίτι για φαγητό, ακούγαμε Άκη Έβενη και όχι Πετρίδη γιατί την ώρα του Πετρίδη είχαμε αγγλικά ή κάτι συναφές, που βγαίναμε ελάχιστα και μόνο το Σάββατο και τσακίζαμε το τηλέφωνο μέχρι να μας το πάρουν οι γονείς μας από τα χέρια με φωνές. Λεφτά για δίσκους δεν είχαμε, οπότε όποιος αγόραζε δίσκο, τον γράφαμε σε κασέτες και τις ακούγαμε τόσες χιλιάδες φορές που τις λιώναμε. Και τι άλλο κάναμε; Προσπαθούσαμε να μάθουμε τα λόγια - και στην πορεία μαθαίναμε αγγλικά.
Και εξηγώ τι σημαίνει μαθαίναμε αγγλικά (με ό,τι μου έρχεται στο μυαλό τώρα):
"If I had a photograph of you, something to remind me, I wouldn't spend my life just wishing": If + αόριστος -- would + απαρέμφατο.
A flock of seagulls, a pack of wolves, a herd of cows...
I can't escape myself: το can συντάσσεται με γυμνό απαρέμφατο.
Και πάει λέγοντας. Για να μην αναφερθούμε στο λεξιλόγιο (αν δεν υπήρχαν οι Smiths εγώ δεν θα ήξερα ποια ήταν αυτή η Joan of Arc και φυσικά ακόμα θυμάμαι το σοκ που περάσαμε όταν συνειδητοποιήσαμε τι έλεγε η Siouxsie στο melt).
Και διευρύνουμε λίγο ακόμα το πλαίσιο. Τον καιρό εκείνο τον παλιό υπήρχε ένα εξωτικό μέρος που λεγόταν Δυτικό Βερολίνο. Τι Μαλδίβες και Σεϋχέλλες! Το Βερολίνο ήταν ό,τι πιο εξωτικό υπήρχε, άσχετα που κανένας μας δεν είχε πάει. Άρα και οι καλλιτέχνες που περνούσαν από εκεί ήταν κάτι σαν θεοί. Ο Cave ήταν μεταξύ αυτών (και αν δεν κάνω λάθος εξακολουθεί να έχει σπίτι στο Βερολίνο). Την πρώτη φορά που άκουσα Cave δεν μου άρεσε. Ένας φίλος λοιπόν ανέλαβε να με μυήσει. Δεν θυμάμαι πόσες φορές είχα ακούσει το Mr Clarinet, θυμάμαι όμως ότι τα λόγια τα έμαθα μέσα σε μία ημέρα χωρίς να χρειαστεί να τα γράψω. Και μου άρεσαν, αλλά το τραγούδι εξακολουθούσε να μην μου αρέσει (αποδεικνύεται περίτρανα ότι δεν πετυχαίνει πάντα η υπνοπαιδεία). Μόνο που τότε ντρεπόμουν να το πω γιατί ήταν αδιανόητο να μην μου αρέσει ο Cave.
(Σε αυτό το σημείο η κολλητή που περίμενε έξω από το Ρόδον να τον δει να βγαίνει για να μπει σε ταξί και να πει "ακολούθησε αυτό το αυτοκίνητο" και να βρεθεί σε ταβέρνα στο Παγκράτι είναι που διαβάζει και βγάζει φλύκταινες.)
Φυσικά, πολλά χρόνια αργότερα και ύστερα από αρκετές ακόμη απόπειρες (γιατί πρέπει να παραδεχτώ ότι το προσπάθησα), όταν έμαθα για το σεμινάριο ποίησης στη Βιέννη ήθελα να τρέξω να το παρακολουθήσω, όχι γιατί θα ήθελα κάποια στιγμή στη ζωή μου να γράψω ποίηση (αν είναι ποτέ δυνατόν, εγώ!) αλλά για να ακούσω αυτή τη φωνή να χρησιμοποιεί τα λόγια που χρησιμοποιεί και να μιλάει για ποίηση. Γιατί, για να δανειστώ τα λόγια του motorcycle boy, για μένα μιλάει.
Αρχικά να θέσουμε το πλαίσιο. Έχουμε μια μαθήτρια γυμνασίου τη δεκαετία του '80 που δεν της αρέσει η Madonna. Και αυτό είναι κάτι πολύ συγκεκριμένο γιατί μιλάμε για μια εποχή που σχεδόν όλες όχι απλώς άκουγαν Madonna, αλλά και προσπαθούσαν να της μοιάσουν. Ποιοι δεν άκουγαν Madonna; Κάτι σπασικλάκια που δεν άκουγαν τίποτα, κάτι αγόρια που ήξεραν μόνο από atari και οι αμίλητοι. Τι έκανε λοιπόν αυτή η κοπέλα; Παρέα με τους αμίλητους (που κάθε άλλο παρά αμίλητοι ήταν) οι οποίοι ήξεραν τους Pink Floyd και άλλα 'παλιά' συγκροτήματα (τους Who!), τον Bowie, τους U2, τους Cure, τους Smiths. Κάπου εκεί μπήκε στην παρέα η Siouxsie, ο Cave και σιγά σιγά μεγάλωσε ο κύκλος των μονίμως ντοπαρισμένων τραγουδοποιών με πολλούς άλλους.
Τώρα να διευρύνουμε το πλαίσιο. Μαθητές, που τρέχαμε από το σχολείο στο σπίτι για φαγητό, ακούγαμε Άκη Έβενη και όχι Πετρίδη γιατί την ώρα του Πετρίδη είχαμε αγγλικά ή κάτι συναφές, που βγαίναμε ελάχιστα και μόνο το Σάββατο και τσακίζαμε το τηλέφωνο μέχρι να μας το πάρουν οι γονείς μας από τα χέρια με φωνές. Λεφτά για δίσκους δεν είχαμε, οπότε όποιος αγόραζε δίσκο, τον γράφαμε σε κασέτες και τις ακούγαμε τόσες χιλιάδες φορές που τις λιώναμε. Και τι άλλο κάναμε; Προσπαθούσαμε να μάθουμε τα λόγια - και στην πορεία μαθαίναμε αγγλικά.
Και εξηγώ τι σημαίνει μαθαίναμε αγγλικά (με ό,τι μου έρχεται στο μυαλό τώρα):
"If I had a photograph of you, something to remind me, I wouldn't spend my life just wishing": If + αόριστος -- would + απαρέμφατο.
A flock of seagulls, a pack of wolves, a herd of cows...
I can't escape myself: το can συντάσσεται με γυμνό απαρέμφατο.
Και πάει λέγοντας. Για να μην αναφερθούμε στο λεξιλόγιο (αν δεν υπήρχαν οι Smiths εγώ δεν θα ήξερα ποια ήταν αυτή η Joan of Arc και φυσικά ακόμα θυμάμαι το σοκ που περάσαμε όταν συνειδητοποιήσαμε τι έλεγε η Siouxsie στο melt).
Και διευρύνουμε λίγο ακόμα το πλαίσιο. Τον καιρό εκείνο τον παλιό υπήρχε ένα εξωτικό μέρος που λεγόταν Δυτικό Βερολίνο. Τι Μαλδίβες και Σεϋχέλλες! Το Βερολίνο ήταν ό,τι πιο εξωτικό υπήρχε, άσχετα που κανένας μας δεν είχε πάει. Άρα και οι καλλιτέχνες που περνούσαν από εκεί ήταν κάτι σαν θεοί. Ο Cave ήταν μεταξύ αυτών (και αν δεν κάνω λάθος εξακολουθεί να έχει σπίτι στο Βερολίνο). Την πρώτη φορά που άκουσα Cave δεν μου άρεσε. Ένας φίλος λοιπόν ανέλαβε να με μυήσει. Δεν θυμάμαι πόσες φορές είχα ακούσει το Mr Clarinet, θυμάμαι όμως ότι τα λόγια τα έμαθα μέσα σε μία ημέρα χωρίς να χρειαστεί να τα γράψω. Και μου άρεσαν, αλλά το τραγούδι εξακολουθούσε να μην μου αρέσει (αποδεικνύεται περίτρανα ότι δεν πετυχαίνει πάντα η υπνοπαιδεία). Μόνο που τότε ντρεπόμουν να το πω γιατί ήταν αδιανόητο να μην μου αρέσει ο Cave.
(Σε αυτό το σημείο η κολλητή που περίμενε έξω από το Ρόδον να τον δει να βγαίνει για να μπει σε ταξί και να πει "ακολούθησε αυτό το αυτοκίνητο" και να βρεθεί σε ταβέρνα στο Παγκράτι είναι που διαβάζει και βγάζει φλύκταινες.)
Φυσικά, πολλά χρόνια αργότερα και ύστερα από αρκετές ακόμη απόπειρες (γιατί πρέπει να παραδεχτώ ότι το προσπάθησα), όταν έμαθα για το σεμινάριο ποίησης στη Βιέννη ήθελα να τρέξω να το παρακολουθήσω, όχι γιατί θα ήθελα κάποια στιγμή στη ζωή μου να γράψω ποίηση (αν είναι ποτέ δυνατόν, εγώ!) αλλά για να ακούσω αυτή τη φωνή να χρησιμοποιεί τα λόγια που χρησιμοποιεί και να μιλάει για ποίηση. Γιατί, για να δανειστώ τα λόγια του motorcycle boy, για μένα μιλάει.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)