Όσες φορές φύγατε για ένα σαββατοκύριακο, σκεφτήκατε ποτέ ότι θα μπορούσατε να πάτε στο Βελιγράδι; Εμείς ενθουσιαστήκαμε με την προσφορά της νέας Ολυμπιακής και πήραμε εισιτήρια με 1 ευρώ το άτομο (+ τους φόρους, που όμως αν δεν ταξιδέψεις επιστρέφονται, οπότε το μόνο που θα χάσεις αν δεν ταξιδέψεις τελικά είναι το 1 ευρώ το άτομο).
Στο Βελιγράδι δεν είχαμε ξαναπάει και δεν είχαμε συγκεκριμένη άποψη για το τι θα μπορούσαμε να περιμένουμε. Θα γράψω λοιπόν την πραγματική, αντικειμενική και αμερόληπτη αλήθεια, χωρίς φόβο και πάθος!
1. Ο κεντρικός πεζόδρομος του Βελιγραδίου θα μπορούσε να είναι στη Βιέννη. Έχει καταστήματα, εστιατόρια, καφέ (από 'μοντέρνα', μέχρι εκείνα τα μεγάλα που έχουν παντού ξύλο και θυμίζουν περασμένα μεγαλεία, σαν το Ζόναρς πριν την ανακαίνιση).
2. Το καλντερίμι με τα παραδοσιακά εστιατόρια κ.λπ. (τύπου Πλάκας) ικανοποιεί όλα τα γούστα - αν και το πολύ ακορντεόν εμένα με κουράζει και σε αρκετά σημεία ο δρόμος έμοιαζε βομβαρδισμένος.
3. Το φαγητό τους είναι τέλειο, με πολλές ομοιότητες με την ελληνική κουζίνα. Μπορείς να φας πολύ καλά και φθηνά ακόμα και σε μαγαζάκια που δεν γεμίζουν καθόλου το μάτι. Τα κρέατα και τα ψάρια ήταν γενικότερα ελαφρώς μαριναρισμένα και καλοψημένα, κυκλοφορούν ευρέως τουρσιά και πιπεριές Φλωρίνης σε διάφορες μορφές, στα δε γλυκά τους περιλαμβάνονται οι μπακλαβάδες, οι τουλούμπες και τα κουρκουμπίνια. Έχουν και πολλά και διάφορα με φρούτα του δάσους (από αυτά που δεν ξέρω καν πως λέγονται στα ελληνικά, αλλά στα αγγλικά είναι λέξεις που τελειώνουν σε -currant και -berry).
4. Τα ποτά είναι φθηνά. Υπάρχουν πολλά μπαρ για όλα τα γούστα και γενικώς ο κόσμος βγαίνει. Αν και το τοπικό τσιπουροειδές ποτό εμένα δεν μου άρεσε.
5. Οι Σέρβοι είναι ψηλοί και ωραίοι. Απ' ό,τι λέει ο σύζυγος, το ίδιο ισχύει και για τις γυναίκες, αλλά δεν μπορώ να πω ότι τις παρατήρησα κιόλας.
6. Τα κτήρια είναι παλιά και η εύρεση καλού και φθηνού ξενοδοχείου στο κέντρο είναι μάλλον αδύνατη. Γενικότερα τα παλιά κτήρια της πόλης δεν έχουν συντηρηθεί επαρκώς (και αυτό φαίνεται παντού).
7. Η γενική εντύπωση ήταν πολύ θετική. Οι άνθρωποι είναι ωραίοι, ευχάριστοι, χαμογελαστοί και είχαν όλη την καλή διάθεση να συννενοηθούν μαζί μας ακόμα κι όταν δεν μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε σε καμία γλώσσα - δεν δείχνουν γκρινιάρηδες, αυτό το στυλάκι που σε κάνει να μιζεριάζεις σε άλλες περιοχές του κόσμου.
8. Για φαγητό δεν πληρώσαμε πάνω από 10 ευρώ (και για τους δύο) σε μαγαζιά τύπου ταβέρνας. Ο καφές και η μπύρα έχουν από 1 έως 2 ευρώ. Οι τιμές στα ξενοδοχεία είναι τσιμπημένες (γι' αυτό που προσφέρουν πάντα) και οι τιμές στις βιτρίνες για ρούχα/παπούτσια είναι αντίστοιχες με της Αθήνας.
9. Η πόλη είναι φιλική. Υπάρχουν διαβάσεις για καροτσάκια (αν και πολλά κτήρια έχουν σκάλες), υπάρχουν σούπερ μάρκετ ανοικτά 24 ώρες και πολλά μαγαζιά λειτουργούν κανονικά και την Κυριακή.
10. Πολλά λεωφορεία γράφουν στο πλάι "Donation from the people of Japan" και έχουν τις δύο σημαίες. Γιατί μπορεί να γράφω για τη Σερβία, αλλά πρέπει να μιλήσουμε και για το σημαντικότατο φιλανθρωπικό έργο της Ιαπωνίας.
11. Οι (ορθόδοξες) εκκλησίες τους ήταν αρκετά διαφορετικές από τις δικές μας. Δεν υπήρχαν καρέκλες, τα κεριά καίγονταν μέχρι τέλους, ήταν τίγκα στον κόσμο αλλά κανείς δεν μιλούσε, οι πιστοί έκαναν τρεις σταυρούς με μετάνοια πριν φιλήσουν τις εικόνες, αρκετοί φιλούσαν την πόρτα της εκκλησίας μπαίνοντας μέσα και οι εικόνες ήταν αρκετά διαφορετικές με αυτές που υπάρχουν στις δικές μας εκκλησίες (δεν ακολουθούσαν δηλαδή πιστά το μοντέλο της βυζαντινής αγιογραφίας που βλέπουμε εμείς). Α, μην το ξεχάσω, είδαμε και αρραβώνα, μέσα στην εκκλησία.
12. Να πάτε, να πάτε, αλλά να προτιμήσετε την άνοιξη. Την Κυριακή έβρεχε από τα ξημερώματα μέχρι νωρίς το βράδυ και ήταν μάλλον θλιβερά. Μετά σταμάτησε η βροχή και όλοι ξεχύθηκαν στους δρόμους και ήταν σαν γιορτή.
13. Η Ελλάδα είναι μια οικονομική υπερδύναμη. Μπορεί να μην το ξέρετε, αλλά φτάνοντας στο αεροδρόμιο, το πρώτο πράγμα που βλέπετε είναι μια τεράστια ταμπέλα που λέει Eurobank, μέσα στο αεροδρόμιο αλλάζετε χρήματα στην Alpha Bank, φτάνοντας στην πόλη βλέπετε την Πειραιώς, μετά την Εθνική και την Μαρφίν. Αν και η Alpha πρέπει να έχει περισσότερα καταστήματα από όλες τις άλλες τράπεζες.
14. Όλοι μας περνούσαν για ντόπιους. (Και μάλλον θα σκέφτονταν "πώς βγήκαν έτσι κοντοί αυτοί;").
Καλά ταξίδια!
Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2009
Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2009
Δεν μου αρέσει ο Cave
Κάτι δεν πάει καλά γιατί διαρκώς άλλα θέλω να γράψω και άλλα γράφω. Σήμερα όμως έκανα την υπέρβαση και παραδέχθηκα δημοσίως ότι δεν μου αρέσει ο Cave. Πέρα λοιπόν από το τι γράφω σε ένα σχόλιο, το θέμα είναι μεγάλο και πρέπει να εξηγηθώ.
Αρχικά να θέσουμε το πλαίσιο. Έχουμε μια μαθήτρια γυμνασίου τη δεκαετία του '80 που δεν της αρέσει η Madonna. Και αυτό είναι κάτι πολύ συγκεκριμένο γιατί μιλάμε για μια εποχή που σχεδόν όλες όχι απλώς άκουγαν Madonna, αλλά και προσπαθούσαν να της μοιάσουν. Ποιοι δεν άκουγαν Madonna; Κάτι σπασικλάκια που δεν άκουγαν τίποτα, κάτι αγόρια που ήξεραν μόνο από atari και οι αμίλητοι. Τι έκανε λοιπόν αυτή η κοπέλα; Παρέα με τους αμίλητους (που κάθε άλλο παρά αμίλητοι ήταν) οι οποίοι ήξεραν τους Pink Floyd και άλλα 'παλιά' συγκροτήματα (τους Who!), τον Bowie, τους U2, τους Cure, τους Smiths. Κάπου εκεί μπήκε στην παρέα η Siouxsie, ο Cave και σιγά σιγά μεγάλωσε ο κύκλος των μονίμως ντοπαρισμένων τραγουδοποιών με πολλούς άλλους.
Τώρα να διευρύνουμε το πλαίσιο. Μαθητές, που τρέχαμε από το σχολείο στο σπίτι για φαγητό, ακούγαμε Άκη Έβενη και όχι Πετρίδη γιατί την ώρα του Πετρίδη είχαμε αγγλικά ή κάτι συναφές, που βγαίναμε ελάχιστα και μόνο το Σάββατο και τσακίζαμε το τηλέφωνο μέχρι να μας το πάρουν οι γονείς μας από τα χέρια με φωνές. Λεφτά για δίσκους δεν είχαμε, οπότε όποιος αγόραζε δίσκο, τον γράφαμε σε κασέτες και τις ακούγαμε τόσες χιλιάδες φορές που τις λιώναμε. Και τι άλλο κάναμε; Προσπαθούσαμε να μάθουμε τα λόγια - και στην πορεία μαθαίναμε αγγλικά.
Και εξηγώ τι σημαίνει μαθαίναμε αγγλικά (με ό,τι μου έρχεται στο μυαλό τώρα):
"If I had a photograph of you, something to remind me, I wouldn't spend my life just wishing": If + αόριστος -- would + απαρέμφατο.
A flock of seagulls, a pack of wolves, a herd of cows...
I can't escape myself: το can συντάσσεται με γυμνό απαρέμφατο.
Και πάει λέγοντας. Για να μην αναφερθούμε στο λεξιλόγιο (αν δεν υπήρχαν οι Smiths εγώ δεν θα ήξερα ποια ήταν αυτή η Joan of Arc και φυσικά ακόμα θυμάμαι το σοκ που περάσαμε όταν συνειδητοποιήσαμε τι έλεγε η Siouxsie στο melt).
Και διευρύνουμε λίγο ακόμα το πλαίσιο. Τον καιρό εκείνο τον παλιό υπήρχε ένα εξωτικό μέρος που λεγόταν Δυτικό Βερολίνο. Τι Μαλδίβες και Σεϋχέλλες! Το Βερολίνο ήταν ό,τι πιο εξωτικό υπήρχε, άσχετα που κανένας μας δεν είχε πάει. Άρα και οι καλλιτέχνες που περνούσαν από εκεί ήταν κάτι σαν θεοί. Ο Cave ήταν μεταξύ αυτών (και αν δεν κάνω λάθος εξακολουθεί να έχει σπίτι στο Βερολίνο). Την πρώτη φορά που άκουσα Cave δεν μου άρεσε. Ένας φίλος λοιπόν ανέλαβε να με μυήσει. Δεν θυμάμαι πόσες φορές είχα ακούσει το Mr Clarinet, θυμάμαι όμως ότι τα λόγια τα έμαθα μέσα σε μία ημέρα χωρίς να χρειαστεί να τα γράψω. Και μου άρεσαν, αλλά το τραγούδι εξακολουθούσε να μην μου αρέσει (αποδεικνύεται περίτρανα ότι δεν πετυχαίνει πάντα η υπνοπαιδεία). Μόνο που τότε ντρεπόμουν να το πω γιατί ήταν αδιανόητο να μην μου αρέσει ο Cave.
(Σε αυτό το σημείο η κολλητή που περίμενε έξω από το Ρόδον να τον δει να βγαίνει για να μπει σε ταξί και να πει "ακολούθησε αυτό το αυτοκίνητο" και να βρεθεί σε ταβέρνα στο Παγκράτι είναι που διαβάζει και βγάζει φλύκταινες.)
Φυσικά, πολλά χρόνια αργότερα και ύστερα από αρκετές ακόμη απόπειρες (γιατί πρέπει να παραδεχτώ ότι το προσπάθησα), όταν έμαθα για το σεμινάριο ποίησης στη Βιέννη ήθελα να τρέξω να το παρακολουθήσω, όχι γιατί θα ήθελα κάποια στιγμή στη ζωή μου να γράψω ποίηση (αν είναι ποτέ δυνατόν, εγώ!) αλλά για να ακούσω αυτή τη φωνή να χρησιμοποιεί τα λόγια που χρησιμοποιεί και να μιλάει για ποίηση. Γιατί, για να δανειστώ τα λόγια του motorcycle boy, για μένα μιλάει.
Αρχικά να θέσουμε το πλαίσιο. Έχουμε μια μαθήτρια γυμνασίου τη δεκαετία του '80 που δεν της αρέσει η Madonna. Και αυτό είναι κάτι πολύ συγκεκριμένο γιατί μιλάμε για μια εποχή που σχεδόν όλες όχι απλώς άκουγαν Madonna, αλλά και προσπαθούσαν να της μοιάσουν. Ποιοι δεν άκουγαν Madonna; Κάτι σπασικλάκια που δεν άκουγαν τίποτα, κάτι αγόρια που ήξεραν μόνο από atari και οι αμίλητοι. Τι έκανε λοιπόν αυτή η κοπέλα; Παρέα με τους αμίλητους (που κάθε άλλο παρά αμίλητοι ήταν) οι οποίοι ήξεραν τους Pink Floyd και άλλα 'παλιά' συγκροτήματα (τους Who!), τον Bowie, τους U2, τους Cure, τους Smiths. Κάπου εκεί μπήκε στην παρέα η Siouxsie, ο Cave και σιγά σιγά μεγάλωσε ο κύκλος των μονίμως ντοπαρισμένων τραγουδοποιών με πολλούς άλλους.
Τώρα να διευρύνουμε το πλαίσιο. Μαθητές, που τρέχαμε από το σχολείο στο σπίτι για φαγητό, ακούγαμε Άκη Έβενη και όχι Πετρίδη γιατί την ώρα του Πετρίδη είχαμε αγγλικά ή κάτι συναφές, που βγαίναμε ελάχιστα και μόνο το Σάββατο και τσακίζαμε το τηλέφωνο μέχρι να μας το πάρουν οι γονείς μας από τα χέρια με φωνές. Λεφτά για δίσκους δεν είχαμε, οπότε όποιος αγόραζε δίσκο, τον γράφαμε σε κασέτες και τις ακούγαμε τόσες χιλιάδες φορές που τις λιώναμε. Και τι άλλο κάναμε; Προσπαθούσαμε να μάθουμε τα λόγια - και στην πορεία μαθαίναμε αγγλικά.
Και εξηγώ τι σημαίνει μαθαίναμε αγγλικά (με ό,τι μου έρχεται στο μυαλό τώρα):
"If I had a photograph of you, something to remind me, I wouldn't spend my life just wishing": If + αόριστος -- would + απαρέμφατο.
A flock of seagulls, a pack of wolves, a herd of cows...
I can't escape myself: το can συντάσσεται με γυμνό απαρέμφατο.
Και πάει λέγοντας. Για να μην αναφερθούμε στο λεξιλόγιο (αν δεν υπήρχαν οι Smiths εγώ δεν θα ήξερα ποια ήταν αυτή η Joan of Arc και φυσικά ακόμα θυμάμαι το σοκ που περάσαμε όταν συνειδητοποιήσαμε τι έλεγε η Siouxsie στο melt).
Και διευρύνουμε λίγο ακόμα το πλαίσιο. Τον καιρό εκείνο τον παλιό υπήρχε ένα εξωτικό μέρος που λεγόταν Δυτικό Βερολίνο. Τι Μαλδίβες και Σεϋχέλλες! Το Βερολίνο ήταν ό,τι πιο εξωτικό υπήρχε, άσχετα που κανένας μας δεν είχε πάει. Άρα και οι καλλιτέχνες που περνούσαν από εκεί ήταν κάτι σαν θεοί. Ο Cave ήταν μεταξύ αυτών (και αν δεν κάνω λάθος εξακολουθεί να έχει σπίτι στο Βερολίνο). Την πρώτη φορά που άκουσα Cave δεν μου άρεσε. Ένας φίλος λοιπόν ανέλαβε να με μυήσει. Δεν θυμάμαι πόσες φορές είχα ακούσει το Mr Clarinet, θυμάμαι όμως ότι τα λόγια τα έμαθα μέσα σε μία ημέρα χωρίς να χρειαστεί να τα γράψω. Και μου άρεσαν, αλλά το τραγούδι εξακολουθούσε να μην μου αρέσει (αποδεικνύεται περίτρανα ότι δεν πετυχαίνει πάντα η υπνοπαιδεία). Μόνο που τότε ντρεπόμουν να το πω γιατί ήταν αδιανόητο να μην μου αρέσει ο Cave.
(Σε αυτό το σημείο η κολλητή που περίμενε έξω από το Ρόδον να τον δει να βγαίνει για να μπει σε ταξί και να πει "ακολούθησε αυτό το αυτοκίνητο" και να βρεθεί σε ταβέρνα στο Παγκράτι είναι που διαβάζει και βγάζει φλύκταινες.)
Φυσικά, πολλά χρόνια αργότερα και ύστερα από αρκετές ακόμη απόπειρες (γιατί πρέπει να παραδεχτώ ότι το προσπάθησα), όταν έμαθα για το σεμινάριο ποίησης στη Βιέννη ήθελα να τρέξω να το παρακολουθήσω, όχι γιατί θα ήθελα κάποια στιγμή στη ζωή μου να γράψω ποίηση (αν είναι ποτέ δυνατόν, εγώ!) αλλά για να ακούσω αυτή τη φωνή να χρησιμοποιεί τα λόγια που χρησιμοποιεί και να μιλάει για ποίηση. Γιατί, για να δανειστώ τα λόγια του motorcycle boy, για μένα μιλάει.
Παρασκευή 30 Οκτωβρίου 2009
Μετριοφροσύνη και νεύρα
Προχθές τρώγαμε διάφοροι άνθρωποι παρέα και έμαθα ότι μία εκ των συνδαιτημόνων βραβεύτηκε σε έναν διαγωνισμό στίχου. Συγχαρητήρια, είπαμε όλοι. Ε, καλά, δεν είναι τίποτα, άστο τώρα αυτό το θέμα, απάντησε εκείνη. Το ψιλοαφήσαμε.
Την άλλη μέρα στο γραφείο, μου λέει η συνάδελφος ότι κάποιος την ανέφερε ως γνωστή βιβλιοκριτικό. Είπε μάλιστα ότι θα κρατήσει το απόσπασμα, θα το βγάλει φωτοτυπίες και θα το μοιράζει σαν ανέκδοτο.
Γιατί βρε παιδιά; Στην πρώτη περίπτωση, η στιχουργός (που δεν είναι στιχουργός) έστειλε τους στίχους της και κάποιοι τους διάβασαν και τους βρήκαν καλούς. Μπράβο! Στην δεύτερη περίπτωση, η βιβλιοκριτικός (που δεν είναι βιβλιοκριτικός) δημοσίευσε 1-2-3-10 βιβλιοκριτικές που κρίθηκαν καλές. Πάλι μπράβο!
Κάντε μου λοιπόν την χάρη και οι δυο σας και χαρείτε με τις χαρές σας. Αφήστε τις μετριοφροσύνες γι' αυτούς που δεν έχουν ούτε μέτρο ούτε φρόνηση και χαρείτε μαζί με τους ανθρώπους που χαίρονται στις χαρές σας. Και να με ακούτε εμένα γιατί εγώ πάντα ξέρω τι λέω (και ως γνωστόν μου την σπάνε εκείνοι που νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα).
Και το κυριότερο είναι αυτά τα λέω σήμερα, που μόλις έμαθα ότι με πηδήξανε στις προαγωγές και έγιναν τα νεύρα μου κοτσίδες. Άντε μην τα πάρω κιόλας.
Την άλλη μέρα στο γραφείο, μου λέει η συνάδελφος ότι κάποιος την ανέφερε ως γνωστή βιβλιοκριτικό. Είπε μάλιστα ότι θα κρατήσει το απόσπασμα, θα το βγάλει φωτοτυπίες και θα το μοιράζει σαν ανέκδοτο.
Γιατί βρε παιδιά; Στην πρώτη περίπτωση, η στιχουργός (που δεν είναι στιχουργός) έστειλε τους στίχους της και κάποιοι τους διάβασαν και τους βρήκαν καλούς. Μπράβο! Στην δεύτερη περίπτωση, η βιβλιοκριτικός (που δεν είναι βιβλιοκριτικός) δημοσίευσε 1-2-3-10 βιβλιοκριτικές που κρίθηκαν καλές. Πάλι μπράβο!
Κάντε μου λοιπόν την χάρη και οι δυο σας και χαρείτε με τις χαρές σας. Αφήστε τις μετριοφροσύνες γι' αυτούς που δεν έχουν ούτε μέτρο ούτε φρόνηση και χαρείτε μαζί με τους ανθρώπους που χαίρονται στις χαρές σας. Και να με ακούτε εμένα γιατί εγώ πάντα ξέρω τι λέω (και ως γνωστόν μου την σπάνε εκείνοι που νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα).
Και το κυριότερο είναι αυτά τα λέω σήμερα, που μόλις έμαθα ότι με πηδήξανε στις προαγωγές και έγιναν τα νεύρα μου κοτσίδες. Άντε μην τα πάρω κιόλας.
Παρασκευή 16 Οκτωβρίου 2009
Κάνε παιδιά να δεις καλό
- Έλα αγάπη μου να ντυθούμε να πάμε στο σχολείο.
- Δεν μποώ - είμαι γέος.
- Γέρος ή γριά;
- Γιά.
- Όμορφη γριά ή άσχημη γριά;
- Όμοφη γιά.
- Πολύ γριά ή λίγο γριά;
- Πολύ γιά.
- Σαν ποια;
- Σαν τη μαμά.
...
Ντυθήκαμε και βγήκαμε στο βρεγμένο δρόμο και, όπως πάντα, πηδήξαμε χαντάκια, αγκαλιαστήκαμε σε φράχτες και ανεβοκατεβήκαμε όλες τις ράμπες της γειτονιάς. Σε μία ράμπα, η κόρη που πήγαινε μπροστά κρατώντας το χέρι μου γλύστρησε και έπεσε, παρεσέρνοντας κι εμένα. Προκειμένου να μην την λιώσω, πήδηξα από πάνω της. Στα κλάσματα δευτερολέπτου που πετούσα πάνω από το παιδί μου σκέφτηκα "είδες σάλτο η γριά;", αλλά μετά προσγειώθηκα και τώρα, εκτός από το γόνατο, πονάει και η μέση.
Βρε μπας και είχε δίκιο η μικρή;
- Δεν μποώ - είμαι γέος.
- Γέρος ή γριά;
- Γιά.
- Όμορφη γριά ή άσχημη γριά;
- Όμοφη γιά.
- Πολύ γριά ή λίγο γριά;
- Πολύ γιά.
- Σαν ποια;
- Σαν τη μαμά.
...
Ντυθήκαμε και βγήκαμε στο βρεγμένο δρόμο και, όπως πάντα, πηδήξαμε χαντάκια, αγκαλιαστήκαμε σε φράχτες και ανεβοκατεβήκαμε όλες τις ράμπες της γειτονιάς. Σε μία ράμπα, η κόρη που πήγαινε μπροστά κρατώντας το χέρι μου γλύστρησε και έπεσε, παρεσέρνοντας κι εμένα. Προκειμένου να μην την λιώσω, πήδηξα από πάνω της. Στα κλάσματα δευτερολέπτου που πετούσα πάνω από το παιδί μου σκέφτηκα "είδες σάλτο η γριά;", αλλά μετά προσγειώθηκα και τώρα, εκτός από το γόνατο, πονάει και η μέση.
Βρε μπας και είχε δίκιο η μικρή;
Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 2009
Κολοκυθόσουπα αφιερωμένη στον Γιάννη
Την ώρα που κάποιοι μοίραζαν εκλογικές έδρες, κάποιοι άλλοι μοίραζαν κολοκύθες. Μετά τη μοιρασιά δημιουργήθηκε το ερώτημα που καίει τους πάντες: και τώρα τι; Οι παρευρισκόμενοι κινήθηκαν προς διάφορες κατευθύνσεις που κάλυπταν ολόκληρο το φάσμα των επιλογών, για να βρεθεί τελικά ένας να πει "η κολοκυθόσουπα ακούγεται πιο ενδιαφέρουσα".
Ας μην χρονοτριβούμε λοιπόν. Ανεβάζουμε τα μανίκια και πάμε.
Σε μια κατσαρόλα βάζουμε λίγο βούτυρο και σωτάρουμε 1-2 πράσσα κομμένα ροδέλες (αντί για πράσσο μπορούμε να βάλουμε κρεμμύδι, εξαρτάται από τις γεύσεις που προτιμάει ο καθένας). Όταν ροδίσουν ρίχνουμε ένα ποτηράκι λευκό κρασί, 2-3 ποτήρια ζωμό (ή νερό και έναν κύβο, ή σκέτο νερό), προσθέτουμε την κολοκύθα που την έχουμε καθαρίσει και κόψει σε κύβους, αλατοπιπερώνουμε και προσθέτουμε λίγο κύμινο ή κάρυ (προσοχή στα μυρωδικά αν έχετε βάλει ζωμό ή κύβο).
Αφού σιγοβράσει και μαλακώσουν οι κύβοι της κολοκύθας (το πολύ κανένα μισάωρο), αδειάζουμε το περιεχόμενο της κατσαρόλας στην μουλινέτα και το πολτοποιούμε. Παίρνουμε μπέηκον (εγώ προτιμώ σε κύβους, αν εσείς θέλετε σε φέτες εμένα δεν με πειράζει) και το βάζουμε στην κατσαρόλα με λίγο βουτυράκι να μαλακώσει, αλλά όχι να τσιγαριστεί (η φωτιά δεν πρέπει να είναι δυνατή για να μην αρπάξει). Κατόπιν προσθέτουμε το πολτοποιημένο μίγμα και το ξαναβάζουμε λίγο στη φωτιά.
Τώρα είναι η ώρα για τις μεγάλες αποφάσεις:
Ας μην χρονοτριβούμε λοιπόν. Ανεβάζουμε τα μανίκια και πάμε.
Σε μια κατσαρόλα βάζουμε λίγο βούτυρο και σωτάρουμε 1-2 πράσσα κομμένα ροδέλες (αντί για πράσσο μπορούμε να βάλουμε κρεμμύδι, εξαρτάται από τις γεύσεις που προτιμάει ο καθένας). Όταν ροδίσουν ρίχνουμε ένα ποτηράκι λευκό κρασί, 2-3 ποτήρια ζωμό (ή νερό και έναν κύβο, ή σκέτο νερό), προσθέτουμε την κολοκύθα που την έχουμε καθαρίσει και κόψει σε κύβους, αλατοπιπερώνουμε και προσθέτουμε λίγο κύμινο ή κάρυ (προσοχή στα μυρωδικά αν έχετε βάλει ζωμό ή κύβο).
Αφού σιγοβράσει και μαλακώσουν οι κύβοι της κολοκύθας (το πολύ κανένα μισάωρο), αδειάζουμε το περιεχόμενο της κατσαρόλας στην μουλινέτα και το πολτοποιούμε. Παίρνουμε μπέηκον (εγώ προτιμώ σε κύβους, αν εσείς θέλετε σε φέτες εμένα δεν με πειράζει) και το βάζουμε στην κατσαρόλα με λίγο βουτυράκι να μαλακώσει, αλλά όχι να τσιγαριστεί (η φωτιά δεν πρέπει να είναι δυνατή για να μην αρπάξει). Κατόπιν προσθέτουμε το πολτοποιημένο μίγμα και το ξαναβάζουμε λίγο στη φωτιά.
Τώρα είναι η ώρα για τις μεγάλες αποφάσεις:
- Ή θα προσθέσετε κρέμα γάλακτος, που μπορεί να είναι με τα λίγα λιπαρά, αλλά σε κάθε περίπτωση η σούπα θα γίνει πιο πηχτή, πιο παχυντική και πιο γευστική.
- Ή θα προσθέσετε λίγο γάλα, που θα γίνει πιο ελαφριά και στην υφή και στη γεύση της.
- Ή δεν θα προσθέσετε τίποτα στην κατσαρόλα, αλλά θα βάλετε μια κουταλιά γιαούρτι στο κάθε πιάτο στο σερβίρισμα. Το γιαούρτι πρέπει να είναι σακούλας, με μπόλικα λιπαρά (μην τολμήσετε να βάλετε λιγότερο από 10% λιπαρά) και μπορείτε να βάλετε από πάνω ένα φυλλαράκι δυόσμο. Μην σας κάνει εντύπωση το γιαούρτι. Σε αντίστοιχες συνταγές θα βλέπατε να προσθέτουν sour cream (που δεν βρίσκεις εύκολα στην Ελλάδα, αλλά εμάς μας αρέσει και το γιαουρτάκι μας).
- Ή βέβαια θα την φάτε σκέτη.
Καλή όρεξη.
Παρασκευή 9 Οκτωβρίου 2009
Families in dust
- Μαμά η καλύτερη τραγουδίστρια στον κόσμο είναι η Lady Gaga.
- Να σου βάλω λίγη Siouxsie ν' ακούσεις φωνή; (Και μην ακούω ... για Ladygages.)
- Είναι άγρια. (Άκου επιχείρημα!)
- Να σου βάλω λίγη Dolores που δεν είναι άγρια ν' ακούσεις φωνή;
- Την βαριέμαι. (Ε, όχι και την βαριέσαι κορίτσι μου, σπαστική να την πεις, βαρετή όμως...)
- Να σου βάλω λίγη Kate που είναι και του χαβαλέ ν' ακούσεις φωνή;
- Όχι, να μου βάλεις Lady Gaga. (Μα οι B52's δεν είναι αντικειμενικά καλύτεροι;)
Βάζουμε Lady Gaga. (Αυτό το ρημαδοyoutube μπορεί να διαλύσει οικογένειες.)
- Είδες τι κούκλα που είναι; Βρε μαμά, εμείς γιατί δεν ακούμε ποτέ Lady Gaga;
- Γιατί δεν την παίζει το ραδιόφωνο. (Είμαι έξυπνη, είμαι έξυπνη, χρόνια τώρα τέτοια λέω και με πιστεύουν.)
- Δεν φταίει το ραδιόφωνο βρε μαμά - ο σταθμός που ακούμε φταίει. (Βρε πώς μεγάλωσε αυτό το παιδί!) Πρέπει να βρεις ένα σταθμό που να παίζει και Lady Gaga. (Ίσως δεν έχετε προσέξει την μοναδική ατάκα που λέει η κουκλάρα μαμά Laureen Bacall στην σπαστική κόρη Barbra Streisand στην κατά τ' άλλα αδιάφορη ταινία ο καθρέπτης έχει δύο πρόσωπα, αλλά έτοιμη ήμουν να το πω: "I should never have encouraged you to speak".)
- Ξέρεις, μωρό μου, δεν διαλέγουμε τραγουδιστές μόνο για την εμφάνισή τους, πρέπει να έχουν ωραία φωνή και να λένε ωραία τραγούδια. (Αν δεν ήμουν αυτή που είμαι θα ήμουν δασκάλα.)
- Μα εμένα μου αρέσει η φωνή και τα τραγούδια της Ladys Gaga.
- Καλά τότε. (Κάποτε πρέπει να σταματήσουμε να μιλάμε για την κυρία.)
- Εσένα δεν σου αρέσει; (Μα γιατί επιμένει;)
- Τι να σου πω κορίτσι μου, εγώ προτιμώ άλλες, σαν αυτές που λέγαμε πριν.
- Την Madonna;
- Όχι ακριβώς.
- Την Britney Spears;
- Μπα, η Madonna είναι καλύτερη.
- Την Pink;
- E, αυτή είναι καλύτερη απ' όλες.
- Γιατί;
- Γιατί είναι άγρια.
- Να σου βάλω λίγη Siouxsie ν' ακούσεις φωνή; (Και μην ακούω ... για Ladygages.)
- Είναι άγρια. (Άκου επιχείρημα!)
- Να σου βάλω λίγη Dolores που δεν είναι άγρια ν' ακούσεις φωνή;
- Την βαριέμαι. (Ε, όχι και την βαριέσαι κορίτσι μου, σπαστική να την πεις, βαρετή όμως...)
- Να σου βάλω λίγη Kate που είναι και του χαβαλέ ν' ακούσεις φωνή;
- Όχι, να μου βάλεις Lady Gaga. (Μα οι B52's δεν είναι αντικειμενικά καλύτεροι;)
Βάζουμε Lady Gaga. (Αυτό το ρημαδοyoutube μπορεί να διαλύσει οικογένειες.)
- Είδες τι κούκλα που είναι; Βρε μαμά, εμείς γιατί δεν ακούμε ποτέ Lady Gaga;
- Γιατί δεν την παίζει το ραδιόφωνο. (Είμαι έξυπνη, είμαι έξυπνη, χρόνια τώρα τέτοια λέω και με πιστεύουν.)
- Δεν φταίει το ραδιόφωνο βρε μαμά - ο σταθμός που ακούμε φταίει. (Βρε πώς μεγάλωσε αυτό το παιδί!) Πρέπει να βρεις ένα σταθμό που να παίζει και Lady Gaga. (Ίσως δεν έχετε προσέξει την μοναδική ατάκα που λέει η κουκλάρα μαμά Laureen Bacall στην σπαστική κόρη Barbra Streisand στην κατά τ' άλλα αδιάφορη ταινία ο καθρέπτης έχει δύο πρόσωπα, αλλά έτοιμη ήμουν να το πω: "I should never have encouraged you to speak".)
- Ξέρεις, μωρό μου, δεν διαλέγουμε τραγουδιστές μόνο για την εμφάνισή τους, πρέπει να έχουν ωραία φωνή και να λένε ωραία τραγούδια. (Αν δεν ήμουν αυτή που είμαι θα ήμουν δασκάλα.)
- Μα εμένα μου αρέσει η φωνή και τα τραγούδια της Ladys Gaga.
- Καλά τότε. (Κάποτε πρέπει να σταματήσουμε να μιλάμε για την κυρία.)
- Εσένα δεν σου αρέσει; (Μα γιατί επιμένει;)
- Τι να σου πω κορίτσι μου, εγώ προτιμώ άλλες, σαν αυτές που λέγαμε πριν.
- Την Madonna;
- Όχι ακριβώς.
- Την Britney Spears;
- Μπα, η Madonna είναι καλύτερη.
- Την Pink;
- E, αυτή είναι καλύτερη απ' όλες.
- Γιατί;
- Γιατί είναι άγρια.
Δευτέρα 5 Οκτωβρίου 2009
Χοιρινό passepartout
Άλλοι ζωγραφίζουν, άλλοι γράφουν, άλλοι παίζουν σκάκι, εγώ μαγειρεύω. Ό,τι βρω μπροστά μου και ό,τι μου καπνίσει. Αυτή η τακτική έχει οδηγήσει συχνά σε αποτυχίες (τις οποίες έχουν φάει με περισσή στωικότητα διάφοροι φίλοι) και έχει γεννήσει πολλές ιδέες. Η σημαντικότερη είναι τα φαγητά passepartout. Δηλαδή φαγητά που πάνε παντού και μπορούν να γίνουν χίλια μύρια άλλα (γιατί πρέπει να είμαστε πρακτικοί άνθρωποι). Σήμερα, για να ικανοποιήσω επιτέλους το αίτημα της κουμπάρας, θα ασχοληθούμε με το χοιρινό. Γευστικό, μαλακό και παρεξηγημένο.
Τι κάνουμε λοιπόν:
Το χοιρινό θα βγάλει πολύ ζουμί (γι' αυτό και δεν χρειάζεται να προσθέσετε εσείς καθόλου νερό σε καμία φάση του μαγειρέματος) το οποίο μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε ως εξής:
Τι κάνουμε λοιπόν:
- Παίρνουμε ένα κομμάτι χοιρινό μπούτι καθαρό (στο χοιρινό το λίπος φαίνεται, ο χασάπης μπορεί να μας το δώσει καθαρό και να μην φοβόμαστε τόσο τη χοληστερίνη), ας πούμε 1,5 κιλό, και ΔΕΝ το κόβουμε μερίδες.
- Το πλένουμε, το σκουπίζουμε.
- Βάζουμε στην κατσαρόλα λάδι και το αφήνουμε να ζεσταθεί.
- Βάζουμε το κρέας στην κατσαρόλα και το αφήνουμε να κάνει τσιρτσιρτσιρ, αλλά όχι να καεί. Το γυρνάμε από την άλλη πάντα και το ξανααφήνουμε να κάνει τσιρτσιρτσιρ. (Σε αυτή τη φάση πιτσιλάει, οπότε μια μεγάλη πηρούνα είναι ό,τι πρέπει.)
- Παίρνουμε ένα κονιάκ (δεν χρειάζεται να είναι Napoleon), μετράμε ένα φλυτζανάκι του καφέ και το ρίχνουμε στην κατσαρόλα.
- Το αφήνουμε λίγο να εξατμιστεί, γυρίζουμε το μάτι στο 1/2 ή ό,τι άλλο έχουμε για χαμηλή φωτιά, σκεπάζουμε την κατσαρόλα και το ξεχνάμε.
- Αν θέλετε το χοιρινό σας να είναι σκέτο, απλώς με ένα μυρωδικό, μην ξεχάσετε να το προσθέσετε στη φάση που χαμηλώσατε τη φωτιά. Συνήθως βάζουμε 2-3 φυλλαράκια δάφνη (αν και κάποιοι λένε ότι πικρίζει) ή λίγο φασκόμηλο (μην το θρυμματίσετε γιατί μετά θα θέλετε να το μαζέψετε και δεν θα μαζεύεται).
- Αν θέλετε να φτιάξετε εορταστικό χοιρινό με δαμάσκηνα, ανοίγετε ένα πακέτο δαμάσκηνα χωρίς κουκούτσι και τα ρίχνετε μέσα στην κατσαρόλα ένα τέταρτο πριν σβήσετε τη φωτιά.
- Αν θέλετε να φτιάξετε χριστουγεννιάτικο χοιρινό με κάστανα, παίρνετε τα βρασμένα και ξεφλουδισμένα κάστανα και τα ρίχνετε μέσα στην κατσαρόλα ένα τέταρτο πριν σβήσετε τη φωτιά.
- Αν θέλετε να φτιάξετε κυριακάτικο χοιρινό με ελιές, παίρνετε τις ελιές (φροντίστε να μην είναι πικρές!) και τις ρίχνετε μέσα στην κατσαρόλα ένα τέταρτο πριν σβήσετε τη φωτιά.
Το χοιρινό θα βγάλει πολύ ζουμί (γι' αυτό και δεν χρειάζεται να προσθέσετε εσείς καθόλου νερό σε καμία φάση του μαγειρέματος) το οποίο μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε ως εξής:
- Σαν "ζωμό" για να φτιάξετε π.χ. πιλάφι (αυτό για εκείνους που τρώνε ρύζι με ρύζι).
- Σαν βάση για να φτιάξετε σάλτσα με μουστάρδα και να την ρίξετε πάνω από το χοιρινό σας (παίρνουμε μισό φλυτζάνι από το ζουμί, ρίχνουμε μέσα 3-4 κουταλάκια μουστάρδα, το ανακατεύουμε, αν έχουμε πολύ ζουμί στην κατσαρόλα διαλύουμε λίγο κορν-φλάουρ και το προσθέτουμε κι αυτό.)
Αλλά δεν τελειώνουμε εδώ. Αν είναι μεγάλο το κομμάτι, μπορείτε να το κόψετε (στη φάση που είναι ακόμη χωρίς σάλτσες) και να φυλάξετε το μισό στην κατάψυξη. Έτσι αν φτιάξετε μια μέρα π.χ. φασόλια χάντρες, το βγάζετε από την κατάψυξη και όταν ξεπαγώσει το ρίχνετε μέσα στην κατσαρόλα για λίγο να πάρει μυρωδιά το ένα από το άλλο και είναι πάλι έτοιμο. Για να μην πούμε φυσικά ότι τρώγεται και κρύο, πηγαίνει με τουρσιά, πατατοσαλάτες, τυριά, γενικά σχεδόν τα πάντα και φυσικά μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε για να φτιάχνετε σάντουιτς για το σχολείο ή τη δουλειά.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)