Πέμπτη, 7 Απριλίου 2011

Νέα Υόρκη και Σικάγο

Πρέπει να βρω τρόπο να εξηγήσω αυτό που έζησα στη Νέα Υόρκη και στο Σικάγο, αλλά δεν μου φαίνεται πολύ εύκολο. Αποφάσισα όμως να το ονομάσω «η δύναμη της πόλης πάνω στον άνθρωπο» (το οποίο διαφοροποιώ από «τη δύναμη του ανθρώπου πάνω στην πόλη») και θα χρησιμοποιήσω πλάγια μέσα για να το εξηγήσω. Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι έχουμε ένα βιβλιοπωλείο. Ας υποθέσουμε επίσης ότι το βιβλιοπωλείο μας είναι ωραίο, καθαρό, έχει πολλά βιβλία και ευγενικούς υπαλλήλους. Θέλετε να αγοράσετε ένα βιβλίο; Πηγαίνετε στο ωραίο βιβλιοπωλείο μας, βρίσκετε αυτό που θέλετε, το δίνετε στον υπάλληλο, σας το τυλίγει, το πληρώνετε και φεύγετε ευχαριστημένοι. Υπάρχει κανένα πρόβλημα σε αυτό το μοντέλο; Πιστεύω όχι… Ας υποθέσουμε τώρα ότι έχουμε ένα άλλο βιβλιοπωλείο. Που επίσης είναι ωραίο, καθαρό, έχει πολλά βιβλία και ευγενικούς υπαλλήλους. Ας υποθέσουμε όμως ότι αυτό το βιβλιοπωλείο διοργανώνει κάθε μέρα εκδηλώσεις (που δεν συνδέονται απαραίτητα με το βιβλίο) ή παρουσιάσεις έργων και δημιουργών (που μπορεί να είναι ακόμα και μάγειρες), ότι καθημερινά βγάζει προσφορές (σε διαφορετικούς τίτλους), ότι επίσης αγοράζει και πουλάει μεταχειρισμένα βιβλία, λειτουργεί τμήμα με παλιές εκδόσεις, έχει καφετέρια στον ίδιο χώρο (όχι σε άλλο όροφο), σου επιτρέπει να πάρεις το βιβλίο ή το περιοδικό που θες από το ράφι και να το πας στην καφετέρια να το χαζέψεις (α, και τα περιοδικά δεν είναι απαραίτητα «σοβαρά», μπορεί να είναι και το espresso), ότι έχει ειδικό τμήμα με παιδικά καρεκλάκια και τραπεζάκια, με παιδικές τουαλέτες, με παιχνίδια στα χαμηλά ράφια που μπορούν να φτάσουν ακόμα και τα μπομπιράκια που μπουσουλάνε, με χαρτιά, μολύβια και μαρκαδόρους για να ζωγραφίζουν τα μεγαλύτερα, και με υπαλλήλους που βοηθάνε τους γονείς να ταΐσουν τα μικρότερα χωρίς να σκέφτονται ότι θα λερωθούν τα βιβλία. Υπάρχει κανένα πρόβλημα σε αυτό το μοντέλο; Πάλι όχι (πιστεύω). Η ουσιαστική διαφορά βέβαια ανάμεσα στα δύο βιβλιοπωλεία είναι ότι το δεύτερο δεν σου προσφέρει απλώς περισσότερες δυνατότητες, σε καλεί να το ζήσεις. Περνάς απ’ έξω και σου φωνάζει «εδώ είμαι, έλα. Δεν χρειάζεται να χαλάσεις χρήματα, δεν χρειάζεται να έχεις λόγο για να έρθεις. Εδώ είμαι, έλα και ζήσε». Αν τώρα αναπτύξουμε το παράδειγμα του βιβλιοπωλείου σε επίπεδο πόλης, η Αθήνα είναι στην πρώτη κατηγορία (ναι, το ξέρω, την παρουσιάζω μακιγιαρισμένη, κάτι που δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα, αλλά ας κάνουμε για λίγο τα στραβά μάτια). Η Νέα Υόρκη και το Σικάγο ανήκουν στην δεύτερη κατηγορία. Δύο μεγαλουπόλεις (με τα καλά τους και τα κακά τους σε πολλά επίπεδα), που δίνουν την εντύπωση ότι η «πόλη» αποτελεί έναν ζωντανό οργανισμό που είναι σε θέση να τροφοδοτήσει τους κατοίκους και επισκέπτες. Καταλαβαίνει κανείς τι λέω;

8 σχόλια:

Cleareaching είπε...

Έναν TRANSlator παρακαλώ!

La koumbara είπε...

Έλα τώρα που δεν καταλαβαίνεις!

dimitris.jp είπε...

τετοια εικονα ειχα στο μυαλο μου για την νεα ϋορκη χωρις να εχω παει...
μου φαινεται οτι θα πρεπει να παω συντομα.
το εχω αναγκη ολο αυτο που περιγραφεις.

La koumbara είπε...

Να πας, να πας σύντομα.
(Όταν έρθει η ώρα πες μου να σου στείλω προτάσεις πού να πας για φαγητό/ποτό/βιβλία.)

Χουλκ είπε...

Δεν έχω πάει στις πόλεις αυτές.Ούτε κανείς γνωστός μου, για να μου μεταδώσει τις εμπειρίες του. Η αντίληψη, που είχα μέχρι σήμερα, (και που στηριζόταν αποκλειστικά σε ταινίες ή βιβλία) ήταν μάλλον αρνητική.
Πραγματικά εντυπωσιάστηκα με τη περιγραφή σου.
Είναι όντως έτσι;

La koumbara είπε...

Κι εγώ τα ίδια πίστευα. Έλεγα μάλιστα ότι, αφού δεν με ενδιαφέρει να πάω για ψώνια, αφού δεν με ενδιαφέρει η αρχιτεκτονική και το ντιζάιν, τι να πάω να κάνω; Άσε που δεν μου αρέσει η υπερβολή.
Όλα αυτά φυσικά και υπάρχουν, αλλά όταν τα είδα μέσα στην πόλη, όχι απλώς με ενδιέφεραν, αλλά ήθελα να μάθω όσο το δυνατόν περισσότερα.
Το βασικότερο για εμένα είναι ότι πρόκειται για πόλεις που σου διεγείρουν τις αισθήσεις και σε κάνουν να θες να τις ζήσεις.

demetrat είπε...

ρε κουμπαρούλα,αυτό δεν είναι βιβλιοπωλείο, είναι το μαγικό νησί.
δ

La koumbara είπε...

Μαγικό από την άποψη ότι σου προσφέρει απλόχερα άπειρες δυνατότητες να ζήσεις, να μάθεις και να νιώσεις.
Από εκεί και πέρα, υποψιάζομαι ότι τελειώνουν τα μάγια.