Αν είναι κάτι που με ενοχλεί απίστευτα είναι γκρίνια. Βλέπετε υπάρχει μια ειδική κατηγορία ανδρών και γυναικών που βρίσκει λόγο να γκρινιάξει για το οτιδήποτε στον οποιονδήποτε. Και ειλικρινά θαυμάζω την εφευρετικότητά τους γιατί όντως καταφέρνουν να γκρινιάξουν με τα πάντα.
Γιατί τα λέω αυτά; Γιατί εγώ είμαι ήρεμος άνθρωπος και πολύ σπάνια θυμώνω και γκρινιάζω. Αλλά διαβάζω:
Χιλιάδες παιδιά μένουν εκτός των κρατικών παιδικών σταθμών. Η αναλογία αιτήσεων/ικανοποίησης αιτημάτων σε ορισμένους δήμους είναι 1/10.
Όπως καταλαβαίνετε, ένα τέτοιο θέμα γίνεται αντικείμενο συζήτησης στην παιδική χαρά το απόγευμα.
Ποιες αιτήσεις ικανοποιούνται τελικά; Εκείνων που δηλώνουν το χαμηλότερο εισόδημα. Στη γειτονιά μου τουλάχιστον αυτό σημαίνει ότι οι οικογένειες που τα παιδιά τους θα φιλοξενηθούν στο σταθμό έχουν δηλώσει εισόδημα κάτω από το φορολογητέο! Με άλλα λόγια, δύο μισθωτοί που ζουν σε σπίτι με ενοίκιο είναι πλούσιοι και τα παιδιά τους δεν μπορούν να πάνε στον κρατικό παιδικό σταθμό. Βέβαια στον δημοτικό παιδικό σταθμό μας πηγαίνει το παιδί του γιατρού της γειτονιάς, αλλά υποθέτω ότι ο άνθρωπος έχει πολλά έξοδα για να πληρώσει το ιδιωτικό σχολείο του μεγαλύτερου γιου του, τα δύο αυτοκίνητα και τη συντήρηση του κομμωτηρίου της γυναίκας του που δεν εργάζεται, άρα η οικογένεια των δύο μισθωτών που ζουν στο νοίκι καλά να πάθει που είναι πλούσια!
Και μέσα σε αυτή την ωραία ατμόσφαιρα ακούς διάφορα που, όσο και να θες να το αρνηθείς, φαίνονται λογικά και δικαιολογημένα:
Γιατί παίρνουν τα παιδιά των ξένων στους παιδικούς σταθμούς;
Επειδή δηλώνουν χαμηλότερα εισοδήματα.
Μα αυτοί όλοι δουλεύουν μαύρα! Μπορεί ο μισθωτός να κρύψει το μισθό του;
Ναι, εντάξει. Δεν μας φταίνε οι ξένοι. Μας φταίει το ότι δεν υπάρχουν αρκετές θέσεις.
Δεν με νοιάζει ποιος φταίει. Με νοιάζει ότι το παιδί μου μένει έξω. Εγώ όμως πληρώνω φόρους, πληρώνω τα πάντα. Αυτοί που πάνε τα παιδιά τους στο σταθμό δεν πληρώνουν τίποτα. Ουσιαστικά εγώ πληρώνω για να πηγαίνουν τα δικά τους παιδιά στο σταθμό και μετά ξαναπληρώνω ιδιωτικό παιδικό σταθμό για τα δικά μου παιδιά. Με ρωτάνε εμένα αν έχω 350 ευρώ και βάλε για το κάθε παιδί το μήνα;
Γκρινιάζω;;;
Παρασκευή 27 Αυγούστου 2010
Τρίτη 20 Ιουλίου 2010
The three kings
Teacher: Can you tell me the name of 3 great kings who have brought happiness & peace into people's lives?
Student: Smo-king, Drin-king & Fuc-king!
Student: Smo-king, Drin-king & Fuc-king!
Δευτέρα 12 Ιουλίου 2010
Πασχαλίτσες
Όταν ήμουν μικρή έτρεφα ιδιαίτερη συμπάθεια σε μια φίλη της μητέρας μου. Τόσο που δεν ήθελα τη νονά μου, ήθελα για νονά τη φίλη.
"Μα αφού σε έχουμε ήδη βαφτίσει".
"Δεν με νοιάζει, εγώ θέλω τη Ν".
Έτσι και τα κορίτσια έχουν διάφορες συμπάθειες σε φίλους και φίλες και οι συμπάθειες εκδηλώνονται με τον πλέον κουφό - πολλές φορές - τρόπο.
Τις προάλλες λοιπόν αγοράσαμε καινούργιο μουσαμά για το τραπέζι της κουζίνας. Επειδή δεν καταφέρνουμε να κρατήσουμε τους μουσαμάδες πάνω από ένα μήνα, έχουμε κατά καιρούς πάρει ό,τι σχέδιο κυκλοφορεί: με αγελάδες, με καρώ, με λουλούδια, με σκυλάκια, τώρα είχαν σειρά οι πασχαλίτσες. Το μοτίβο λοιπόν δείχνει μία πασχαλίτσα, δίπλα μία πασχαλίτσα με μία μικρή, μετά μία πασχαλίτσα με δύο μικρές και τέλος μία πασχαλίτσα με τρεις μικρές από δίπλα της.
Βλέπει τον μουσαμά η κόρη Β:
Α, μαμά πήραμε καινούργιο τραπεζομάντηλο.
Ναι κορίτσι μου.
Με πασχαλίτσες.
Με πασχαλίτσες - σου αρέσει;
Πολύ. Και κοίτα αυτή είναι μόνη της, ετούτη έχει ένα παιδάκι, αυτή δύο παιδάκια και εκείνη τρία.
Σωστά.
Για δες τι ωραία που είναι αυτή! Σαν την μαμά του Π που έχει τώρα δύο παιδάκια!
"Μα αφού σε έχουμε ήδη βαφτίσει".
"Δεν με νοιάζει, εγώ θέλω τη Ν".
Έτσι και τα κορίτσια έχουν διάφορες συμπάθειες σε φίλους και φίλες και οι συμπάθειες εκδηλώνονται με τον πλέον κουφό - πολλές φορές - τρόπο.
Τις προάλλες λοιπόν αγοράσαμε καινούργιο μουσαμά για το τραπέζι της κουζίνας. Επειδή δεν καταφέρνουμε να κρατήσουμε τους μουσαμάδες πάνω από ένα μήνα, έχουμε κατά καιρούς πάρει ό,τι σχέδιο κυκλοφορεί: με αγελάδες, με καρώ, με λουλούδια, με σκυλάκια, τώρα είχαν σειρά οι πασχαλίτσες. Το μοτίβο λοιπόν δείχνει μία πασχαλίτσα, δίπλα μία πασχαλίτσα με μία μικρή, μετά μία πασχαλίτσα με δύο μικρές και τέλος μία πασχαλίτσα με τρεις μικρές από δίπλα της.
Βλέπει τον μουσαμά η κόρη Β:
Α, μαμά πήραμε καινούργιο τραπεζομάντηλο.
Ναι κορίτσι μου.
Με πασχαλίτσες.
Με πασχαλίτσες - σου αρέσει;
Πολύ. Και κοίτα αυτή είναι μόνη της, ετούτη έχει ένα παιδάκι, αυτή δύο παιδάκια και εκείνη τρία.
Σωστά.
Για δες τι ωραία που είναι αυτή! Σαν την μαμά του Π που έχει τώρα δύο παιδάκια!
Πέμπτη 1 Ιουλίου 2010
Η ιστορία της Ο
Αν νομίζετε ότι θα διαβάσετε/δείτε τσόντα, μπορείτε να απογοητευθείτε από τώρα γιατί δεν πρόκειται.
Σήμερα λοιπόν θα γράψω για την Ο, μια πολύ καλή μου φίλη Γερμανίδα, που γεννήθηκε σε ένα χωριό έξω από το Μόναχο, σπούδασε στη Χαϊδελβέργη και ζει τα τελευταία 20+ χρόνια στο Βερολίνο. Τίποτα το ιδιαίτερο μέχρι στιγμής.
Η Ο λοιπόν, όπως χιλιάδες άλλες γυναίκες, είχε τη δουλειά της, νοίκιαζε σπίτι με 1-2 άλλους φίλους, πήγαινε δεξιά-αριστερά με το ποδήλατο, είχε τη/τις σχέση/εις της, πήγαινε διακοπές τα καλοκαίρια όλα φυσιολογικά.
Μέχρι που κάποια στιγμή άρχισε να πλησιάζει τα 40, ένιωθε ότι ήθελε να κάνει παιδί, αλλά δεν της προέκυπτε.
«Δεν θέλω να κάνω παιδί με όποιον να’ναι, μόνο και μόνο για να κάνω παιδί. Με ενδιαφέρει περισσότερο να δημιουργήσω οικογένεια παρά να αποκτήσω παιδί.»
(Αυτό να πούμε ότι είναι κάπως διαφορετικό από το σύνηθες γιατί οι περισσότερες γνωστές μου στη βόρειο Ευρώπη, όταν φτάσανε στο «θέλω να κάνω παιδί» συνέχισαν λέγοντας «δεν με νοιάζει με ποιον», πράγμα το οποίο πάντα μου προκαλούσε εντύπωση, αλλά περί ορέξεως ουδείς λόγος.)
Πρότεινε λοιπόν το ενδεχόμενο στον τότε φίλο της, ο οποίος δεν ήθελε ούτε να το συζητήσει. Και χώρισαν. Το ίδιο συνέβη αργότερα και με την επόμενη σχέση της.
Στο μεταξύ, οι συγκάτοικοί της μετακόμισαν με τα ταίρια τους κι έμεινε ολίγον τι μόνη. Προτίμησε λοιπόν να πάει να ζήσει με τον κολλητό της, ο οποίος είχε ένα μεγάλο διαμέρισμα. Και πέρασε ο καιρός και ήρθε η ώρα να γιορτάσει τα 40ά γενέθλιά της.
Εκεί λοιπόν που τα πίνανε και περνούσανε ωραία, γυρίζει ο κολλητός και της λέει «αφού είμαστε μια χαρά μαζί, γιατί δεν κάνουμε ένα παιδί;». Και συμφωνήσανε. Όπως είπα και στην αρχή, το μαγαζί δεν διαθέτει σεξ. Εξωσωματική έκαναν. Κι έμεινε έγκυος και γέννησε ένα κοριτσάκι.
Είναι λοιπόν ένα ζευγάρι στο Βερολίνο, που δεν έχουν καμία ερωτική σχέση μεταξύ τους, που ο καθένας έχει/δεν έχει τη δική του ερωτική σχέση αυστηρά έξω από το σπίτι, έχουν ένα παιδί που αγαπάνε και φροντίζουν, και είναι ευτυχισμένοι.
Σε καλύπτει αυτή η σχέση;
Απόλυτα. Όταν μιλάω για οικογένεια δεν σκέφτομαι τίποτε άλλο πέρα από αυτήν τη συντροφικότητα και αγάπη και νοιάξιμο.
Και η έλλειψη σεξουαλικής επαφής;
Αφού υπάρχει ο τάδε, νιώθω αρκετά καλά και σε αυτό το επίπεδο.
(σημειωτέον ο τάδε δεν ήθελε να γίνει μπαμπάς)
Και δεν σε ενοχλεί που δεν είναι ίδιος ο άντρας με τον οποίο έχεις την οικογένεια και έχεις ερωτική σχέση;
Φαντάζομαι ότι θα με ενοχλούσε αν ένιωθα να υπάρχει κάποιο κενό. Δεν με ενοχλεί καθόλου - μάλιστα, δεν σου το είπα ακόμα, ξαναείμαι έγκυος!
Ουπς!
Ναι, είδαμε πόσο καλά λειτουργεί η οικογένειά μας και αποφασίσαμε ότι θέλουμε κι άλλα παιδιά, οπότε ξαναέκανα εξωσωματική, έπιασε και είμαι τεσσάρων μηνών!
Θέλησα να πω την ιστορία της Ο γιατί δεν μπορώ να συμφωνήσω με το "τι αρρωστημένα πράγματα είναι αυτά" που άκουσα από 1-2 ανθρώπους. Αναγνωρίζω ότι δεν είναι η τυπική, συνηθισμένη οικογένεια - σύμφωνα πάντα με τα δικά μας πρότυπα. Αλλά είναι μια μαμά, ένας μπαμπάς και ένα παιδί (σύντομα δύο παιδιά), που ζουν μαζί, αγαπιούνται, στηρίζει ο ένας τον άλλον, σε ένα ήρεμο και χαρούμενο περιβάλλον. Γιατί να μην είναι οικογένεια;
Σήμερα λοιπόν θα γράψω για την Ο, μια πολύ καλή μου φίλη Γερμανίδα, που γεννήθηκε σε ένα χωριό έξω από το Μόναχο, σπούδασε στη Χαϊδελβέργη και ζει τα τελευταία 20+ χρόνια στο Βερολίνο. Τίποτα το ιδιαίτερο μέχρι στιγμής.
Η Ο λοιπόν, όπως χιλιάδες άλλες γυναίκες, είχε τη δουλειά της, νοίκιαζε σπίτι με 1-2 άλλους φίλους, πήγαινε δεξιά-αριστερά με το ποδήλατο, είχε τη/τις σχέση/εις της, πήγαινε διακοπές τα καλοκαίρια όλα φυσιολογικά.
Μέχρι που κάποια στιγμή άρχισε να πλησιάζει τα 40, ένιωθε ότι ήθελε να κάνει παιδί, αλλά δεν της προέκυπτε.
«Δεν θέλω να κάνω παιδί με όποιον να’ναι, μόνο και μόνο για να κάνω παιδί. Με ενδιαφέρει περισσότερο να δημιουργήσω οικογένεια παρά να αποκτήσω παιδί.»
(Αυτό να πούμε ότι είναι κάπως διαφορετικό από το σύνηθες γιατί οι περισσότερες γνωστές μου στη βόρειο Ευρώπη, όταν φτάσανε στο «θέλω να κάνω παιδί» συνέχισαν λέγοντας «δεν με νοιάζει με ποιον», πράγμα το οποίο πάντα μου προκαλούσε εντύπωση, αλλά περί ορέξεως ουδείς λόγος.)
Πρότεινε λοιπόν το ενδεχόμενο στον τότε φίλο της, ο οποίος δεν ήθελε ούτε να το συζητήσει. Και χώρισαν. Το ίδιο συνέβη αργότερα και με την επόμενη σχέση της.
Στο μεταξύ, οι συγκάτοικοί της μετακόμισαν με τα ταίρια τους κι έμεινε ολίγον τι μόνη. Προτίμησε λοιπόν να πάει να ζήσει με τον κολλητό της, ο οποίος είχε ένα μεγάλο διαμέρισμα. Και πέρασε ο καιρός και ήρθε η ώρα να γιορτάσει τα 40ά γενέθλιά της.
Εκεί λοιπόν που τα πίνανε και περνούσανε ωραία, γυρίζει ο κολλητός και της λέει «αφού είμαστε μια χαρά μαζί, γιατί δεν κάνουμε ένα παιδί;». Και συμφωνήσανε. Όπως είπα και στην αρχή, το μαγαζί δεν διαθέτει σεξ. Εξωσωματική έκαναν. Κι έμεινε έγκυος και γέννησε ένα κοριτσάκι.
Είναι λοιπόν ένα ζευγάρι στο Βερολίνο, που δεν έχουν καμία ερωτική σχέση μεταξύ τους, που ο καθένας έχει/δεν έχει τη δική του ερωτική σχέση αυστηρά έξω από το σπίτι, έχουν ένα παιδί που αγαπάνε και φροντίζουν, και είναι ευτυχισμένοι.
Σε καλύπτει αυτή η σχέση;
Απόλυτα. Όταν μιλάω για οικογένεια δεν σκέφτομαι τίποτε άλλο πέρα από αυτήν τη συντροφικότητα και αγάπη και νοιάξιμο.
Και η έλλειψη σεξουαλικής επαφής;
Αφού υπάρχει ο τάδε, νιώθω αρκετά καλά και σε αυτό το επίπεδο.
(σημειωτέον ο τάδε δεν ήθελε να γίνει μπαμπάς)
Και δεν σε ενοχλεί που δεν είναι ίδιος ο άντρας με τον οποίο έχεις την οικογένεια και έχεις ερωτική σχέση;
Φαντάζομαι ότι θα με ενοχλούσε αν ένιωθα να υπάρχει κάποιο κενό. Δεν με ενοχλεί καθόλου - μάλιστα, δεν σου το είπα ακόμα, ξαναείμαι έγκυος!
Ουπς!
Ναι, είδαμε πόσο καλά λειτουργεί η οικογένειά μας και αποφασίσαμε ότι θέλουμε κι άλλα παιδιά, οπότε ξαναέκανα εξωσωματική, έπιασε και είμαι τεσσάρων μηνών!
Θέλησα να πω την ιστορία της Ο γιατί δεν μπορώ να συμφωνήσω με το "τι αρρωστημένα πράγματα είναι αυτά" που άκουσα από 1-2 ανθρώπους. Αναγνωρίζω ότι δεν είναι η τυπική, συνηθισμένη οικογένεια - σύμφωνα πάντα με τα δικά μας πρότυπα. Αλλά είναι μια μαμά, ένας μπαμπάς και ένα παιδί (σύντομα δύο παιδιά), που ζουν μαζί, αγαπιούνται, στηρίζει ο ένας τον άλλον, σε ένα ήρεμο και χαρούμενο περιβάλλον. Γιατί να μην είναι οικογένεια;
Δευτέρα 21 Ιουνίου 2010
Παρασκευή 18 Ιουνίου 2010
Γυναίκες-λιοντάρια: 0-3
Τώρα τελευταία δεν είναι και λίγα τα πράγματα που με εκνευρίζουν. Με πρώτη και καλύτερη την απεργία στο μετρό και την απίστευτη καφρίλα στα λεωφορεία που καλώς ή πολύ καλώς την είχα ξεχάσει. (Αν πάω και ζητήσω να μου επιστρέψουν από το κόστος της κάρτας απεριορίστων διαδρομών το ποσό που αντιστοιχεί στα δρομολόγια που δεν έκανα τις ημέρες απεργίας, λέτε να μου το δώσουν;) Αυτό όμως που μου τη δίνει στα νεύρα πάνω απ' όλα είναι οι διαρκείς συγκρίσεις "να χρυσώσουμε το χάπι" των νέων μέτρων. Και θα μείνω στο ασφαλιστικό.
- Πώς θες κυρά μου να πάρεις σύνταξη τόσο νωρίς; Οι Γερμανίδες παίρνουν στα 65!
Σωστό; Σωστό. Στα 65 παίρνουν. Εγώ δεν λέω το αντίθετο, αλλά έχω την κακιά συνήθεια να μην βλέπω ειδήσεις στο ετμεγασταραντεννααλφανετ. Ξεκινάμε λοιπόν:
Γνωρίζετε ότι οι Γερμανοί έχουν 30 ημέρες άδεια το χρόνο; 30 ημέρες = 6 εβδομάδες. Νόμιζα ότι αυτό είναι το χειρότερο, μέχρι που μια γνωστή μου Φινλανδή μου είπε ότι έχει 8 εβδομάδες! (δεν έχουν όλοι οι Φινλανδοί 8 εβδομάδες, αλλά εκείνη τις είχε νόμιμα - α, και για να μην ξεχάσω, στη δουλειά της έχει εστιατόριο, γυμναστήριο και σάουνα που εντάξει, αποτελεί εθνική συνήθεια και γι' αυτούς δεν είναι κάτι το εκπληκτικό και μοναδικό, αλλά πρέπει να σας πω ότι είναι μια απλή υπάλληλος τραπέζης και όχι στελεχάρα πολυεθνικής, ναυτιλιακής ή πωλήτρια στο Κολωνάκι).
Πάμε παρακάτω.
Γνωρίζετε ότι ΔΕΝ είμαστε η πρώτη χώρα στην Ευρώπη σε αριθμό αδειών; Έτσι το λέω γιατί κάποτε το φάγαμε κι αυτό το παραμύθι. (Εντελώς πληροφοριακά να πω και την άσχετη πληροφορία της ημέρας: στα κράτη της Βαλτικής ετοιμάζονται να γιορτάσουν το θερινό ηλιοστάσιο. Είναι πολύ σημαντική γιορτή - σαν τα Χριστούγεννα - λίγο προς το παγανιστικό του, και φυσικά είναι επίσημη αργία). Στην Ελλάδα υπάρχει βέβαια ο παραλογισμός της "άδειας λόγω ονομαστικής εορτής" που εξακολουθεί να υπάρχει στο δημόσιο, ο άλλος παραλογισμός της "άδειας λόγω χρήσης Η/Υ" πάλι στο δημόσιο (συγνώμη ρε παιδιά, αλλά όποιος δεν χρησιμοποιεί Η/Υ σήμερα είναι σαν αναλφάβητος πριν από 40 χρόνια - ή υπερβάλλω;), αλλά αυτές οι άδειες δεν αφορούν όλους τους εργαζόμενους στην Ελλάδα.
Πάμε παρακάτω πάλι.
Γνωρίζετε ότι οι Γερμανίδες (και όχι μόνο) έχουν τη δυνατότητα να μείνουν στο σπίτι τους 2 χρόνια μετά τη γέννηση τέκνου; Νόμιμα, όχι επειδή τους έκανε κάποιος χάρη. Και πληρώνονται από την επιχείρηση και το αντίστοιχο ικα, με κάπου 70% του μισθού τους; Σας μοιάζει άσχημο; Α, ξέχασα, και μπορούν να πάρουν άλλον ένα χρόνο. Τι ξεχνάω; Ότι επιστρέφουν στη δουλειά τους - όχι "α, τώρα που ήρθες, έχει πάρει τη θέση σου η Πιπίτσα, προς το παρόν θα φτιάχνεις καφέδες και θα δούμε". Ότι είναι πολύ πιο σίγουρες από εμάς ότι θα βρουν παιδικό σταθμό (που θα μπορούν να πληρώσουν βεβαίως βεβαίως).
Μοιάζει άσχημο;
Για να δούμε εμάς. Εμείς έχουμε άδεια 4 μήνες. Ας πούμε ότι δουλεύουμε μέχρι να γεννήσουμε και παίρνουμε και τους 4 μήνες μετά τη γέννηση του παιδιού. Οι περισσότεροι βρεφονηπιακοί σταθμοί δέχονται παιδιά μετά τους 6 μήνες. Εντάξει, θα πάρεις και την κανονική σου άδεια, θα παρακαλέσεις να πάρεις και μερικές ημέρες άνευ αποδοχών, θα το βολέψεις. Αν σταθμός είναι δημοτικός, πρέπει να είσαι τουλάχιστον άνεργος, άστεγος ή δεν ξέρω γω τι για να μπορέσεις να στείλεις το παιδί σου. Διαφορετικά θα πας σε ιδιωτικό σταθμό και θα πληρώσεις. Πολλά. Πόσα βγάζεις είπαμε; Α, μην ξεχάσω. Οι δημόσιοι παιδικοί (όχι βρεφονηπιακοί) σταθμοί, παίρνουν παιδιά μόνο αφού έχουν βγάλει τις πάνες. Το λέω γιατί τώρα τελευταία διαπίστωσα ότι αυτό το ξέρουν πολλοί λίγοι. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να πρέπει το παιδί να πάει 3 ετών για να το δεχτούν. Απλά και δημοκρατικά πράγματα.
Ειλικρινά, ποιος πιστεύει ότι οι γυναίκες στην Ελλάδα βγαίνουν στη σύνταξη νωρίτερα για να κάτσουν;
- Πώς θες κυρά μου να πάρεις σύνταξη τόσο νωρίς; Οι Γερμανίδες παίρνουν στα 65!
Σωστό; Σωστό. Στα 65 παίρνουν. Εγώ δεν λέω το αντίθετο, αλλά έχω την κακιά συνήθεια να μην βλέπω ειδήσεις στο ετμεγασταραντεννααλφανετ. Ξεκινάμε λοιπόν:
Γνωρίζετε ότι οι Γερμανοί έχουν 30 ημέρες άδεια το χρόνο; 30 ημέρες = 6 εβδομάδες. Νόμιζα ότι αυτό είναι το χειρότερο, μέχρι που μια γνωστή μου Φινλανδή μου είπε ότι έχει 8 εβδομάδες! (δεν έχουν όλοι οι Φινλανδοί 8 εβδομάδες, αλλά εκείνη τις είχε νόμιμα - α, και για να μην ξεχάσω, στη δουλειά της έχει εστιατόριο, γυμναστήριο και σάουνα που εντάξει, αποτελεί εθνική συνήθεια και γι' αυτούς δεν είναι κάτι το εκπληκτικό και μοναδικό, αλλά πρέπει να σας πω ότι είναι μια απλή υπάλληλος τραπέζης και όχι στελεχάρα πολυεθνικής, ναυτιλιακής ή πωλήτρια στο Κολωνάκι).
Πάμε παρακάτω.
Γνωρίζετε ότι ΔΕΝ είμαστε η πρώτη χώρα στην Ευρώπη σε αριθμό αδειών; Έτσι το λέω γιατί κάποτε το φάγαμε κι αυτό το παραμύθι. (Εντελώς πληροφοριακά να πω και την άσχετη πληροφορία της ημέρας: στα κράτη της Βαλτικής ετοιμάζονται να γιορτάσουν το θερινό ηλιοστάσιο. Είναι πολύ σημαντική γιορτή - σαν τα Χριστούγεννα - λίγο προς το παγανιστικό του, και φυσικά είναι επίσημη αργία). Στην Ελλάδα υπάρχει βέβαια ο παραλογισμός της "άδειας λόγω ονομαστικής εορτής" που εξακολουθεί να υπάρχει στο δημόσιο, ο άλλος παραλογισμός της "άδειας λόγω χρήσης Η/Υ" πάλι στο δημόσιο (συγνώμη ρε παιδιά, αλλά όποιος δεν χρησιμοποιεί Η/Υ σήμερα είναι σαν αναλφάβητος πριν από 40 χρόνια - ή υπερβάλλω;), αλλά αυτές οι άδειες δεν αφορούν όλους τους εργαζόμενους στην Ελλάδα.
Πάμε παρακάτω πάλι.
Γνωρίζετε ότι οι Γερμανίδες (και όχι μόνο) έχουν τη δυνατότητα να μείνουν στο σπίτι τους 2 χρόνια μετά τη γέννηση τέκνου; Νόμιμα, όχι επειδή τους έκανε κάποιος χάρη. Και πληρώνονται από την επιχείρηση και το αντίστοιχο ικα, με κάπου 70% του μισθού τους; Σας μοιάζει άσχημο; Α, ξέχασα, και μπορούν να πάρουν άλλον ένα χρόνο. Τι ξεχνάω; Ότι επιστρέφουν στη δουλειά τους - όχι "α, τώρα που ήρθες, έχει πάρει τη θέση σου η Πιπίτσα, προς το παρόν θα φτιάχνεις καφέδες και θα δούμε". Ότι είναι πολύ πιο σίγουρες από εμάς ότι θα βρουν παιδικό σταθμό (που θα μπορούν να πληρώσουν βεβαίως βεβαίως).
Μοιάζει άσχημο;
Για να δούμε εμάς. Εμείς έχουμε άδεια 4 μήνες. Ας πούμε ότι δουλεύουμε μέχρι να γεννήσουμε και παίρνουμε και τους 4 μήνες μετά τη γέννηση του παιδιού. Οι περισσότεροι βρεφονηπιακοί σταθμοί δέχονται παιδιά μετά τους 6 μήνες. Εντάξει, θα πάρεις και την κανονική σου άδεια, θα παρακαλέσεις να πάρεις και μερικές ημέρες άνευ αποδοχών, θα το βολέψεις. Αν σταθμός είναι δημοτικός, πρέπει να είσαι τουλάχιστον άνεργος, άστεγος ή δεν ξέρω γω τι για να μπορέσεις να στείλεις το παιδί σου. Διαφορετικά θα πας σε ιδιωτικό σταθμό και θα πληρώσεις. Πολλά. Πόσα βγάζεις είπαμε; Α, μην ξεχάσω. Οι δημόσιοι παιδικοί (όχι βρεφονηπιακοί) σταθμοί, παίρνουν παιδιά μόνο αφού έχουν βγάλει τις πάνες. Το λέω γιατί τώρα τελευταία διαπίστωσα ότι αυτό το ξέρουν πολλοί λίγοι. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να πρέπει το παιδί να πάει 3 ετών για να το δεχτούν. Απλά και δημοκρατικά πράγματα.
Ειλικρινά, ποιος πιστεύει ότι οι γυναίκες στην Ελλάδα βγαίνουν στη σύνταξη νωρίτερα για να κάτσουν;
Δευτέρα 14 Ιουνίου 2010
Τρικυμία στο μυαλό μου έχει φέρει τρομερή...
Όλο γυροφέρνουν στο νου μου διάφορα σχετικά με την εκπαίδευση, με το τι κάνουμε με τα παιδιά μας, πώς τα μεγαλώνουμε, πόσο εμπλεκόμαστε στο τι μαθαίνουν, ποια η θέση του σχολείου, της γειτονιάς και τέτοια χαρωπά. Για να δείξω το μέγεθος του μπάχαλου που επικρατεί στο μυαλό μου θα πω διάφορα, έτσι για να έχετε μια εικόνα του γενικότερου μεγέθους της τρικυμίας 3 σε 1 (the perfect storm):
1. Σε ορισμένα μέρη του κόσμου λειτουργούν κοινωνικοί-εθελοντικοί παιδικοί σταθμοί. Τι σημαίνει αυτό; Ότι οι γονείς που επιλέγουν να στείλουν τα παιδιά τους σε αυτούς τους σταθμούς είναι υπεύθυνοι για τη λειτουργία τους. Ο κάθε γονιός συνεισφέρει βάσει των γνώσεων και ικανοτήτων του και η συμμετοχή όλων των γονέων είναι υποχρεωτική. Οι γονείς ουσιαστικά "προσλαμβάνουν" τους παιδαγωγούς, ορίζουν τα σχετικά με τη διατροφή των παιδιών, τις εκδρομές, τις λοιπές δραστηριότητες, τα πάντα. Έτσι υπάρχει γονιός υπεύθυνος για τα λογιστικά, άλλος υπεύθυνος για την επίλυση διαφορών μεταξύ των εργαζομένων, άλλος για τις προμήθειες και πάει λέγοντας. Ο γονιός που είναι υπεύθυνος για την δουλειά Α, η οποία γίνεται κάθε Πέμπτη στις 5 το απόγευμα, ξέρει ότι κάθε Πέμπτη στις 5 το απόγευμα πρέπει να πάει στο σταθμό. Και πηγαίνει.
Βέβαια μην γελιόμαστε, υπάρχει και μια σχετική στήριξη από πίσω (συνήθως του δήμου) που συνδράμει οικονομικά (όχι με το 100%, πάντα πληρώνουν οι γονείς) και υπάρχει και μια εμπειρία δεκαετιών - υποθέτω ότι τα πρώτα χρόνια λειτουργίας αυτού του μοντέλου θα κυκλοφορούσαν πολλά ανέκδοτα για το νέο φρούτο. Αλλά πρόκειται για ένα σχήμα που καθιστά τους γονείς υπεύθυνους και τους υποχρεώνει τρόπον τινά να μπουν μέσα στη διαδικασία και να αποκτήσουν άποψη.
2. Σε κάποια άλλα μέρη του κόσμου, η επιλογή των σχολικών συγγραμμάτων είναι κάπως διαφορετική από αυτά που ξέρουμε εμείς:
Το ας πούμε υπουργείο παιδείας εγκρίνει π.χ. 5 βιβλία γλώσσας, 5 βιβλία μαθηματικών, 5 βιβλία αγγλικών και πάει λέγοντας για κάθε τάξη. (Εδώ λέω "ας πούμε" γιατί μπορεί να πρόκειται για υπουργείο του κράτους, του κρατιδίου ομοσπονδιακού κράτους ή κάτι σαν αυτό που λέμε σχολική επιτροπή.) Ανά σχολική περιφέρεια ή ανά σχολείο, οι διευθυντές σε συνεργασία με τους δασκάλους που διδάσκουν το κάθε μάθημα, αξιολογούν τα βιβλία και επιλέγουν ποια θα χρησιμοποιήσουν. Η λίστα των εγκεκριμένων βιβλίων επικαιροποιείται σε τακτά διαστήματα, αλλά σε κάθε περίπτωση διατηρείται το δικαίωμα επιλογής. Οι γονείς (που υποθέτουμε ότι έχουν προσωπική άποψη, αλλά και να μην έχουν δεν έγινε τίποτα) έχουν τη δυνατότητα να γνωρίζουν ποια βιβλία έχει επιλέξει το ένα ή το άλλο σχολείο, οπότε πράττουν αναλόγως.
3. Στα καθ' ημάς τώρα. Η κόρη Α πηγαίνει σε δημόσιο σχολείο της γειτονιάς. Κάθε χρόνο προβλέπεται συγκεκριμένος αριθμός εκπαιδευτικών επισκέψεων. Και ενώ το παιδί πηγαίνει στην πέμπτη δημοτικού, δεν έχει πάει ούτε σε ένα μουσείο, ούτε σε έναν κήπο/πάρκο/αθλητικό κέντρο να τρέξουν τα παιδιά, ούτε τίποτα. Ψέματα. Έχει πάει μία φορά στο πλανητάριο, 5-6 φορές στο σινεμά και μία φορά στο (κουκλο)θέατρο. Αυτές ήταν οι εκπαιδευτικές επισκέψεις. Σε συζητήσεις που κάνουμε τόσα χρόνια με τους εκάστοτε δασκάλους, λαμβάνουμε πάντα την ίδια απάντηση: ήταν οι απεργίες, δεν προλάβαμε και είχαν κλείσει οι θέσεις, δεν έχουμε χρήματα. Δεν θέλω να μιλήσω για τις απεργίες. Αυτό το δεν προλάβαμε και είχαν κλείσει οι θέσεις εξηγείται ως εξής: στην αρχή κάθε σχολικής χρονιάς, τα μουσεία κ.λπ. στέλνουν στο υπουργείο πληροφορίες του τύπου το μουσείο μας δέχεται σχολεία καθημερινά εκτός Τρίτης, τιμή εισόδου Χ, ώρες επισκέψεων από τότε μέχρι τότε. Το υπουργείο στέλνει στις πληροφορίες στα σχολεία. Η λήψη της πληροφόρησης γίνεται από το διευθυντή που σαν καλός διευθυντής κρατά τη γνώση για πάρτη του. Εγώ δεν έχω βρει άλλον τρόπο να εξηγήσω πώς γίνεται και ποτέ δεν φτάνει η πληροφόρηση στον δάσκαλο. Φυσικά φτάνω να πιστεύω ότι αυτό διευκολύνει και τους δασκάλους, πού να τρέχουμε τώρα, να κανονίζουμε ημερομηνίες, να κλείνουμε θέσεις... Τώρα το δεν υπάρχουν χρήματα είναι απλώς μια μούφα γιατί σε κάθε περίπτωση εμείς πληρώνουμε.
4. Επιμένω ότι το τι γίνονται τα παιδιά μας εξαρτάται από εμάς και το σχολείο. Εννοείται ότι θα επηρεαστούν από πολλά και διάφορα, αλλά η δύναμη της οικογένειας και του δημοτικού σχολείου είναι απίστευτη. Ένας γονιός μπορεί αν θέλει να πατήσει την προσωπικότητα του παιδιού του κάτω και να την διαλύσει. Ή να βοηθήσει το παιδί να αναπτυχθεί (πάντα με τους περιορισμούς του καθενός, άνθρωποι είμαστε, το αναγνωρίζω, απλώς ελπίζω ότι προσπαθούμε). Και ο καλός δάσκαλος μπορεί να κάνει το παιδί να πετάξει.
Θα μου πεις, τι είναι καλός δάσκαλος; Υπάρχουν μελέτες που ισχυρίζονται ότι καλός είναι ο έμπειρος δάσκαλος και όχι απαραίτητα αυτός που έχει μεταπτυχιακά κ.λπ. Αυτό μάλλον δεν μου προκαλεί εντύπωση. Το άλλο βασικό πόρισμα είναι ότι η ευγενής άμιλλα, η πίεση από τους ομότιμους, το peer pressure βρε παιδάκι μου, τι γίνεται με την υπόλοιπη τάξη έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από ό,τι νομίζουμε. Ο καλός μαθητής θα γίνει καλύτερος αν έχει κι άλλους καλούς τριγύρω του για να τους ανταγωνιστεί. Αν οι άλλοι είναι σκράπες θα τα παρατήσει. Ο κακός μαθητής θα μάθει από τον καλό μαθητή (ενίοτε περισσότερα από όσα θα μάθει από τον δάσκαλο). Και όλοι οι μαθητές μαζί θα παίξουν, θα υιοθετήσουν ο ένας τις εκφράσεις και κινήσεις του άλλου, θα πάνε ο ένας στο σπίτι του άλλου και θα δουν πως ζουν οι άλλες οικογένειες. Και έτσι θα τους γεννηθούν άλλες απορίες, "γιατί η οικογένεια του Χ κάνει αυτό κι εμείς όχι;" και πάει λέγοντας, αλλά τουλάχιστον θα δοθούν ερεθίσματα και θα υπάρξει διάλογος (τι είπα τώρα!!!).
5. Και βέβαια υπάρχουν και οι ψαγμένοι. Αυτοί μπορεί να είναι οτιδήποτε: γονείς, δάσκαλοι, δημοσιογράφοι, γείτονες, τα πάντα. Είναι αυτοί που θεωρούν την Κύρα Σίνου αρχαιολογία, αναχρονιστική και παραδοσιακή εκπρόσωπο μιας άλλης γενιάς όπου όλα ήταν κατευθυνόμενα (αν έχει διαβάσει κανείς τη Χώρα των Μαμούθ παρακαλώ να μου πει αν συμφωνεί), τον Τριβυζά απαράδεκτο, πρόχειρο, όλο επαναλήψεις (αν έχετε δει ποτέ τα Τελετάμπυς θα έχετε διαπιστώσει ότι στο τέλος τα λένε όλα δύο φορές κι αυτό γιατί θεωρείται πως στην προσχολική ηλικία τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν με την πρώτη, και πάλι αν έχετε άποψη παρακαλώ πείτε μου) και τις επισκέψεις στο αρχαιολογικό μουσείο ανούσιες (εμένα πάλι η κόρη μου είχε ενθουσιαστεί με τους κούρους και όταν γυρίσαμε σπίτι ζωγράφιζε τους δικούς της).
Και μέσα σε αυτό το μπάχαλο συχνά σκέφτομαι μήπως κάνω κάτι λάθος. Είναι δυνατόν να έχω εγώ δίκιο και να υπερασπίζομαι τις θέσεις μου όταν όλοι οι άλλοι θεωρούν φυσιολογικό να πάνε τα παιδιά τους να παρακολουθήσουν το Ελλάδα έχεις ταλέντο; Μόνο εγώ σοκάρομαι που οι εξέδρες του κάθε idol και superstar είναι γεμάτες πιτσιρίκια και που οι συμμαθητές των παιδιών μου ξέρουν όλους τους παίκτες όλων των reality; Και, εντάξει εγώ, είμαι ζόμπυ και το ξέρω. Αλλά μήπως κάνω και τα παιδιά μου;
1. Σε ορισμένα μέρη του κόσμου λειτουργούν κοινωνικοί-εθελοντικοί παιδικοί σταθμοί. Τι σημαίνει αυτό; Ότι οι γονείς που επιλέγουν να στείλουν τα παιδιά τους σε αυτούς τους σταθμούς είναι υπεύθυνοι για τη λειτουργία τους. Ο κάθε γονιός συνεισφέρει βάσει των γνώσεων και ικανοτήτων του και η συμμετοχή όλων των γονέων είναι υποχρεωτική. Οι γονείς ουσιαστικά "προσλαμβάνουν" τους παιδαγωγούς, ορίζουν τα σχετικά με τη διατροφή των παιδιών, τις εκδρομές, τις λοιπές δραστηριότητες, τα πάντα. Έτσι υπάρχει γονιός υπεύθυνος για τα λογιστικά, άλλος υπεύθυνος για την επίλυση διαφορών μεταξύ των εργαζομένων, άλλος για τις προμήθειες και πάει λέγοντας. Ο γονιός που είναι υπεύθυνος για την δουλειά Α, η οποία γίνεται κάθε Πέμπτη στις 5 το απόγευμα, ξέρει ότι κάθε Πέμπτη στις 5 το απόγευμα πρέπει να πάει στο σταθμό. Και πηγαίνει.
Βέβαια μην γελιόμαστε, υπάρχει και μια σχετική στήριξη από πίσω (συνήθως του δήμου) που συνδράμει οικονομικά (όχι με το 100%, πάντα πληρώνουν οι γονείς) και υπάρχει και μια εμπειρία δεκαετιών - υποθέτω ότι τα πρώτα χρόνια λειτουργίας αυτού του μοντέλου θα κυκλοφορούσαν πολλά ανέκδοτα για το νέο φρούτο. Αλλά πρόκειται για ένα σχήμα που καθιστά τους γονείς υπεύθυνους και τους υποχρεώνει τρόπον τινά να μπουν μέσα στη διαδικασία και να αποκτήσουν άποψη.
2. Σε κάποια άλλα μέρη του κόσμου, η επιλογή των σχολικών συγγραμμάτων είναι κάπως διαφορετική από αυτά που ξέρουμε εμείς:
Το ας πούμε υπουργείο παιδείας εγκρίνει π.χ. 5 βιβλία γλώσσας, 5 βιβλία μαθηματικών, 5 βιβλία αγγλικών και πάει λέγοντας για κάθε τάξη. (Εδώ λέω "ας πούμε" γιατί μπορεί να πρόκειται για υπουργείο του κράτους, του κρατιδίου ομοσπονδιακού κράτους ή κάτι σαν αυτό που λέμε σχολική επιτροπή.) Ανά σχολική περιφέρεια ή ανά σχολείο, οι διευθυντές σε συνεργασία με τους δασκάλους που διδάσκουν το κάθε μάθημα, αξιολογούν τα βιβλία και επιλέγουν ποια θα χρησιμοποιήσουν. Η λίστα των εγκεκριμένων βιβλίων επικαιροποιείται σε τακτά διαστήματα, αλλά σε κάθε περίπτωση διατηρείται το δικαίωμα επιλογής. Οι γονείς (που υποθέτουμε ότι έχουν προσωπική άποψη, αλλά και να μην έχουν δεν έγινε τίποτα) έχουν τη δυνατότητα να γνωρίζουν ποια βιβλία έχει επιλέξει το ένα ή το άλλο σχολείο, οπότε πράττουν αναλόγως.
3. Στα καθ' ημάς τώρα. Η κόρη Α πηγαίνει σε δημόσιο σχολείο της γειτονιάς. Κάθε χρόνο προβλέπεται συγκεκριμένος αριθμός εκπαιδευτικών επισκέψεων. Και ενώ το παιδί πηγαίνει στην πέμπτη δημοτικού, δεν έχει πάει ούτε σε ένα μουσείο, ούτε σε έναν κήπο/πάρκο/αθλητικό κέντρο να τρέξουν τα παιδιά, ούτε τίποτα. Ψέματα. Έχει πάει μία φορά στο πλανητάριο, 5-6 φορές στο σινεμά και μία φορά στο (κουκλο)θέατρο. Αυτές ήταν οι εκπαιδευτικές επισκέψεις. Σε συζητήσεις που κάνουμε τόσα χρόνια με τους εκάστοτε δασκάλους, λαμβάνουμε πάντα την ίδια απάντηση: ήταν οι απεργίες, δεν προλάβαμε και είχαν κλείσει οι θέσεις, δεν έχουμε χρήματα. Δεν θέλω να μιλήσω για τις απεργίες. Αυτό το δεν προλάβαμε και είχαν κλείσει οι θέσεις εξηγείται ως εξής: στην αρχή κάθε σχολικής χρονιάς, τα μουσεία κ.λπ. στέλνουν στο υπουργείο πληροφορίες του τύπου το μουσείο μας δέχεται σχολεία καθημερινά εκτός Τρίτης, τιμή εισόδου Χ, ώρες επισκέψεων από τότε μέχρι τότε. Το υπουργείο στέλνει στις πληροφορίες στα σχολεία. Η λήψη της πληροφόρησης γίνεται από το διευθυντή που σαν καλός διευθυντής κρατά τη γνώση για πάρτη του. Εγώ δεν έχω βρει άλλον τρόπο να εξηγήσω πώς γίνεται και ποτέ δεν φτάνει η πληροφόρηση στον δάσκαλο. Φυσικά φτάνω να πιστεύω ότι αυτό διευκολύνει και τους δασκάλους, πού να τρέχουμε τώρα, να κανονίζουμε ημερομηνίες, να κλείνουμε θέσεις... Τώρα το δεν υπάρχουν χρήματα είναι απλώς μια μούφα γιατί σε κάθε περίπτωση εμείς πληρώνουμε.
4. Επιμένω ότι το τι γίνονται τα παιδιά μας εξαρτάται από εμάς και το σχολείο. Εννοείται ότι θα επηρεαστούν από πολλά και διάφορα, αλλά η δύναμη της οικογένειας και του δημοτικού σχολείου είναι απίστευτη. Ένας γονιός μπορεί αν θέλει να πατήσει την προσωπικότητα του παιδιού του κάτω και να την διαλύσει. Ή να βοηθήσει το παιδί να αναπτυχθεί (πάντα με τους περιορισμούς του καθενός, άνθρωποι είμαστε, το αναγνωρίζω, απλώς ελπίζω ότι προσπαθούμε). Και ο καλός δάσκαλος μπορεί να κάνει το παιδί να πετάξει.
Θα μου πεις, τι είναι καλός δάσκαλος; Υπάρχουν μελέτες που ισχυρίζονται ότι καλός είναι ο έμπειρος δάσκαλος και όχι απαραίτητα αυτός που έχει μεταπτυχιακά κ.λπ. Αυτό μάλλον δεν μου προκαλεί εντύπωση. Το άλλο βασικό πόρισμα είναι ότι η ευγενής άμιλλα, η πίεση από τους ομότιμους, το peer pressure βρε παιδάκι μου, τι γίνεται με την υπόλοιπη τάξη έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από ό,τι νομίζουμε. Ο καλός μαθητής θα γίνει καλύτερος αν έχει κι άλλους καλούς τριγύρω του για να τους ανταγωνιστεί. Αν οι άλλοι είναι σκράπες θα τα παρατήσει. Ο κακός μαθητής θα μάθει από τον καλό μαθητή (ενίοτε περισσότερα από όσα θα μάθει από τον δάσκαλο). Και όλοι οι μαθητές μαζί θα παίξουν, θα υιοθετήσουν ο ένας τις εκφράσεις και κινήσεις του άλλου, θα πάνε ο ένας στο σπίτι του άλλου και θα δουν πως ζουν οι άλλες οικογένειες. Και έτσι θα τους γεννηθούν άλλες απορίες, "γιατί η οικογένεια του Χ κάνει αυτό κι εμείς όχι;" και πάει λέγοντας, αλλά τουλάχιστον θα δοθούν ερεθίσματα και θα υπάρξει διάλογος (τι είπα τώρα!!!).
5. Και βέβαια υπάρχουν και οι ψαγμένοι. Αυτοί μπορεί να είναι οτιδήποτε: γονείς, δάσκαλοι, δημοσιογράφοι, γείτονες, τα πάντα. Είναι αυτοί που θεωρούν την Κύρα Σίνου αρχαιολογία, αναχρονιστική και παραδοσιακή εκπρόσωπο μιας άλλης γενιάς όπου όλα ήταν κατευθυνόμενα (αν έχει διαβάσει κανείς τη Χώρα των Μαμούθ παρακαλώ να μου πει αν συμφωνεί), τον Τριβυζά απαράδεκτο, πρόχειρο, όλο επαναλήψεις (αν έχετε δει ποτέ τα Τελετάμπυς θα έχετε διαπιστώσει ότι στο τέλος τα λένε όλα δύο φορές κι αυτό γιατί θεωρείται πως στην προσχολική ηλικία τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν με την πρώτη, και πάλι αν έχετε άποψη παρακαλώ πείτε μου) και τις επισκέψεις στο αρχαιολογικό μουσείο ανούσιες (εμένα πάλι η κόρη μου είχε ενθουσιαστεί με τους κούρους και όταν γυρίσαμε σπίτι ζωγράφιζε τους δικούς της).
Και μέσα σε αυτό το μπάχαλο συχνά σκέφτομαι μήπως κάνω κάτι λάθος. Είναι δυνατόν να έχω εγώ δίκιο και να υπερασπίζομαι τις θέσεις μου όταν όλοι οι άλλοι θεωρούν φυσιολογικό να πάνε τα παιδιά τους να παρακολουθήσουν το Ελλάδα έχεις ταλέντο; Μόνο εγώ σοκάρομαι που οι εξέδρες του κάθε idol και superstar είναι γεμάτες πιτσιρίκια και που οι συμμαθητές των παιδιών μου ξέρουν όλους τους παίκτες όλων των reality; Και, εντάξει εγώ, είμαι ζόμπυ και το ξέρω. Αλλά μήπως κάνω και τα παιδιά μου;
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)