Άργειε νάλθη εκείνη η μέρα κι ήταν όλα σιωπηλά ...

Σιγά μην άργειε. Ήρθε.

Μαμά, το άλλο Σάββατο κάνει πάρτυ η Κατερίνα.

Α ωραία! (είναι που με τη μετακόμιση και την αλλαγή σχολείου θα ήταν ξένη μεταξύ ξένων και δεν θα έκανε παρέες...)

Αλλά ξέρεις, είναι σε κλαμπ.

(κλαμπ; τι κλαμπ; κλαμπ σάντουιτς μήπως;)

Μαμά, σου μιλάω, λέω ότι είναι σε κλαμπ.

Ναι μωρό μου, σε άκουσα. Έχουμε καιρό μέχρι το άλλο Σάββατο, τα ξαναλέμε...

Δεν ξέρω αν είμαι πασέ (πασέ κομποζέ, πασέ ρεσάντ, ό,τι πασέ θέλετε, δεν με πειράζει), αλλά στην πρώτη γυμνασίου δεν είναι πολύ μικρά για κλαμπ;

Φίλε ξέρεις από κουπί;

Στην Ελλάδα τραβάμε κουπί;



Μπράβο τους!

Who knows, who fears?

Βοηθήστε με να καταλάβω διότι προφανώς δεν είμαι σε θέση να κατανοήσω υψηλά νοήματα:

Αν ο ιδιοκτήτης του σπιτιού που νοικιάζω αρνηθεί/βαρεθεί/δεν θέλει να πληρώσει το νέο φόρο που θα έρθει στον ΔΙΚΟ ΜΟΥ λογαριασμό της ΔΕΗ, θα μου κόψουν ΕΜΕΝΑ το ρεύμα;

10 years after

Μετά από δέκα χρόνια αδιάλειπτης παρουσίας στον παιδικό σταθμό, μετά από δέκα πρώτες ημέρες της εκάστοτε νέας σχολικής χρονιάς, εξακολουθώ να βάζω τα κλάματα με το σπαραξικάρδιο μαμάαααα που ακούω μόλις αφήσω το παιδί στο σχολικό.
Έχετε ένα ζήτημα με τον αποχωρισμό, μου είχε πει μια ψυχοβγάλτισσα.
Ενδεχομένως, απάντησα. (Δεν χρειάζεται να έχεις πτυχίο για να το καταλάβεις, πήγα να της πω...)

Το θέμα είναι ότι το μεσημέρι γύρισα στο σπίτι άρον-άρον, πήρα τη μικρή αγκαλιά, πώς πέρασες μωρό μου στο σχολείο σήμερα, τι κάνατε, την ρώτησα.
Ήρθε ο Κοτζιάς, μου είπε και έφυγε από την αγκαλιά μου.

(Να 'ναι καλά ο Κοτζιάς, αλλά ποιος είναι αυτός ο Κοτζιάς;;;)

Τι άλλο θα πει;

Έχετε προσέξει πόση πλάκα έχουν οι εκφράσεις που χρησιμοποιούμε όταν κάτι μας προκαλεί έκπληξη ή εντύπωση; Από το απλό "απαπά" (ή "ατατά" σε άλλα μέρη της Ελλάδας) μέχρι το "έλα... στον τόπο σου", έχουμε πολλές λέξεις και φράσεις να διαλέξουμε.

Φέτος στις διακοπές, ένα κοριτσάκι που έκανε παρέα με τις μικρές έλεγε διαρκώς "Χριστέ κι Απόστολε". Από δω Χριστός κι Απόστολος, από κει Χριστός κι Απόστολος, πολύς Χριστός κι Απόστολος.

Χθες το βράδυ ήθελα να κάνω πλάκα στην μικρή και της είπα ότι έχει τελειώσει το γάλα. Σιγά μην με πίστεψε. Πήγε στο ψυγείο, κοίταξε στο ράφι και όντως δεν είδε κανένα μπουκάλι. Κοίταξε μία εμένα, άλλη μία το ράφι, ξανά εμένα και το είπε: "Χριστέ και πως σε λένε".

The secret diary & Lemon

Συνήθως δεν διαβάζω δύο βιβλία ταυτόχρονα – εκτός αν πρόκειται για συλλογές διηγημάτων. Αυτή τη φορά ο κλήρος έπεσε στο The Secret Diary of Adrian Mole, Aged 13 ¾ της Sue Townsend και το Lemon της Μαρίας Πετρίτση.

Το Secret Diary … γράφτηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’80 και ουσιαστικά πρόκειται για το ημερολόγιο που κρατάει ένας έφηβος (ηλικίας 13 ¾ όπως είπαμε), που ερωτεύεται μια συμμαθήτριά του, οι γονείς του χωρίζουν, πρέπει να ‘προσέχει’ έναν γέρο με έναν σκύλο, γράφει ποιήματα και είναι άλλος ένας παρεξηγημένος διανοούμενος. Αν και μπορώ να καταλάβω γιατί έγινε μεγάλη επιτυχία (και καλά έκανε για την εποχή που γράφτηκε), δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε, ούτε ότι με έκανε να γελάσω μέχρι δακρύων – άντε να χαμογέλασα μια-δυο φορές.

Το Lemon πάλι είναι πολύ διαφορετικό. Ένα ετερόκλητο πλήθος ανθρώπων (κι όχι μόνο), άλλοτε καθημερινών, άλλοτε όχι τόσο, που όλοι έχουν κάτι να πουν. Και αυτό νομίζω ότι είναι απαραίτητο για να γράψει κανείς ένα βιβλίο: να έχει κάτι να πει. Το δεύτερο που χρειάζεται είναι να ξέρει πώς να πει, και να το λέει.

Αυτό λοιπόν το βρήκα στο Lemon. Και το χάρηκα.

Ήταν μικρά πράγματα με μεγάλη σημασία. Ήταν οι τίτλοι των βιβλίων και οι στίχοι των τραγουδιών που ξεπηδούσαν μέσα από τις προτάσεις και η ευχάριστη, καλοδουλεμένη γλώσσα που απευθύνεται σε κοινό άνω των 12 χωρίς να καταφεύγει σε βαρύγδουπες λέξεις και εκφράσεις για να το πετύχει.

Δεν θα ισχυριστώ ότι ξέρω πώς γράφει η Μαρία Πετρίτση, αλλά φαίνεται ότι της βγαίνει αβίαστα. Χαίρεσαι να την διαβάζεις. Και χαίρεσαι διπλά γιατί γράφει πολλά. Το βιβλίο είναι πυκνογραμμένο, χωρίς άχρηστα κενά, μεγάλα διάστιχα ή τεράστια γράμματα. Διαβάζεις κανονικά – πράγμα σπάνιο τώρα τελευταία που με κάποια βιβλία είναι σαν να διαβάζεις συμβόλαιο. Νομίζω ότι πρέπει να πάρω και το άλλο της βιβλίο (αν και δεν με βλέπω να έχω πια χρόνο για διάβασμα πριν τα Χριστούγεννα…).

Φάβα και G6PD

Έχετε προσέξει ότι πάρα πολλές ταβέρνες σερβίρουν φάβα; Θυμόσαστε πριν από καμιά δεκαετία και βάλε που ο μόνος σίγουρος τρόπος να φας φάβα ήταν να την φτιάξεις στο σπίτι σου γιατί οι ταβέρνες απλώς δεν έφτιαχναν φάβα;

Επειδή λοιπόν έχω το κουσούρι να ρωτάω ό,τι μου κατέβει στο κεφάλι, ρώτησα δύο εστιάτορες και μου εκμυστηρεύθηκαν ότι είναι πια εύκολο να φτιάξεις φάβα γιατί έρχεται σε σκόνη.

- Φάβα σε σκόνη; Και τι προέλευσης είναι;

- Αιγύπτου. Πολύ καλή!

Εδώ λοιπόν αρχίζουν οι ανησυχίες. Βλέπετε στην Αίγυπτο φτιάχνουν φάβα από κουκιά. Φούλια. Κουκόφαβα την λέμε στα ελληνικά. Αλλά όταν λέμε κουκόφαβα εμείς, που δεν κάνει να τρώμε κουκιά, καταλαβαίνουμε ότι αυτό το φαγητό απαγορεύεται. Όταν μας προσφέρεται ως φάβα, θεωρούμε ότι είναι ακίνδυνο.

Ξέρω ότι η έλλειψη G6PD αφορά πολύ μικρό ποσοστό του πληθυσμού αλλά αν είστε ένας από εμάς, ίσως να είναι καλύτερο να μην τρώτε φάβα οπουδήποτε.