It's the season to be jolly

Ξέρετε τι μου την σπάει τα Χριστούγεννα (περισσότερο κι από τη χριστουγεννιάτικη κιτσαρία); Αυτό το ψυχαναγκαστικό που έχουν. Έτσι λοιπόν φέτος έπρεπε σε ένα κανονικό σαββατοκύριακο να βάλουμε 2 τραπεζώματα με γονείς/πεθερικά (κάτι που συνήθως κάνουμε άπαξ μηνιαίως), μία έξοδο με φίλους (που επίσης ένιωθαν την πίεση των Χριστουγέννων, γιατί να μην την νιώθουν οι άνθρωποι;), να ψωνίσουμε περισσότερα από ό,τι συνήθως γιατί ήρθαν και οι νονοί των παιδιών (να μην έρθουν χρονιάρες μέρες;) και να το παίζουμε διαρκώς χαρούμενοι. Ε, δεν είμαστε. Οποιοσδήποτε άνθρωπος πρέπει να δει τόσο κόσμο, να φάει τόσο φαϊ (μα κρίμα είναι, δες τι ετοίμασα...), να πιεί το καταπληκτικό κρασάκι που πήγαμε και βρήκαμε μόνο για σήμερα από τον Άνω Μαχαλά και να νταχτιρντίσει τόσα πιτσιρίκια σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα θα εκνευριστεί. Και ο εκνευρισμός φέρνει νεύρα και τα νεύρα τσακωμούς. Αλλά είναι σίγουρο ότι δεν αξίζει. Θα μου πεις, τι κάνεις με τις εκπληκτικές χριστουγεννιάτικες οικογενειακές συγκεντρώσεις που μαζεύονται τα σόγια και ξεκινάνε οι μπηχτές για τα κληρονομικά, οι σπόντες για το μεγάλωμα των παιδιών, το πούλημα μούρης για τις καταπληκτικές δουλειές και, κυρίως, τα λεφτά; Και, όχι τίποτε άλλο, αλλά αυτό το πράγμα ολοένα και χειροτερεύει. Τώρα τελευταία το βασικό θέμα συζήτησης είναι τα πολιτικά και η οικονομία. Βρέθηκα κι εγώ να έχω θεία Αλέκα (Παπαρήγα) και θείο Πωλ (Κρούγκμαν), να ακούω αναλύσεις επί αναλύσεων για την επιμήκυνση του χρέους και θεωρίες για κυβερνήσεις εθνικής ενότητας. Μήπως τα έχετε ξαναδεί όλα αυτά; Ε, ναι, συμβαίνουν παντού και τσαντίζομαι που υπάρχει τόσος πολύς κόσμος που παίρνει στα σοβαρά αυτές τις ψυχαναγκαστικές γιορτές και καταλήγει να βασανίζεται. Και μου τη δίνει απίστευτα που ακούω τόσο κόσμο να μαλώνει "μα καλά, χρονιάρες μέρες;". Ε, ναι, χρονιάρες μέρες μαλώνει ο κόσμος. Τότε δίνονται όλες οι αφορμές! Η ευγενική προσφορά της κουμπάρας λοιπόν είναι ο οδηγός χριστουγεννιάτικης επιβίωσης, και ισχύει κυρίως για τα ζευγάρια που δεν μπορούν να αποφύγουν τα σόγια. 1. Δεν θα συγχυστούμε ο ένας με το σόι του άλλου - έχουμε το δικό μας σόι να μας συγχύζει. 2. Δεν θα εμπλακούμε σε θερμές συζητήσεις - στην ανάγκη κουνάμε το κεφάλι και τρώμε μελομακάρονο. 3. Κάνουμε ό,τι μπορούμε για να περάσουμε καλά (π.χ. κουτσομπολεύουμε). 4. Αν είμαστε καλοί (χρονιάρες μέρες γαρ), κάνουμε δουλειές για άλλους (βγάζουμε βόλτα τον σκύλο, προσφερόμαστε να φέρουμε το ταψί από τον φούρνο…). Και κυρίως 5. Δεν μαλώνουμε για τις μαλακίες που λένε οι άλλοι - αν θέλουμε θα μαλώσουμε για τις δικές μας μαλακίες, όποτε θέλουμε εμείς. Άντε, με το καλό το 2011!

Καλά Χριστούγεννα

Μαμά θέλω κακά! Ε, πήγαινε και πες μου όταν τελειώσεις. Έρχεσαι να κάνουμε κακά; 'εν τέλω. Δεν σου λέω να κάνεις κι εσύ. Έλα να μου κάνεις παρέα. 'ού κάκχιω; Θα πάρουμε το καρεκλάκι. Πάμε. Και που λες σήμερα στο σχολείο, ήρθε ο Ανδρέας και μου τράβηξε τα μαλλιά και μετά τον κυνήγησα και... περίμενε λίγο... πλουτς 'α δω, 'α δω! Ορίστε κοίτα ... και ανέβηκε πάνω στην τσουλήθρα και μου είπε ότι δεν μπορώ να ανέβω γιατί είναι το σπίτι του αλλά εγώ ανέβηκα και πήγα να του τραβήξω τα μαλλιά αλλά ήταν κοντά και η δασκάλα μου φώναξε γιατί δεν είχε δει ότι εκείνος τα άρχισε όλα και δεν είναι δίκαιο και ... περίμενε λίγο... πλουτς 'α δω, 'α δω! ... Έμειναν μέσα κανένα δεκάλεπτο. Δεν τις ενόχλησα, είχα όμως στήσει αυτί μην τυχόν και χάσω καμία ατάκα. Και θυμήθηκα την εποχή που με την αδελφή μου κάναμε η μία παρέα στην άλλη όταν πηγαίναμε στην τουαλέτα. Βέβαια δεν θυμάμαι να θέλω να ελέγχω το αποτέλεσμα των προσπαθειών της, αλλά ποιος ξέρει... Ούτε είχαμε παιδικά καρεκλάκια - τον κουβά αναποδογυρίζαμε (κόκκινος ήταν με σιδερένιο χερούλι) και καθόμασταν, αλλά πρέπει να ήταν πολύ αναπαυτικός γιατί θυμάμαι την μητέρα μας να φωνάζει να βγούμε από την τουαλέτα. Δεν ξέρω τι πιστεύετε εσείς, αλλά τελικά ένα χέσιμο μπορεί να είναι πολύ συγκινητικό!

Ευθυγράμμιση - ζυγοστάθμιση

Θέλετε ρεκτιφιέ, απλώς δεν το έχετε καταλάβει.
Μάλιστα γιατρέ μου, ό,τι πείτε.
Πρώτα πρώτα μια ευθυγράμμιση.
Δηλαδή γιατρέ μου;
Δηλαδή θα ευθυγραμμίσουμε τους μισθούς με την παραγωγικότητα.
Πώς το είπατε παρακαλώ;
Αν με τη δουλειά σας παράγετε προϊόντα αξίας 300 ευρώ, δεν μπορείτε να παίρνετε 800, θα πρέπει να παίρνετε 300.
Μα γιατρέ μου, με 300 δεν μπορώ να ζήσω.
Αυτό είναι δικό σας πρόβλημα.
Μα γιατρέ μου, εγώ δουλεύω και για 800 και για 900 και για 1000 και βάλε. Αν τελικά παράγονται προϊόντα αξίας 300 ευρώ από τη δουλειά μου, δεν φταίω εγώ.
Μα τι είναι αυτά που λέτε;
Την αλήθεια γιατρέ μου. Αν ο μαγαζί μου τρώει τις ώρες εργασίας σε χαζές αντιπαραγωγκές διαδικασίες, εγώ τι φταίω και πρέπει να ευθυγραμμιστώ; Ας ευθυγραμμιστεί το μαγαζί.
Το μαγαζί είσαι εσύ. Το μαγαζί δεν μπορεί να ευθυγραμμιστεί αν δεν ευθυγραμμιστεί πρώτα ο μισθός σου με την παραγωγικότητα της εργασίας σου. Αλλιώς το μαγαζί δεν θα γίνει ανταγωνιστικό και δεν θα μπορεί να πουλάει τα προϊόντα, άρα θα κλείσει και θα χάσεις τη δουλειά σου.
Μάλιστα γιατρέ μου. Αλλά, πείτε μου κάτι, θα ευθυγραμμιστεί και το γάλα στα 0,50 το λίτρο;

Φαιδρότητες

Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή:

Στην αρχή λοιπόν είχαμε την απεργία των υπαλλήλων στην καθαριότητα του Δήμου Αθηναίων (με βασικό αίτημα την ανανέωση των συμβάσεων). Αποτέλεσμα της απεργίας ήταν η συσσώρευση τόνων σκουπιδιών (όχι, που δεν θα ήταν). Καπάκι έληξαν και οι συμβάσεις που λέγαμε πριν και πάνω από 100 άτομα είδαν την πόρτα της εξόδου. Έτσι λοιπόν οι υπάλληλοι του Δήμου (όσοι έμειναν δηλαδή) δεν μπορούν να μαζέψουν τα σκουπίδια. Μια βόλτα σε οποιαδήποτε (σχεδόν) γειτονιά της πόλης αρκεί για να καταλάβει ο καθένας πόσο τραγική είναι η κατάσταση (στ' αλήθεια, ελάτε μια βόλτα στην Αθήνα, οι ειδήσεις της Νετ δεν τα δείχνουν τα χάλια μας).

Φυσικά δεν ξέρω πότε επεμβαίνουν οι φορείς που νοιάζονται για τη δημόσια υγεία (έχουμε και κοτζαμάν σχολή που κατοικοεδρεύει στο Δήμο Αθηναίων και βγάζουμε επιστήμονες - όλο και κάποιος δεν πρέπει να νοιάζεται;). Το μόνο σίγουρο είναι ότι στο Δήμο δεν νοιάζεται κανένας για το αν οι αρουραίοι κάνουν πάρτυ στους Αμπελόκηπους, στο Νέο Κόσμο, στο Κουκάκι και στα Πετράλωνα. Θα μου πεις ποιος να νοιαστεί; Ο αλαζονικός δήμαρχος που μας το κρατάει μανιάτικο που δεν τον ξαναβγάλαμε; (Και μόνο η σκέψη με τρομάζει - είχαμε φτάσει σε σημείο να αναπολούμε την εποχή καγκελόπουλου!). Ο όχι ακόμα δήμαρχος που δεν έχει προλάβει να αποδείξει πόσα δεν θα κάνει; Έλα μου ντε; Ποιος θα νοιαστεί;

Η κυβέρνηση είπατε; Μα ούτε και στην κυβέρνηση νοιάζεται κανένας από τη στιγμή που έχουν καθαριστεί οι σημαντικοί δρόμοι του Κολωνακίου (εκεί που έχουν τα πολιτικά τους γραφεία και τα σπίτια τους δηλαδή τα περισσότερα μέλη του ελληνικού κοινοβουλίου). Ουπς, παραλίγο να ξεχάσω - έχουν καθαριστεί και οι σημαντικοί πεζόδρομοι του Κολωνακίου (εκεί που πίνουν καφέ οι δημοσιογράφοι δηλαδή). Και, όπως είπαμε, αυτά δεν τα δείχνουν στις ειδήσεις.

Έτσι ξαναήρθε η εποχή που βάζουμε τα σκουπίδια στο αυτοκίνητο και τα πάμε βόλτα σε άλλους Δήμους, να γνωρίσουν άλλους σκουπιδοτενεκέδες, μπας και δουν κι αυτά μια άσπρη μέρα.

Επιχειρήματα

Να σου πω τι έγινε σήμερα στο σχολείο;
Να μου πεις.
Την ώρα του μαθήματος η Πιπίτσα μιλούσε με τη Μιμίτσα, η Λιλίτσα έπαιζε με το ταμαγκότζι της, η Φιφίτσα ζωγράφιζε και ο Κίτσος μάλωνε με τον Μήτσο.
Και ο δάσκαλος;
Ο δάσκαλος το κατάλαβε, νευρίασε και άρχισε να μας λέει ότι οι γονείς μας δουλεύουν για να μας στέλνουν στο σχολείο για να μορφωθούμε, ότι είμαστε αχάριστοι που ενώ μας δίνεται η δυνατότητα να μάθουμε πέντε πράγματα την πετάμε στα σκουπίδια, ότι άλλα παιδιά δεν μαθαίνουν ποτέ να γράφουν ή να διαβάζουν, ότι δουλεύουν από πολύ μικρά, ότι πολλές φορές δεν έχουν που να μείνουν, ότι τα εκμεταλλεύονται, τα χτυπάνε, και ήταν πολύ συγκινητικά αυτά που μας έλεγε και η Μπουλίτσα έβαλε τα κλάματα.
Μάλιστα.
Κι εγώ την λυπήθηκα και είπα στον δάσκαλο ότι δεν χρειάζεται να μας τα λέει όλα αυτά και να μας στενοχωρεί, αλλά αν θέλει να τα πει, ας τα πει στο διάλειμμα σε εκείνους που δεν προσέχουν. Όμως ο δάσκαλος θύμωσε και μου είπε ότι αν δεν θέλω να τα ακούω να βγω έξω. Και εγώ του απάντησα ότι οι γονείς μου δουλεύουν για να πηγαίνω στο σχολείο για να μορφωθώ και ας βγουν έξω αυτοί που δεν θέλουν να παρακολουθήσουν.
Και μετά τι είπε ο δάσκαλος;
Τίποτα. Άρχισε να κοιτάζει το βιβλίο του.


Η αλήθεια είναι ότι πολύ το χάρηκα. Είπε αυτό που ήθελε να πει και χρησιμοποίησε επιχειρήματα (και μάλιστα τα επιχειρήματα του άλλου!) για να στηρίξει την άποψή της. Καλά έκανε και μπράβο της.
Το ερώτημα όμως είναι: ύστερα από τόσα χρόνια που προτρέπουμε τα παιδιά να μιλάνε, να μην φοβούνται να πουν αυτό που εννοούν, με ειρμό, με επιχειρήματα κ.λπ., φτάνουμε στο σημείο που πρέπει να τους μάθουμε να μην μιλάνε;

Λες και δεν τά ξερα

Μετά από μία τριήμερη ημερήσια νοσηλεία σε κρατικό νοσοκομείο (αυτό σημαίνει ότι μπαινόβγαινα επί τρεις ημέρες χωρίς να κοιμάμαι εκεί το βράδυ), ήμουν πυρ και μανία με το εθνικό μας σύστημα υγείας. Με τα χάλια των θαλάμων νοσηλείας (σε θάλαμο ημερήσιας νοσηλείας που κανονικά θα χωρούσαν 6 κρεβάτια υπήρχαν 3 κρεβάτια και 22 καρέκλες – σύνολο 25 άτομα εκεί που θα ήταν 6), με τη βρώμα που σιχαινόσουν να ακουμπήσεις (Κατουριέσαι; Ποιος σου είπε να κατουριέσαι; Να μην κατουριέσαι!), με την αδιαφορία όλων των εργαζομένων στο νοσοκομείο.
Αποφάσισα όμως να αφήσω να περάσει λίγος χρόνος για να δω τι θα μου μείνει περισσότερο.

Οι γιατροί
Μπορεί να τα παίρνουν, μπορεί να είναι αδιάφοροι, μπορεί να είναι λαμόγια, μπορεί να είναι ό,τι θέλετε. Μπορεί να είναι και καλοί, ευγενικοί, ικανοί. Πάλι ό,τι θέλετε. Αλλά δεν μπορεί να δουλεύουν με πεντακόσια άτομα πάνω από το κεφάλι τους. Δεν μπορεί να πρέπει να κάνουν ιατρείο, να παρακολουθούν τους ασθενείς στους θαλάμους και να κάνουν διοικητικό έργο ενώ τους κυνηγάνε οι ασθενείς και οι συνοδοί τους ακόμα και στην τουαλέτα.

Το διοικητικό προσωπικό
Στον όροφο που βρισκόμουν υπήρχε μία διοικητική υπάλληλος. Μία και μοναδική. Είναι βέβαιο ότι δεν θα ήθελα να κάνω τη δουλειά της.

Το νοσηλευτικό προσωπικό
Παραδόξως υπήρχαν 4 νοσοκόμες. Παραδόξως γιατί απ’ όσο καταλαβαίνω οι 4 είναι πολλές. Όχι σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα για την αναλογία νοσηλευτικού προσωπικού/ασθενών, αλλά σύμφωνα με το τι συμβαίνει στα δημόσια νοσοκομεία της χώρας. Βέβαια και οι 4 δεν έφταναν.
Αδελφή τελειώνει ο ορός.
Κλείστε τον και έρχομαι σε λίγο.
Πώς κλείνει;
Θα σας δείξει η κυρία δίπλα.

Να φωνάξω την μητέρα μου να σας αλλάξει ορό;
Νοσοκόμα είναι;
Όχι, αλλά τόσα χρόνια που μπαινοβγαίνω στα νοσοκομεία έχει μάθει.

Ε λοιπόν, αυτό που μου έμεινε είναι οι ασθενείς. Νεφροπαθείς, καρκινοπαθείς, νέοι γέροι και παιδιά (εντάξει, όχι παιδιά, αλλά πολλοί νέοι). Άνθρωποι που έδειχναν άρρωστοι, άνθρωποι που έδειχναν απόλυτα υγιείς, με αυτοάνοσα που τους τρώνε τα κόκαλα, τον μυελό, τη ζωή. Άνθρωποι που τά ’χουν παρατήσει, άλλοι που δεν πρόκειται να τα παρατήσουν ακόμα κι αν τους παρατήσει ο κόσμος όλος, άνθρωποι πιο ζωντανοί κι από διάλειμμα σε νηπιαγωγείο.

Ενδέχεται να νιώσετε ζαλάδα, δύσπνοια, ταχυπαλμίες…
Ξέρετε, νιώθω ήδη μια δύσπνοια και κρυάδες.
Έχει κανείς κάτι να δώσει στην κυρία; Είναι καινούρια και δεν έχει φέρει κουβέρτα.
Ας πάρει τη δικιά μου. Θέλετε να την κρατήσετε μέχρι αύριο;

Και ξέρετε τι; Ντράπηκα.



Α… και να μην το ξεχάσω. Δώστε αίμα. Είναι απίστευτα μεγάλος ο αριθμός των ανθρώπων που χρειάζεται αίμα και είναι εξίσου απίστευτα πολλοί εκείνοι που δεν μπορούν να δώσουν.

Τι είδε ο Κινέζος

Η διαδρομή που ακολουθώ κάθε πρωί για να έρθω στο γραφείο είναι συγκεκριμένη κι εύκολη. Κηφισίας-Βασιλίσσης Σοφίας-Πανεπιστημίου. Από τη στιγμή που θα μπω στο τρόλλεϋ ή το λεωφορείο, θέλω μόλις 20 λεπτά.
Σήμερα όμως ήταν λίγο διαφορετικά. Στη διασταύρωση με την Αλεξάνδρας υπήρχε ένα απίστευτο πήξιμο και, μπαίνοντας στη Βασιλίσσης Σοφίας, το τρόλλεϋ άρχισε να κινείται με ρυθμούς χελώνας, για να ακινητοποιηθεί κάπου στο Νίμιτς.
- Έχουν κλείσει τους δρόμους για να περάσει κάποιος. Κατεβείτε αν θέλετε.
Και κατεβήκαμε, κι αρχίσαμε το περπάτημα. Στη διασταύρωση του Χίλτον δεν υπήρχε ούτε ένα αυτοκίνητο - αν και στη στάση υπήρχαν γύρω στα χίλια άτομα που περίμεναν να περάσει κάτι να τους πάρει. Στο ύψος του Ευαγγελισμού οι άνθρωποι είχαν αρχίσει να τσαντίζονται και να βρίζουν κάθε ένστολο που έβλεπαν μπροστά τους.
- Μα εγώ δεν είμαι αστυνομικός... έλεγε ένας που την άκουγε για τα χάλια μας.
Τελικά στη Ρηγίλλης είδαμε το κονβόι (έχετε δει την ταινία;). Ήταν καμιά τριανταριά οχήματα, μεταξύ των οποίων και ένα ασθενοφόρο και ένα πουλμανάκι ταξιδιωτικού γραφείου που προφανώς μετέφερε τους αναλώσιμους (γραμματείς και διερμηνείς) ενώ από πάνω μας πετούσαν ελικόπτερα και αναρωτιόμουν αν από τη γωνία της Νεοφύτου Δούκα θα έβγαινε ο Τζακ Μπάουερ (όχι, δεν βγήκε).

Δεν περιγράφω κάτι περίεργο ή άγνωστο για τους κατοίκους του κέντρου. Εδώ ένας απλός υπουργός περνάει και γίνονται κυκλοφοριακές ρυθμίσεις μην τυχόν και δεν προλάβει το κουραδόκαστρο, να μην κλείσει μια ρημαδοβασιλίσσης Σοφίας και μια Μεσογείων για κοτζαμάν Κινέζο που ήρθε να μας τα χώσει γιατί μας αγαπάει κι ας μην το ξέρουμε; Άσε που μας έδωσε και ψήφο εμπιστοσύνης - πού το πας αυτό;