Εφηβεία είναι ...

... να κανονίζεις με την κολλητή να πάτε σινεμά στο Κοσμόπολις, να μην θες να σε πάει η μαμά, αλλά να μην θες να πας και μόνη σου μέχρι το μακρινό και άγνωστο Μαρούσι...

να ζητάς από τον μπαμπά να σε πάει και να λες ότι δεν θα δεις την Χαραυγή (που η μαμά έχει εκφράσει κάτι χαζοαντιρρήσεις, αλλά αυτό έχετε κανονίσει με την κολλητή), αλλά "εκείνη την περιπέτεια με τον Τομ Σκρουτζ"...

να συναντάς τελικά την κολλητή και, αγκαλιά με ποπ κορν, νάτσος, λιωμένα τυριά και νερωμένες πορτοκαλάδες, να προτιμάτε τον Γάτο Σπιρουνάτο...

Εύχομαι να έχουμε όλοι μια πολύ καλή Πρωτοχρονιά!

Οι βαρκούλες και οι καυτερές πιπεριές

Εδώ ο κόσμος χάνεται, βαρκούλες αρμενίζουν, τα πρωτοσέλιδα με ενημερώνουν για τις ενδοκομματικές διαμάχες και τις κούρσες διαδοχής, αλλά δεν φαντάζονται ότι όλα αυτά με ενδιαφέρουν όσο και η ηθοποιός με τα δύο πλυντήρια και το Απέλια που μου εξηγεί ότι ξέρει πώς βγαίνει ο λεκές από κόκκινο κρασί, αλλά δεν γνωρίζει ότι τα ρούχα των δικών μου παιδιών (που δεν έχουν ποτέ κόκκινο κρασί επάνω τους, κάτι σοκολάτες βέβαια, κάτι μαρκαδόρους, κάτι χώματα, δεν λέω...) αντιστέκονται στο τηλεοπτικό μάρκετινγκ.

Ίσως να φταίει ο ανάδρομος Ερμής - αυτός άλλωστε, όποιος κι αν είναι, φταίει για όλα.

Ίσως να φταίει η πλήρης αποτυχία των ρυζοκεφτέδων μου χθες το βράδυ - μου βγήκε νερουλό το μείγμα και το έβαλα στο ταψί, "μαμά τι έχουμε για βράδυ;", "σουφλέ ρυζιού" - δεν ξέρω τι λένε οι πετυχημένες νοικοκυρές, αλλά τα υλικά του τα είχε (όπως λένε οι αποτυχημένες ή αλλιώς "τι άλλο θα φάνε τα παιδιά μου με εμένα;")!

Ίσως πάλι να φταίνε διάφοροι που με συγχύζουν, θέλω να δω την Επικίνδυνη Αποστολή και μου λένε "σου αρέσει ο Τομ Κρουζ;", όχι δεν μου αρέσει, αλλά θέλω να δω μια χολυγουντιανή υπερπαραγωγή με μπόλικα εφέ και να περάσω καλά, τόσο παράξενο είναι; Για κάποιους προφανώς είναι, τι να πω;

Ή πάλι μπορεί να φταίει η ενδοευρωπαϊκή φαγωμάρα - χρόνια είχαμε να δούμε live το αγγλογαλλικό μίσος να ξεχύνεται από παντού. Ευρωπαϊκή φιλία! Το άλλο με τον Τοτό το θυμούνται; Ευτυχώς που η ευρωπαϊκή κοινότητα θα προωθούσε τη φιλία μεταξύ των εθνών - φαντάσου να ήταν διαφορετικά. Μάλλον ξέχασαν να τους πουν ότι στα ζόρια δοκιμάζονται οι σχέσεις - όλες οι σχέσεις.

Ή πάλι μπορεί να φταίει η διαπίστωση του δημάρχου μας ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα εγκληματικότητας, πορνείας και ναρκωτικών στην Αθήνα. Έλα, δεν το πιστεύω! Έπρεπε να γίνει δήμαρχος για να το καταλάβει; Και του πήρε και περισσότερο από μία ημέρα για να το αναγνωρίσει; Μήπως ζούσε αλλού; Μήπως είχε πέσει σε κώμα και δεν μας το έλεγαν για να μην μας στενοχωρήσουν;

Ξέρετε τι; Προτιμώ τις βαρκούλες που αρμενίζουν. Το Σεπτέμβριο έρχονται οι Red Hot Chili Peppers και, στην ιδέα και μόνο, θα έχω ένα υπέροχο (και κατά τα λοιπά hectic) σαββατοκύριακο. Ι rest my case.

Μύρισαν Χριστούγεννα;

Η Theorema τα λέει πολύ πιο ωραία από εμένα, οπότε καλό θα ήταν να την διαβάσετε.

Αν πάλι θέλετε κι άλλες ιδέες για το τι μπορείτε να κάνετε, ιδού μερικές:

1. Πάρτε όλα τα λούτρινα και πάνινα παιχνίδια που δεν χρησιμοποιούν πλέον τα παιδιά σας και βάλτε τα στο πλυντήριο, σε ένα πρόγραμμα για ευαίσθητα.

2. Στεγνώστε τα και βάλτε τα σε μία μεγάλη σακούλα.

3. Αύριο που θα πάτε για δουλειά, μοιράστε από ένα καθαρό και μυρωδάτο παιχνίδι σε κάθε παιδί που θα δείτε να ζητιανεύει στο δρόμο.

Αν δεν έχετε παιχνίδια, μπορείτε να δοκιμάσετε με σοκοφρέτες, σοκολάτες, σακουλάκια καραμέλες...

Ή ακόμα:

1. Βάλτε στο πλυντήριο όλες τις πετσέτες και σεντόνια που δεν χρειάζεστε, καθαρίστε τα και μην ξεχάσετε να προσθέσετε μαλακτικό. Αερίστε και ξεσκονίστε τις κουβέρτες που δεν χρησιμοποιείτε. Το ίδιο μπορείτε να κάνετε με ρούχα και παπούτσια που είναι σε ικανοποιητική κατάσταση.

2. Πηγαίνετε να τα προσφέρετε όπου θέλετε: νοσοκομεία, γηροκομεία, εκκλησίες που ετοιμάζουν συσσίτιο για τους άπορους ή στους προσκόπους της γειτονιάς που αναλαμβάνουν τέτοιες δράσεις.

Δεν σας αρέσει ούτε αυτό;

1. Πηγαίνετε στο σούπερ μάρκετ και αγοράστε είδη που δεν χαλάνε σύντομα: γάλατα εβαπορέ, κονσέρβες, σοκολάτες, ρύζι, όσπρια, μακαρόνια. Μην ξεχάσετε τα είδη προσωπικής υγιεινής: χαρτί υγείας, βαμβάκι, σαπούνια.

2. Ετοιμάστε όσες σακούλες σας επιτρέπουν τα οικονομικά σας, έτσι ώστε κάθε σακούλα να περιέχει λίγο απ' όλα.

3. Μοιράστε από μία σακούλα σε κάθε σπίτι άπορου στη γειτονιά σας. Αν ντρέπεστε, μην ανησυχείτε, μπορείτε απλώς να αφήσετε τη σακούλα στο κατώφλι και να φύγετε.

Και μην ξεχνάτε: το ίδιο μπορείτε να κάνετε με κάθε έξτρα κιλό μελομακάρονα ή κάθε περισσευούμενο ταψάκι μπακλαβά που θα σας φέρουν. Γιατί μπορεί να μην είμαστε σε θέση να σώσουμε τον κόσμο, αλλά μπορούμε να τον κάνουμε να χαμογελάσει λίγο.

ν και ε, νε

Τι λέει εκεί μαμά;

Διάβασέ το, ξέρεις τα γράμματα.

ν και ε, νε, και ο; νεό;

Δες που έχει τον τόνο.

νέεεεο, νέο. Μαμά λέει νέο. Αλλά τι είναι;

Φροντιστήριο.

Τι είναι αυτό;

Είναι ένα μέρος που πηγαίνουν τα μεγάλα παιδιά και μαθαίνουν καλύτερα τα μαθήματα του σχολείου.

Γιατί δεν τα μαθαίνουν στο σχολείο;

Τα μαθαίνουν, αλλά μερικά παιδιά πρέπει να ακούσουν το ίδιο μάθημα πολλές φορές για να το μάθουν καλά.

Και γιατί δεν το διαβάζουν στο σπίτι;

Το διαβάζουν, απλώς μπορεί να θέλουν λίγη βοήθεια.

Και γιατί δεν τους βοηθούν οι γονείς τους;

Γιατί μπορεί οι γονείς τους να λείπουν στη δουλειά ή να μην ξέρουν να τους βοηθήσουν. Δεν μπορούν οι γονείς να ξέρουν τα πάντα για όλα τα μαθήματα.

Εγώ δεν θα χρειάζομαι βοήθεια γιατί ήδη ξέρω πολλά.

Φυσικά και ξέρεις πολλά.

Ας πούμε ξέρω ότι αν κάποιος κλέψει ένα κοτόπουλο και αποδείξει ότι πεινούσε και δεν είχε χρήματα, ο δικαστής μπορεί να τον συγχωρέσει για μία φορά, αλλά αν κάποιος έχει χρήματα και κλέψει το κοτόπουλο τότε δεν θα τον συχωρέσει και θα τον βάλει στη φυλακή.

!!!

Αλλά, για πόσο καιρό θα μπει στη φυλακή;

;;;

ΥΓ Μόλις είδα τους πολιτικούς αρχηγούς να μπαίνουν στο προεδρικό μέγαρο. Ο γαπ ροβολούσε την Ηρώδου Αττικού με άδεια χέρια. Μπήκε στο μέγαρο με άδεια χέρια, χαιρέτισε κάποιους με άδεια χέρια, αλλά πριν μπει στην αίθουσα του έδωσαν έναν κίτρινο φάκελο. Στο τραπέζι που καθόταν εκ δεξιών του παπούλια τι υπήρχε πάνω στο σουμαίν; Ένα ipad! (Ενώ ο καρατζαφέρης δίπλα είχε ένα απλό μπλοκ και μολύβι...) Να υποψιαστώ ότι έκρυβε το ipad στον κίτρινο φάκελο;

Ολίγον από λύτρωση παρακαλώ!

Θυμόσαστε την εποχή που αντέχατε να δείτε Λαζόπουλο; Τότε που έπαιζε τους δέκα μικρούς μήτσους και που ένας από τους χαρακτήρες ήταν ο Τζίμης; Θυμόσαστε την επαναλαμβανόμενη σκηνή που καθόταν ο Τζίμης με τον φίλο του (τον Παπακαλιάτη) και έπιναν καφέ λέγοντας "πάμε πλατεία";

Ε, κάπως έτσι βλέπω τις εξελίξεις. Κάθεται ο πρωθυπουργός με τον υπουργό οικονομικών και λένε "πάμε δημοψήφισμα"; Και όποιον πάρει ο χάρος! Για την "εκτόνωση και λύτρωση" του ελληνικού λαού! Τον Ιανουάριο!

Ποτέ δεν ισχυρίστηκα ότι καταλαβαίνω την πολιτική. Αλλά αυτήν την άκρατη, εξόχως επικίνδυνη καρεκλοκενταυρίτιδα δεν την χωράει ο νους μου.

Εγώ κι ΕΣΥ

Ύστερα από ολιγοήμερη παραμονή σε δημόσιο νοσοκομείο, το μόνο που μπορώ να πω για το σύστημα υγείας είναι ότι είναι άδικο.

Είναι άδικο για τους ασθενείς, άδικο για τους συγγενείς και τους φίλους τους, άδικο για τους γιατρούς και το νοσηλευτικό προσωπικό, άδικο για τους καθαριστές και τους τραπεζοκόμους. Κανείς δεν έχει τη μεταχείριση που θα έπρεπε να έχει ως άνθρωπος, ως ασθενής, ως εργαζόμενος. Κανείς.

Είναι ντροπή.

Το παιδί του άντρα μου

(κόρη Β, πρώτη δημοτικού)

Μαμά, τα παιδιά στο σχολείο ψωνίζουν από το μαγαζάκι.

Και τι μας πειράζει αυτό;

Θέλω κι εγώ.

Δεν σου αρέσει το τοστ, το κέηκ, οι πίτες που σου δίνω;

Μου αρέσουν, αλλά θέλω κι εγώ να αγοράσω με χρήματα.

Εντάξει, θα σου δώσω μια μέρα χρήματα να πάρεις κάτι.

Λίγες μέρες μετά της έδωσα 50 λεπτά να πάρει ένα κουλούρι. Όταν επέστρεψα από το γραφείο, με περίμενε στην πόρτα:

Μαμά, πήρα το κουλούρι!

Ωραία, ήταν φρέσκο;

Ναι, το έφαγα όλο.

Μπράβο.

Αλλά ξέρεις τι;

Τι;

Δεν μου έδωσαν απόδειξη!

Ε, εντάξει...

Μα εγώ τους ζήτησα και τους είπα "δεν θα μου δώσετε απόδειξη;" και μου είπαν ότι δεν δίνουν. Τι να κάνω;