Ξεκάθαρες κουβέντες

Κοίτα τι γίνεται! Τα καημένα τα παιδάκια που έμειναν ορφανά... Αυτό να κάνουμε - να υιοθετήσουμε ένα γιαπωνεζάκι!

Τι είναι αυτά που λες; Πού θα το βάλουμε; Άσε που δεν θα μιλάει ελληνικά! Κι εσύ λες ότι έχεις ξεχάσει τα ιαπωνικά σου! Πώς θα συνεννοούμαστε; Άσε που δεν θα τρώει τα δικά μας φαγητά. Εγώ πάντως δεν αλλάζω δωμάτιο. Γιατί δεν παίρνουμε έναν σκύλο;

Νομίζω ότι ήταν σαφής.

Ποιος είδε βάρκα στον Ψηλορείτη;

Από το πρωί παρακολουθώ σοκαρισμένη την καταστροφή στην Ιαπωνία και διαρκώς θυμάμαι τη δασκάλα των ιαπωνικών που, το 1988, μας έλεγε ότι μία βασική διαφορά μεταξύ Ελλήνων και Ιαπώνων είναι ότι, όταν γίνεται σεισμός, εμείς πηγαίνουμε στην παραλία. Εμ πού να πάμε για να μην έχει κτήρια να πέσουν να μας πλακώσουν; Στο βουνό, κάπου ψηλά. Και γιατί να πάμε στο βουνό; Για να μην σας καταπιεί το τσουνάμι. Εμείς φυσικά δεν είχαμε ξανακούσει τη λέξη. Μας εξήγησε τι είναι, μας έφερε φωτογραφίες και μας μίλησε για το σεισμό στη Χιλή που προκάλεσε τσουνάμι το οποίο σκότωσε χιλιάδες στις ακτές της Ιαπωνίας. Υπερβάλλει, είπαμε (τόσα ξέραμε). Tsunami είναι το κύμα (nami) που χτυπάει το λιμάνι (tsu). Σε πολλές περιοχές οι Ιάπωνες έχουν κατασκευάσει ψηλά φράγματα, με πύλες που κλείνουν όταν σημάνει συναγερμός, προκειμένου να προστατεύσουν τις παράκτιες πόλεις. Οι μηχανικοί, στις μελέτες για την κατασκευή εγκαταστάσεων, εκτός από την αντισεισμικότητα, είναι υποχρεωμένοι να λαμβάνουν υπόψη και την πιθανότητα να χτυπήσει την περιοχή τσουνάμι. Και στην Ιαπωνία όταν πρέπει να γίνει μια μελέτη, γίνεται. Όταν προβλέπεται κάτι από τη νομοθεσία, πάλι γίνεται. Βλέπω τώρα τα σπίτια να πηγαίνουν βόλτα στα χωράφια και ξέρω ότι δεν είναι ρέματα που μπαζώθηκαν και μελέτες που δεν έγιναν. Είναι αυτή η μοναδική δύναμη της φύσης που, τόσο απλά και τόσο γρήγορα, τα σαρώνει όλα. Και εμένα τουλάχιστον αυτή η δύναμη με συγκλονίζει. Καλό σαββατοκύριακο.

Ηπειρώτικη χορτόπιτα

Όταν γέννησα την κόρη Β και είχα όλη την καλή διάθεση να κεράσω όλον τον κόσμο, διαπίστωσα ότι ο γιατρός δεν έτρωγε τίποτα. Δεν σου αρέσουν τα γλυκά; Όχι ιδιαίτερα– άλλωστε όλο γλυκά τρώμε στα μαιευτήρια. Πες μου πιο είναι το αγαπημένο σου φαγητό να σου το φτιάξω όταν γυρίσω σπίτι. Ηπειρώτικη χορτόπιτα. Τι ήθελα και ρώτησα; Είπα ότι είμαι Ηπειρώτισσα; Είπα ότι ξέρω από πίτες; Είπα ότι ξέρω από χόρτα; Εκεί που περίμενα να μου ζητήσει κανένα ντολμαδάκι γιαλαντζί (άντε κανένα σουτζουκάκι), βάλθηκα να ψάχνω να βρω τι θα πει ηπειρώτικη χορτόπιτα. Βρήκα διάφορες συνταγές, ρώτησα Ηπειρώτες, δοκίμασα, έκανα παραλλαγές (έπρεπε να μπορώ να βρω και τα χόρτα που δεν λένε να φυτρώσουν στα σούπερ μάρκετ της Αθήνας) και κατέληξα σε μία πίτα χωρίς φύλλο που βέβαια δεν ξέρω αν μπορεί να ονομαστεί ηπειρώτικη χορτόπιτα, αλλά του γιατρού του άρεσε – και εμάς άλλωστε. Ξεκινάμε λοιπόν: ¾ σπανάκι 2 ματσάκια καυκαλήθρες 2 ματσάκια μυρώνια 1 ματσάκι άνηθο 1 ματσάκι δυόσμο 1 μάτσο φρέσκα κρεμμυδάκια 3-4 τρυφερά πράσα ½ φέτα ½ κεφαλογραβιέρα Καλαμποκάλευρο Γάλα Αλάτι, πιπέρι, μοσχοκάρυδο Λάδι Πλένουμε, καθαρίζουμε και κόβουμε όλα τα χορταρικά – αν το κάνετε αυτό, μπράβο, σας αξίζουν συγχαρητήρια, όλα τα υπόλοιπα είναι εύκολα. Παίρνουμε μια μεγάλη κατσαρόλα, ρίχνουμε λίγο λάδι και βάζουμε τα πράσα και τα κρεμμυδάκια να μαραθούν. Προσθέτουμε το σπανάκι να βγάλει τα νερά του και στο τέλος τα μυρωδικά. Επαναλαμβάνω ότι δεν τα μαγειρεύουμε, θέλουμε μόνο να μαραθούν. Βάζουμε στην κατσαρόλα μισό φλυτζάνι καλαμποκάλευρο (ρουφάει τα υγρά και ομογενοποιεί το μίγμα) και από μια γερή χούφτα τριμμένη φέτα και κεφαλογραβιέρα, αλάτι (τα χορταρικά θέλουν αλάτι, αλλά φροντίστε να μην το κάνετε λύσσα με τα τυριά) και πιπέρι. Απλώνουμε στον πάτο ενός ταψιού πολύ λίγο καλαμποκάλευρο και ρίχνουμε από πάνω το μίγμα. Θεωρητικά μπορεί να ψηθεί έτσι όπως είναι, αλλά συνεχίζουμε με μια μπλόφα μπεσαμέλ που έχει ως εξής: Στην ίδια κατσαρόλα με πριν (που πλέον είναι άδεια και μπορούμε να την χρησιμοποιήσουμε – δεν θα λερώνουμε χιλιάδες κατσαρόλες για ένα φαγητό!) βάζουμε 2-3 ποτήρια γάλα, μισό φλυτζάνι καλαμποκάλευρο, λίγο μοσχοκάρυδο και ανάβουμε το μάτι. Ανακατεύουμε την ‘μπεσαμέλ’ με τον αυγοδάρτη και σβήνουμε τη φωτιά όταν αρχίσει να πήζει. Τραβάμε την κατσαρόλα από το μάτι, προσθέτουμε από άλλη μία χούφτα από τα τριμμένα τυριά, ανακατεύουμε και την απλώνουμε στο ταψί πάνω από το μίγμα με τα χορταρικά. Ψήνουμε στους 175 πάνω κάτω για 30-40 λεπτά (μέχρι να ροδίσει από πάνω). Καλή όρεξη!

Ποιος να ξέρει;;;

(Από τη συγκίνηση κάνουμε και λάθη.) Κάθε πρωί τα ίδια: με ξυπνάει το ξυπνητήρι, σηκώνομαι σκοντάφτοντας παντού, φτάνω μέχρι την κουζίνα, βάζω ραδιόφωνο, παίρνω μπρίκι, ζεσταίνω γάλα, ξυπνάω τα παιδιά. Η βελόνα του ραδιοφώνου κινείται από τους 96,3 στους 96,9 (χωρίς ενδιάμεσο σταθμό). Καμιά φορά μιλάνε το πρωί, αλλά με κάποιον μαγικό τρόπο ποτέ δεν ακούω τι λένε. Πριν από 2-3 βδομάδες, την ώρα που έντυνα την μικρή, άκουσα το ραδιόφωνο να παίζει κάτι αλλιώτικο. - Ποιος πείραξε το ραδιόφωνο; - Όχι εγώ! - Όχι εγώ! - Όχι εγώ! - Όκιγκω! Κοιτάζω και όντως έδειχνε τη σωστή συχνότητα. Προφανώς οι εκφωνητές είχαν τους δικούς τους λόγους, τους οποίους δεν γνωρίζω γιατί δεν τους άκουσα, αλλά νομίζω ότι κι εγώ σήμερα έχω τους ίδιους ακριβώς λόγους. Καλή ακρόαση και καλό τριήμερο! http://www.youtube.com/watch?v=rhEvOOCF8Sc&feature=related

Ασκήσεις ηρεμίας

Σαραγλί από τον Παπαπαρασκευά στην Ξάνθη, βραστό καλαμπόκι στην Καβάλα, ψάρι στην Κεραμωτή, καυτερή φασολάδα στη Θάσο, μπουγάτσα στις Σέρρες, κρασιά και τυριά στο Κιλκίς, μπακαλιάρος από τα χεράκια της Ελένης στη Θεσσαλονίκη, μπουγάτσα στην Κατερίνη, μπουγάτσα και στην Καστοριά, σουτζουκάκια στη Φλώρινα, φασολάδα στο Πισοδέρι (με Μαλαματίνα φυσικά), όλα τα φαγητά μιας ταβέρνας στο Ξινό Νερό που το όνομά της έχει ή πολλά –ο- ή πολλά –ου-, πίττες στο Νυμφαίο, πίττες και στο Πωγώνι, για να μην ξαναπώ μπουγάτσα και πίττες θα πω βατραχοπόδαρα στα Γιάννενα, αγριογούρουνο στα Ζαγόρια, ψάρι στην Πλαταριά, καφές στον Ζήσιμο στην Κέρκυρα και καρμπονάρα στη Γαρίτσα (μπλόφα καρμπονάρα, αλλά καταπληκτική), τσίπουρα και τυριά στην Ελασσόνα, μοσχαροκεφαλή στην Καρδίτσα, μεζέδες στο Βόλο, σπετζοφάι στο Πήλιο, πίτσα στην Αιδηψό, κοντοσούβλια παντού στη Ρούμελη, ψαροδιάφορα στο Μεσολόγγι, μεζέδες στην πλατεία της Άμφισσας, σουβλάκια στη Λειβαδιά, προβατίνα στη λαδόκολλα στη Μαλακάσα, ταβέρνα Ριγάνι στο Λουτράκι (όχι μόνο για το φαγητό, αλλά και για την ευγένεια και την εξυπηρέτηση των ιδιοκτητών), καρπούζια στην Ηλεία, η ταβέρνα με τα εκπληκτικά ψητά στον Καρατζά, η Βρύση του Νταβέλη στο Κολιάκι, ψάρια στου Αργύρη πριν το Πόρτο Ύδρα, μελιτζάνες και γιδόσουπα στον Τυρό, καρυδόπιτα στο Οίτυλο, ντομάτες στην Κρήτη, γεμιστά στην Κρήτη (όχι τίποτε άλλο, βάζουν τόσα μυρωδικά που τα κάνουν πράσινα – εγώ είμαι της πολίτικης κουζίνας και μου φαίνεται λίγο περίεργο, αλλά ωραίο), ψάρια στη Ρόδο (ξέρει κανείς πώς λένε ένα μικρό ροζ ψάρι με λευκή σάρκα;), ψαρόσουπα στη Λέρο, πατάτες στη Νάξο, τυρόπιτα στην Ίο, μια μικροσκοπική ταβέρνα στο Πλωμάρι, αθερινόπιτες στη Χίο (και μετά γλυκά από το ζαχαροπλαστείο στα Αρμόλια) …

13,9%

Στο 13,9% έφθασε το ποσοστό ανεργίας τον Νοέμβριο του 2010.

Προσέξτε το αυτό - μιλάμε για στοιχεία μέχρι τον Νοέμβριο. Όταν δηλαδή στα μαγαζιά υπήρχε μια σχετική αισιοδοξία ενόψει των Χριστουγέννων. Γιατί μετά τις γιορτές, τα λουκέτα άρχισαν να μπαίνουν το ένα μετά το άλλο.

Να το πω λίγο χειρότερα;

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της στατιστικής υπηρεσίας, τον Νοέμβριο υπήρχαν 692.577 άνεργοι,

4.321.000 οικονομικά μη ενεργοί και

4.307.000 απασχολούμενοι.

Δεν θέλω να πω ότι πάμε κατά διαόλου, αλλά πολύ φοβάμαι ότι κάπου εκεί πάμε.

Λίγο απ' όλα

Αφού κληρονόμησα στις κόρες τη σχέση μου με τη φύση (καμία, η μικρή ως γνήσιο παιδί των λουλουδιών τρώει λουλούδια, η μεγάλη ως γνήσιο παιδί μεγαλωμένο στην Αθήνα φοβάται όλα τα έντομα, η μεσαία πήγε να φυτέψει φακές στο κεσεδάκι και τις σάπισε για τέταρτη φορά), φαίνεται ότι τους κληρονόμησα και τη σχέση μου με τα τεχνικά θέματα. Εχθές η Β έφτιαχνε με τον μπαμπά της ένα βιβλίο-κάστρο από χοντρό χαρτόνι, που "χτίζεται" διπλώνοντας το χαρτόνι σε συγκεκριμένα σημεία και μετά δένει με κάτι κίτρινες βίδες και παξιμάδια. - Ωραία, φέρε μου μια βίδα να την βάλω εδώ και μετά κράτα αυτό το χαρτόνι. - Έτσι μπαμπά; - Ναι πολύ ωραία. - Τέλεια, φέρε τώρα ένα παξιμάδι. - Να φέρω και τις φρυγανιές; -------------------------------- Η κόρη Α περιγράφει την ημέρα της στο σχολείο: Ο Γιάννης είναι βλάκας και όλο μας ενοχλεί και δεν μας αφήνει να παίξουμε και μπαίνει στη μέση και δεν καταλαβαίνει ότι δεν τον θέλουμε. Αλλά δεν γίνεται άλλο. Δεν τον αντέχω! Συνάφι πια! -------------------------------- Πέθανε ο Γκάρι Μουρ (στα 59 του). Θα μου πείτε, είχες καμιά ιδιαίτερη ψύχωση με τον Γκάρι Μουρ και κάνεις έτσι; Όχι - ιδιαίτερη ψύχωση δεν έχω με κανέναν, αλλά πλέον πεθαίνει κόσμος που κάτι μου λέει. Και αυτό με στενοχωρεί. Τι σκατά; Μεγάλωσα;