I wouldn't start from here

Λίγο πριν από τα Χριστούγεννα άρχισα να διαβάζω ένα βιβλίο το οποίο, όσο κι αν μου άρεσε, δεν κατάφερνα να βρω χρόνο να το τελειώσω. Έτσι το συγκεκριμένο βιβλίο έφτασε να αποτελεί μόνιμο στοιχείο του κομοδίνου μου.

Ο τίτλος του I wouldn't start from here (που παραπέμπει σε ένα ανέκδοτο σχετικά με έναν τύπο που έχει χαθεί στις ερημιές της Ουαλλίας και εκεί που οδηγεί βλέπει μπροστά του έναν βοσκό και τον ρωτάει πώς να πάει στο χωρίο τάδε. Ο βοσκός τον κοιτάζει και απαντάει "στο χωριό τάδε; Ε, λοιπόν, εγώ δεν θα ξεκινούσα από εδώ").

Ο συγγραφέας, Andrew Mueller, είναι Αυστραλός δημοσιογράφος που ζει στο Λονδίνο και γράφει για διάφορες εφημερίδες και έντυπα. Αποφάσισε λοιπόν να γράψει ένα βιβλίο όπου θα παρουσίαζε τις εμπειρίες του από διάφορες "πολεμικές ζώνες" που επισκέφτηκε τα τελευταία δέκα χρόνια. Το καλό είναι ότι ο Andrew Mueller δεν είναι πολεμικός ανταποκριτής ούτε πολιτικός συντάκτης. Πήγε όμως σε μέρη που δεν θα πήγαινε κανείς (στην Καμπούλ, στη Βαγδάτη, στην Τρίπολη, στη Λωρίδα της Γάζας κ.λπ.), μίλησε με ντόπιους και δίνει μια εικόνα "εκ των έσω" (π.χ. πιτσιρίκια που όταν τελείωσαν οι στολές Πόκεμον ντύθηκαν Χεζμπολάχ) - και αυτό εμένα μου αρέσει, ακόμα κι αν δεν συμφωνώ απαραίτητα με όλα όσα γράφει (αν και πρέπει να ομολογήσω ότι είναι αρκετά αντικειμενικός).

Επί δύο και πλέον μήνες, το βιβλίο έκανε το γύρο του σπιτιού και πάντα κατέληγε στο κομοδίνο, με το σελιδοδείκτη να έχει μετακινηθεί 2-3 σελίδες. Και δεν είναι μόνο το άγχος που μου προκαλούσε το βιβλίο που όσο κι αν ήθελα δεν έλεγε να τελειώσει, αλλά κυρίως το άγχος που μου προκαλούσε το Lustrum του Robert Harris που είχε εν τω μεταξύ έρθει στο σπίτι και περίμενε υπομονετικά στη βιβλιοθήκη. Προέκυψε όμως επαγγελματικό ταξίδι στο εξωτερικό και το αεροπλάνο είναι ο τέλειος χώρος ανάγνωσης (εκτός αν κουνάει που ζαλίζομαι και δεν μπορώ να διαβάσω, αλλά ήμουν τυχερή). Και έτσι κατάφερα να το τελειώσω.

Γυρίζω λοιπόν στο σπίτι, αδειάζω τη βαλίτσα μου, βγάζω το βιβλίο, το βάζω στη βιβλιοθήκη και συνεχίζω τις δουλειές μου (σοκολάτες στα κορίτσια, σοκολάτες στα κορίτσια και σοκολάτες στα κορίτσια). Και η μικρή πάει στη βιβλιοθήκη, παίρνει το βιβλίο και πηγαίνει και το αφήνει στο κομοδίνο μου.

Ερμηνευτικό λεξικό

Με την κόρη Α, στο δρόμο για το σχολείο:

Μαμά τι είναι αναρχικός;
Είναι ο άνθρωπος που αντιτίθεται στις αρχές. Η λέξη σχηματίζεται από το στερητικό α και τη λέξη αρχή.
Και ποιες είναι οι αρχές;
Γενικά η εξουσία - η αστυνομία, ο στρατός, τα υπουργεία, οι κυβερνήσεις...
Και οι τράπεζες;
Άλλοι θα σου πουν ότι οι τράπεζες είναι η υπέρτατη αρχή, άλλοι όχι, γενικά είναι θέμα που θέλει συζήτηση.
Εσύ μαμά είσαι αναρχική;
Όχι κορίτσι μου.
Και τότε εκείνο το βιβλίο "αναρχικός τραπεζίτης" γιατί το έχεις στη βιβλιοθήκη;
Μωρό μου αυτό είναι λογοτεχνία. Είναι βιβλίο του Πεσσόα, γνωστού Πορτογάλου ...
Λογοτεχνία; Και το άλλο βιβλίο που λέει "σατανικοί στίχοι" κι αυτό λογοτεχνία είναι;

Τι να λέει στους συμμαθητές της άραγε;

Ι Love διαγγέλματα

Ελληνίδες, Έλληνες,
Ζούμε μια κρίση χωρίς προηγούμενο για τα δεδομένα της μεταπολίτευσης. (γιατί το περιορίζει στη μεταπολιτευτική περίοδο;)
Σε αυτές τις κρίσιμες στιγμές, οφείλουμε να δράσουμε και άμεσα και αποφασιστικά. (οκ)
Κάλεσα σήμερα τους Αρχηγούς των πολιτικών κομμάτων, για να τους ενημερώσω για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας. (οκ)
Τους κάλεσα για να τους ζητήσω να συμπαραταχθούν και να στηρίξουν την εθνική προσπάθεια. (τι ώρα;)
Αύριο, Τετάρτη, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα κρίνει θετικά το Πρόγραμμα Σταθερότητας, Ανάπτυξης και Ανασυγκρότησης, που παρουσιάσαμε πριν δύο εβδομάδες.
Είναι ένα Πρόγραμμα, που αντιμετωπίζει το μεγάλο έλλειμμα και το χρέος, αλλά και που βάζει τη χώρα σε μια νέα τροχιά βιώσιμης ανάπτυξης. (άρα περιμένουμε ότι στη συνέχεια θα ακούσουμε κάτι για τη βιώσιμη ανάπτυξη).
Ένα Πρόγραμμα, που νοικοκυρεύει την οικονομία και θα μας επιτρέψει να αντιμετωπίσουμε βαθιά διαρθρωτικά προβλήματα της χώρας μας. (δύο επαναλήψεις "ένα πρόγραμμα", για να δούμε τι θα πει παρακάτω).
Να κάνουμε δηλαδή ανατροπές, μεγάλες τομές και αλλαγές, πάντα με δίκαιο τρόπο.
Δίκαιο για τους Έλληνες πολίτες, προστατεύοντας ιδιαίτερα τους πιο ευάλωτους. (αυτά θα τα λέμε κοινωνικά κερασάκια.)

Ελληνίδες και Έλληνες,
Σήμερα, η Ελλάδα βρίσκεται στο κέντρο ενός ευρύτερου κερδοσκοπικού παιχνιδιού, που στόχο έχει ακόμη και το ίδιο το ευρώ.
Δυστυχώς, εξαιτίας των καταστροφικών επιλογών του παρελθόντος, η χώρα μας αντιμετωπίζεται ως αδύναμος κρίκος της ευρωζώνης. (δεν αντιμετωπίζεται, είναι)
Αποτέλεσμα, οι όροι δανεισμού του μεγάλου δημόσιου χρέους μας να γίνονται κάθε μέρα και επαχθέστεροι. (σωστό)
Απειλούν να πνίξουν την οικονομία, να ακυρώσουν στην πράξη οποιαδήποτε προσπάθεια δίκαιων αλλαγών και απαραίτητων προσαρμογών. (γιατί έμεινε ανοικτή η πόρτα και μπήκαν οι κακοί, ε, γιατί;)
Απειλούν να τινάξουν στον αέρα όλες τις θυσίες του Ελληνικού λαού. (μεταξύ μας, τις έχουν τινάξει στον αέρα άλλοι, ντόπιοι, αλλά ας τα ρίξουμε στους ξένους)
Είναι, λοιπόν, εθνικό χρέος να ακυρώσουμε στην πράξη τις προσπάθειες που γίνονται να σπρώξουν τη χώρα μας στον γκρεμό. (πρώτη αναφορά στον γκρεμό, και για να μην μας παρασύρει το ρέμα να το πάρει το ποτάμι θα σας πω ότι θα ακολουθήσει άλλη μία)

Η Κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να πάρει όλα τα μέτρα, αυτά που χρειάζονται, για να αποτρέψουμε αυτό τον κίνδυνο.
Αυτός είναι ένας ακόμη λόγος για τον οποίο είναι απόλυτη προτεραιότητα να μειώσουμε το έλλειμμα, με αύξηση των εσόδων, με μείωση της σπατάλης, με περικοπή των δαπανών. (ας πούμε ότι ζω μόνη μου, έχω το μισθό μου, πληρώνω το νοίκι μου, κάνω τη ζωή μου. Και ας υποθέσουμε ότι δεν μου φτάνουν τα λεφτά μου. Τι θα κάνω; Πρώτα θα περικόψω τη σπατάλη (θα κόψω τα χαβιάρια και τις σαμπάνιες), μετά θα μειώσω τις δαπάνες (θα μένω και κανένα βράδυ στο σπίτι) και μετά θα προσπαθήσω να δω αν υπάρχουν τρόποι να αυξήσω τα έσοδά μου. Τι μας είπε όμως; Το ανάποδο.)
Έχω ήδη δώσει ρητή εντολή να επιταχύνουμε αυτή την προσπάθεια. (οκ)
Την επόμενη εβδομάδα παρουσιάζουμε τις βασικές ρυθμίσεις του νέου φορολογικού νομοσχεδίου. (τώρα αρχίζουν τα δύσκολα)
Ένα νομοσχέδιο, που προάγει τη δικαιοσύνη, διευρύνει τη φορολογική βάση, κατανέμει δίκαια τα φορολογικά βάρη, ελαφραίνει τα μεσαία και τα χαμηλά εισοδήματα. (μακάρι)
Δεν είναι δίκαιο να σηκώνουν όλο και περισσότερο βάρος οι μισθωτοί, οι συνεπείς επιχειρηματίες, οι συνεπείς επαγγελματίες. (συμφωνώ)
Τέλος στα παραθυράκια φοροαποφυγής. (να το δω και να μην το πιστέψω)
Οι έχοντες και κατέχοντες θα κληθούν να συμβάλουν περισσότερο στα φορολογικά έσοδα, σύμφωνα με την αυξημένη φοροδοτική τους ικανότητα. (αυξημένη φοροδοτική ικανότητα!)
Όπως με τη δίκαιη φορολόγηση της μεγάλης ακίνητης περιουσίας, με την αύξηση της φορολογίας των κερδών των επιχειρήσεων που δεν επανεπενδύονται, δηλαδή που δεν βοηθούν στην ανάπτυξη και στη δημιουργία θέσεων εργασίας. ("θέση εργασίας" είναι η συγκεκριμένη θέση που κάθεται κάποιος για να δουλέψει, αγγλιστί workstation. αυτό που εννοεί είναι "δημιουργία θέσεων απασχόλησης", αλλά αυτό είναι ένα λάθος που το κάνουν πολλοί, οπότε πάμε παρακάτω).
Με τη φορολόγηση των μερισμάτων των μεγαλομετόχων, κατά τον ίδιο τρόπο που φορολογείται και το εισόδημα των εργαζομένων. (τα μερίσματα φορολογούνται ήδη, δεν φορολογούνται;)
Είναι στοιχειώδης πράξη κοινωνικής δικαιοσύνης και ισότητας. (αυτό χρειαζόταν για να δέσει η πρόταση, αποτελεί κοινωνικό κερασάκι στην τούρτα, οπότε το αφήνω ασχολίαστο)

Αυξάνουμε τη φορολογία των offshore εταιρειών και λαμβάνουμε δραστικά μέτρα καταπολέμησης αυτής της πρακτικής φοροδιαφυγής. (αυτό ποιος ακριβώς το κατάλαβε δεν ξέρω)
Με ουσιαστική καταγραφή και έλεγχο των offshore, που κρύβουν πίσω τους βίλες, πολυτελή αυτοκίνητα, σκάφη αναψυχής. (υπάρχουν και άλλες όμως)
Υπάρχει προκλητική φοροδιαφυγή, άδικος πλουτισμός σε βάρος του συνόλου της κοινωνίας. (το κοινωνικό κερασάκι που χρειάζεται, οπότε και αυτό το αφήνω ασχολίαστο)
Θα το αντιμετωπίσουμε, με διασταύρωση των στοιχείων του εισοδήματος, με τα περιουσιακά στοιχεία που αποδεικνύουν το μέγεθος του πλούτου και του εισοδήματος. (μόνο για τις οφσορ; τι κάνουμε τόσα χρόνια;)

Ξέρουμε ότι πολλά από αυτά τα μέτρα θα αποδώσουν, αλλά θα αποδώσουν το 2011.
Είναι όμως επιτακτική ανάγκη, να διασφαλίσουμε ότι το 2010 θα έχουμε και άμεση και πραγματική αύξηση των εσόδων.
Γι’ αυτό, στο φορολογικό νομοσχέδιο θα συμπεριληφθεί και μια αύξηση του φόρου στα καύσιμα. (τσάαααακ)

Έχουμε ήδη ξεκινήσει την περιστολή των δαπανών στο Δημόσιο.
Με οριζόντια περικοπή 10% σε όλα τα Υπουργεία. Όπως έχουμε δεσμευτεί και ανακοινώσει, αναστέλλουμε τις προσλήψεις για φέτος και μειώνουμε τον αριθμό των υπαλλήλων. (λέγοντας «μειώνουμε τον αριθμό των υπαλλήλων», εννοεί των "δημοσίων υπαλλήλων", δηλαδή όχι των ειδικών και μη «συμβούλων»)
Συγχωνεύουμε, καταργούμε άμεσα φορείς και Οργανισμούς, που δεν είναι απαραίτητοι για την εξυπηρέτηση του πολίτη, αλλά κοστίζουν σήμερα στο φορολογούμενο. (εγώ αυτό περιμένω εδώ και 4 μήνες)
Υπάρχει πολύ μεγάλο περιθώριο, το σημερινό σπάταλο κράτος να ξοδεύει λιγότερα, αλλά ταυτόχρονα να αποδίδει καλύτερες υπηρεσίες για τον πολίτη, στην υγεία, στην πρόνοια, στην παιδεία. (αυτό το μεγάλο περιθώριο θέλω κι εγώ να δω στην πράξη, αλλά …)
Ανακοινώνουμε επίσης, τις επόμενες μέρες, το νομοσχέδιο για την εισοδηματική πολιτική στο Δημόσιο. Με αυτό θα τερματίζονται οι εξωφρενικές αμοιβές στα «ρετιρέ» του Δημοσίου. (ποια ακριβώς είναι τα ρετιρέ του δημοσίου; - αυτό αλήθεια δεν το ξέρω, αν κανείς ξέρει ας μου το πει)

Μπαίνουν ξεκάθαροι κανόνες δικαιοσύνης, θα έλεγα και κοινής λογικής. (να’το πάλι το κοινωνικό κερασάκι – είναι που είπε πολλά άσχημα πριν, οπότε πρέπει να το γλυκάνει).
Και στη σημερινή δύσκολη συγκυρία, θα ζητήσω και από τους δημόσιους υπαλλήλους, να συνεισφέρουν σε αυτή τη μεγάλη εθνική προσπάθεια. (ουδέν σχόλιον)
Για τη φετινή χρονιά δεν μπορεί να δοθούν αυξήσεις, πέραν της μισθολογικής ωρίμανσης. (ουδέν σχόλιον)
Ταυτόχρονα, θα προχωρήσουμε στη μείωση του συνολικού κονδυλίου για τα επιδόματα κατά 10%, προστατεύοντας όμως παράλληλα τους χαμηλόμισθους. (ουδέν σχόλιον)
Η δε εισοδηματική πολιτική θα ισχύει όχι μόνο για το κεντρικό Δημόσιο, αλλά και για την Αυτοδιοίκηση και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα. (δηλαδή, όχι μόνο για την κεντρική κυβέρνηση (υπουργεία κ.λπ.) αλλά και στη γενική κυβέρνηση, δηλαδή δήμους, νομαρχίες και επιχειρήσεις του δημόσιου τομέα – συχνά υπάρχει ένα ζήτημα με το πού εντάσσονται τα νοσοκομεία)

Παράλληλα, ξεκινάμε άμεσα με την ΑΔΕΔΥ το διάλογο για το ενιαίο μισθολόγιο, που ξεπερνά τις σημερινές ανισότητες και αδικίες. Είναι ένα πάγιο αίτημα της ΑΔΕΔΥ, εδώ και χρόνια. (για την ΑΔΕΔΥ τα κάνουμε όλα – αυτό είναι αντίστοιχο του κερασακίου)

Με το Πρόγραμμα Σταθερότητας αντιμετωπίζουμε και χρόνια προβλήματα της χώρας, όπως είναι η χαμένη ανταγωνιστικότητα. (πώς ακριβώς;)
Μετατοπίζουμε το βάρος των δημοσίων επενδύσεων σε νέους τομείς. (περιμένω να δω) Απλοποιούμε δραστικά το περιβάλλον για επενδύσεις και επιχειρηματικότητα. (πέρα από κάτι χρηματοδοτήσεις παίζει τίποτε που δεν πήρα χαμπάρι;)
Να σπάσει η γραφειοκρατία, αλλά και η διαφθορά. (αυτό είναι εντελώς ασύνδετο με την ανταγωνιστικότητα και τις επενδύσεις, οπότε εκλαμβάνεται επίσης ως κοινωνικό κερασάκι)

Πέραν του δημοσίου τομέα, ζητάμε ταυτόχρονα από όλους, εργοδότες και εργαζόμενους, να συμβάλουν για την ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας μας. (μα αν δεν τους μειώσεις τη φορολογία πώς θα κουνηθούν; Λέω εγώ τώρα)

Προχωράμε και στο διάλογο και στις αποφάσεις για ένα βιώσιμο και δίκαιο ασφαλιστικό σύστημα. Ένα σύστημα που εγγυάται συντάξεις για το παρόν, αλλά και για το μέλλον. Αντιμετωπίζει τις σημερινές αδικίες και ανισότητες, περιορίζει τη σπατάλη, εξορθολογίζει τις δαπάνες. Ήρθε η ώρα να πάρουμε γενναίες αποφάσεις και εδώ στην Ελλάδα, όπως έκαναν κι άλλες χώρες στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η βιωσιμότητα και η δικαιοσύνη του συστήματος περνά και από την αύξηση ορίων ηλικίας, καθώς αυξάνεται και το προσδόκιμο ζωής. (Γενικό σχόλιο για το ασφαλιστικό. Θυμόσαστε τον καθηγητή Σπράο και την επιτροπή Σπράου για το ασφαλιστικό; Πότε ήταν; Το 1997; Τότε ο Σπράος είχε πει ότι πρέπει να γίνουν 5-10 πράγματα και ότι είχαμε αργήσει κιόλας. Τι έγινε; Τίποτα. Και περνούσαν τα χρόνια και μια ωραία πρωία η προηγούμενη υπουργός εργασίας και τα έβαλε όλα μαζί σε έναν κουβά και τα ανακάτεψε μάλλινα, βαμβακερά και μεταξωτά μαζί και έλυσε το ασφαλιστικό. Έτσι όπως λύθηκε όμως ξαναθέλει λύση, οπότε θα το ξαναλύσουμε και στην πορεία θα λυσσάξουμε.)

Κρίσιμο στοιχείο των αλλαγών αυτών που προτείνουμε, που θα εφαρμόσουμε και που έχουμε ήδη ξεκινήσει, είναι η δομή και η λειτουργία του κράτους. Κάτι που περιμένει ο πολίτης εδώ και πολλά χρόνια. (να’το πάλι το κοινωνικό κερασάκι – για εμάς γίνονται όλα βρε και μου γκρινιάζετε)
Με τη νέα διοικητική αρχιτεκτονική, αυτήν που θα εφαρμόσουμε στη χώρα, φέρνουμε το κράτος πιο κοντά στον πολίτη, τις υπηρεσίες πιο κοντά στις ανάγκες του, για να αντιμετωπίσουμε και τη σημερινή σπατάλη. (το «για να αντιμετωπίσουμε και τη σημερινή σπατάλη» είναι ασύνδετο με το προηγούμενο, αλλά ακούγεται ευχάριστα και λειτουργεί σαν κερασάκι)
Έχουμε πλήρη επίγνωση της δυσκολίας και της κρισιμότητας αυτής της κατάστασης, αλλά και των δυσκολιών που αντιμετωπίζει σήμερα η ελληνική οικογένεια.
Κινούμαστε με ειλικρίνεια, με αίσθημα δικαίου. (μας νιώθουν)
Ξέρω ότι οι αλλαγές είναι και δύσκολες και επώδυνες, αλλά ήμουν και θα είμαι πάντα ειλικρινής. (τώρα γιατί εμένα μου ήρθε στο μυαλό ο Μπους πρεσβύτερος και το read my lips – no more taxes, δεν ξέρω)
Είναι μια προσπάθεια για να σταματήσουμε την πορεία της χώρας προς τον γκρεμό, να διασφαλίσουμε τελικά το εισόδημα της μέσης ελληνικής οικογένειας, τις συντάξεις, την ενίσχυση των πιο ευάλωτων και να απελευθερώσουμε πόρους και δημιουργικότητα για την κοινωνία μας. (δεύτερη φορά ο γκρεμός, πάλι αναφορά στην ελληνική οικογένεια, στους συνταξιούχους και στις ευαίσθητες ομάδες του πληθυσμού - για να μην ξεχνιόμαστε)

Θέλω να ξέρετε, και θέλω να ξέρετε όλοι, ότι στις δύσκολες αυτές στιγμές, θα κάνουμε, και η Κυβέρνηση της χώρας, και εγώ, κάθε τι για να συμπαρασταθούμε στον αδύναμο, να στηρίξουμε τη μέση ελληνική οικογένεια, να δώσουμε προοπτική στα νιάτα αυτής της χώρας. Να βοηθήσουμε χτυπώντας και την ανεργία. (θέλω να ξέρετε, και θέλω να ξέρετε όλοι: επανάληψη για έμφαση. Θα κάνουμε, και η κυβέρνηση της χώρας και εγώ: επανάληψη για έμφαση. Να συμπαρασταθούμε στον αδύναμο, να στηρίξουμε τη μέση ελληνική οικογένεια: επανάληψη για έμφαση. Νά’τα και τα νιάτα – στην προηγούμενη πρόταση είχαμε τα γηρατειά, άρα πρέπει να το ζυγίσουμε)

(Όλο το επόμενο αποτελεί επίλογο και προτροπή, οπότε διαβάστε το μονορούφι.)
Όπως είπα και χθες, δεν έχουμε τα περιθώρια σήμερα για μικροδιευθετήσεις ή συντεχνιακές διεκδικήσεις. Δεν έχουμε τα περιθώρια ως έθνος, ως λαός, να αντέξουμε παρατεταμένα μπλόκα, απεργίες και στάσεις. (ούτε εγώ άντεχα σήμερα το πρωί στη στάση που από προχθές τα λεωφορεία σταματάνε στο μετρό της Κατεχάκη και δεν τα αφήνουν να μπουν στον πρώτο Δήμο της χώρας, αλλά για άλλο μιλάει.) Ας δουλέψουμε μαζί, ας δουλέψουμε με μια δυναμική για τις μεγάλες αλλαγές και ανατροπές. Να δώσουμε τη μάχη μαζί, ο καθένας μας ξεχωριστά, ανάλογα με τις δυνάμεις του, αλλά και συλλογικά, ανάλογα με τις δυνατότητες που έχει η χώρα μας. Με τους πιο ισχυρούς να συνεισφέρουν περισσότερο και με τους πιο αδύναμους να προστατεύονται περισσότερο. Όλοι μας, πολίτες και πολιτικές δυνάμεις της χώρας, έχουμε το χρέος, έχουμε το καθήκον απέναντι στην πατρίδα, απέναντι στα παιδιά μας, να παλέψουμε μαζί σε αυτή τη δύσκολη στιγμή. (καιρό είχα να την δω την πατρίδα). Να αγωνιστούμε όλοι για να περιφρουρήσουμε, να προστατέψουμε την οικονομία μας, όπως αγωνιζόμαστε σε ανάλογες συνθήκες για το ίδιο το σπίτι μας, την ίδια μας την οικογένεια. Η Κυβέρνηση είναι εδώ, για όλους τους πολίτες. Και είμαι βέβαιος ότι και οι πολίτες είναι εδώ για τη χώρα, σε αυτή την κρίσιμη στιγμή που τους χρειάζεται όλους. Γνωρίζουμε όλοι πόση κρυμμένη δύναμη και πόσες δυνατότητες έχει αυτή η χώρα, πόσες δυνατότητες έχει ο Έλληνας, η Ελληνίδα, ο Ελληνισμός. Γι' αυτό, είμαι σίγουρος ότι μαζί θα τα καταφέρουμε.-

Στα γενικά σχόλια να πω ότι, πέρα από κάτι φοροδοτικές ικανότητες και διοικητικές αρχιτεκτονικές, η γλώσσα είναι απόλυτα κατανοητή. Βέβαια η φοροαποφυγή και η φοροδιαφυγή μπορούν να μπερδέψουν και τον πιο καλοπροαίρετο. Οι οφσορ και η οριζόντια περικοπή ξεφεύγουν από το γενικότερο λεξιλόγιο δημοτικού, αλλά δεν νομίζω ότι υπάρχει πρόβλημα κατανόησης. Οι επαναλήψεις ακολουθούν το γνωστό μοτίβο (επαναλαμβάνω για να δώσω έμφαση) και δεν υπάρχει τίποτα που να ξεφεύγει από το ύφος που θα έπρεπε να περιμένουμε. Σε ένα μήνυμα αυτής της έκτασης, οι δημόσιοι υπάλληλοι καταναλώνουν δυσανάλογα μεγάλο χώρο, γεγονός που θα μπορούσε να δημιουργήσει απορίες. Φυσικά εγώ, εσφαλμένα προφανώς, περίμενα να ακούσω κάτι και για την στήριξη της επιχειρηματικότητας, την ιδιωτική πρωτοβουλία, τις κινητήριες δυνάμεις της οικονομίας, τέτοια πράγματα.

το Conn-X μου μέσα

Και ερωτώ:

Πώς είναι δυνατόν τρεις υπάλληλοι του κέντρου εξυπηρέτησης να δίνουν τρεις διαφορετικές απαντήσεις-λύσεις για το ίδιο πρόβλημα;

Και πώς είναι δυνατόν εμείς να μην έχουμε ακόμα σύνδεση;

Μήπως κατά την πρόσληψη τους δασκαλεύουν: ό,τι και να λένε οι πελάτες, εσύ θα λες ότι φταίει το ρούτερ, εσύ ότι φταίει ο υπολογιστής, εσύ ότι είναι θέμα παραμετροποίησης, εσύ ότι κυκλοφορούν πολλά αρνητικοθετικά ιόντα στην ατμόσφαιρα που επηρεάζουν τον Α του Κενταύρου.

Υπάρχει άλλη εξήγηση;

Η δεκαετία του '80 σε συνέχειες (μέρος Α)

Τι έγινε τη δεκαετία του '80;
Τα πάντα. Τουλάχιστον για εμένα που η δεκαετία ξεκίνησε με ποδιές και σχολείο το Σάββατο και τελείωσε με καταλήψεις και «επιτρέπεται το κάπνισμα» στο πανεπιστήμιο.
Δεν θα ασχοληθώ με την πολιτική γιατί δεν με ενδιέφερε ιδιαίτερα. Πιο πολύ με ενδιέφερε να πείσω τους γονείς μου να βγω το Σάββατο και ακόμα περισσότερο να βγω με τον Μιχάλη και όχι με τη Μαρία.
Και τι θα κάναμε βγαίνοντας; Το πολύ πολύ να βολοδέρναμε στην Πλάκα ή να πηγαίναμε σινεμά. Γιατί αρχικά δεν είχαμε χρήματα για τίποτε άλλο και δεύτερον δεν υπήρχε τίποτε άλλο.
Όλα αυτά στις αρχές της δεκαετίας. Γιατί ο χρόνος, αδυσώπητος γαρ, προχώρησε και μας έφερε πολλά και διάφορα που όσο νά'ναι άλλαξαν τα δεδομένα. Στις αρχές μας έφερε τη Γαλάζια Λίμνη (που είδαμε κρυφά), στα μέσα της δεκαετίας μας έφερε το Χωρίς Ανάσα (που επίσης είδαμε κρυφά και στη σκηνή με τον Ρίτσαρντ Γκηρ γυμνό ήθελα να βουλιάξω μέσα στο κάθισμα) και αργότερα τον Δαιμονισμένο Άγγελο. Ε, όπως και να το κάνουμε υπάρχουν διαφορές. Και ας μην ξεχνάμε ότι τη απαγορευμένη Γαλάζια Λίμνη την έδειξε προχθές η τηλεόραση στο μεσημεριανό πρόγραμμα.

Θα μου πεις υπήρχαν και άλλες ταινίες, αυτές θυμάσαι; Πολλές και διάφορες θυμάμαι και τότε ήταν σαν να ζούσα μέσα στο σινεμά. Φυσικά και υπήρχαν οι ρόδες, τσάντες και κοπάνες, τα τσακάλια και οι στροφές, αλλά τις απέφευγα. Μέχρι ενός βαθμού φυσικά γιατί στις καλοκαιρινές διακοπές, όταν όλη η καλοκαιρινή παρέα πήγαινε σινεμά και στο σεντόνι (και μιλάμε για σεντόνι) έπαιζε ρόδα, τσάντα και κοπάνα, ρόδα, τσάντα και κοπάνα έβλεπα κι εγώ. Αλλά, έλεος, δεν τις νοσταλγώ. Ούτε πιστεύω ότι τις νοσταλγεί κανένας συνομήλικός μου. Για να το ξεκαθαρίσουμε πρόκειται για ταινίες που απευθύνονταν μόνο σε ηλικιωμένους που έβλεπαν τον Ψάλτη με την τρυπητή φανέλα και σκέφτονταν «οι αλήτες με τα μηχανάκια» (και καθώς το σκέφτονταν έφευγε και ένα τς, τς, τς από τα χείλη τους), ή σε αυτούς που πίστευαν ότι ήταν πολύ της μόδας να ακούγεται το ‘μαλάκας’ σε ελληνική ταινία.
Μπορεί να είναι αυτό καλτ; Όχι βέβαια. Επιλέγαμε να δούμε τέτοιες ταινίες, έστω και σε βίντεο; Ούτε με σφαίρες. Χαιρόμαστε όταν βλέπουμε ότι στην τηλεόραση παίζει το Καμικάζι αγάπη μου; Ούτε Καμικάζι (που κάποια στιγμή να θυμηθώ να γράψω τι σημαίνει και από πού μας ήρθε), ούτε αγάπη, ούτε μου. Πιστεύει κανένας από τους σημερινούς σαραντάρηδες (χονδρικά) ότι τους χαρακτηρίζουν αυτές οι ταινίες, αυτά τα σενάρια ή αυτή η αισθητική; Μην τρελαθούμε εντελώς!

Ποιοι ήταν τώρα οι παράγοντες που διαμόρφωναν τα γούστα μας; Οι παρέες και οι γονείς. Γιατί καλή η επανάσταση, δεν λέω, αλλά οι γονείς έλεγχαν τα πάντα. Και η αλήθεια είναι ότι μπορεί τα αγόρια να ήταν πιο άνετα, αλλά τα κορίτσια δεν ήταν καθόλου. Πέρα από το προφανές 'δεν σου δίνω χρήματα να βγεις' υπήρχε και το ‘δεν σε αφήνω να βγεις’. Τελεία και παύλα. Θα μου πεις, δεν έλεγες ψέματα; Έλεγες δεν έλεγες, η πίεση ήταν τεράστια. Και, εγώ τουλάχιστον, είχα βρει λύση στο να επιμένω μέχρι τελικής πτώσεως (των γονέων γιατί ως γνωστόν το μόνο που διαλύουν τα παιδιά γρηγορότερα από τα αθλητικά παπούτσια είναι οι γονείς). Φυσικά όσο κι αν είχα χτυπηθεί και όσο κλάμα κι αν είχα ρίξει, με είχαν σε κατ' οίκον περιορισμό όταν γινόταν το Rock in Athens, μην τυχόν και πάω στο Καλλιμάρμαρο. Και λίγο αργότερα, όταν πηγαίναμε στο Green Door δεν λέγαμε ότι πηγαίναμε στα Εξάρχεια - αν είναι ποτέ δυνατόν!

Ήταν όμως μια εποχή που κάθε γειτονιά είχε και καναδυό συγκροτήματα όπου έπαιζαν συμμαθητές, κολλητοί και φίλοι. Πού έπαιζαν; Όπου έβρισκαν. Ήταν της μόδας οι πολυχώροι καλλιτεχνικών εκδηλώσεων, όλο και κάπου έβρισκαν να παίξουν. Υπήρχαν και κάτι μπαράκια που υποδέχονταν ερασιτεχνικά συγκροτήματα και πηγαίναμε να υποστηρίξουμε φίλους που έπαιζαν κοντά στο Καραϊσκάκη ή στους Αμπελόκηπους. Κυριακή απόγευμα όλα αυτά (και πάντα λέγαμε ότι πηγαίναμε στην Κηφισιά για καφέ). Όπως Κυριακή απόγευμα είχαμε μαζευτεί στην ντίσκο Video στη Συγγρού για να δημιουργήσουμε το φαν κλαμπ των Cure. Κι εγώ ήμουν από μεσημεριανό στη γιαγιά, με τη μπεζ βελούδινη φούστα και το πουκαμισάκι μου, και φώναζα μαζί με τους υπόλοιπους φυσιολογικά μαυροφορεμένους φέρτε τον Robert στην Αθήνα (εύχομαι να μην με θυμάται κανείς).

Οι παρέες τώρα. Όταν είσαι έφηβος, το σημαντικότερο κριτήριο επιλογής είναι το γκομενικό. Πώς να το κάνουμε δηλαδή; Θα μιλούσαμε για τους Μουτζαχεντίν; Δεν νομίζω. Είχαμε λοιπόν ξεκάθαρα κριτήρια: κριτήριο (α) ποιον θέλουμε; κριτήριο (β) ποιον δεν θέλουμε; Έτσι κάναμε παρέες και περνούσαμε καλά. Ήταν και θέμα έκθεσης σε πανελλαδικές «αν περάσετε σε σχολή εκτός της πόλης διαμονής σας, με ποια κριτήρια θα κάνετε παρέες». Μα πείτε μου, μπορείς να απαντήσεις ειλικρινά;

Γιατί και πώς έγιναν της μόδας ο Γιοκαρίνης, ο Μπουλάς, ο Λάκης Παπαδόπουλος και οι λοιποί; Γιατί απλούστατα έδωσαν κάτι διαφορετικό, κάτι μοντέρνο συγκριτικά με αυτό που υπήρχε και μπορούσαν να ακουστούν στο κρατικό ραδιόφωνο. Γιατί μόνο κρατικό ήταν το ραδιόφωνο και, ακόμα κι όταν αποκτήσαμε ελεύθερη ραδιοφωνία, σαν την κρατική ήταν. Απλά πράγματα.

Φυσικά τα άσχημα ξεκίνησαν αργότερα, προς τα τέλη της δεκαετίας, αλλά αυτά θα τα γράψω σε λίγες μέρες.

(αφορμή για όλα αυτά έδωσε τούτο http://themotorcycleboy.blogspot.com/2010/01/blog-post_22.html)

Παίρνω αμπάριζα και βγαίνω

Αν και δεν θα ισχυριστώ ότι έχω καμιά ιδιαίτερη εμπειρία, νομίζω δεν είναι και πολύ ωραίο να κάνω αρμένικη βίζιτα (δηλαδή να μπαίνω στα μπλογκ των άλλων και να γράφω σχόλια-σεντόνια). Έλα όμως που καμιά φορά γράφουν πράγματα που προκαλούν πολλλλλλλάαααααα σχόλια... Σκέφτηκα λοιπόν ότι είναι καλύτερο να γράφω εδώ τα δικά μου, που θα αποτελούν ουσιαστικά τη μακροσκελή απάντησή μου σε αναρτήσεις άλλων. Ή μάλλον όχι τόσο απάντηση, όσο συνειρμούς.

Το ερώτημα προς εσάς που γνωρίζετε είναι το εξής: πρέπει να λέω από πού ξεκινάω ή δεν παίζει ρόλο; Δηλαδή αν την αρχή την κάνει ο χ, το λέμε ή τον αφήνουμε τον άνθρωπο στην ησυχία του (που στο κάτω κάτω της γραφής καμία σχέση με αυτά που θα γράφω εγώ δεν θα έχει, απλώς μου θύμισε κάτι);

Cliffhanger

Cliffhanger είναι ο αναρριχητής, αυτός που κρεμιέται από τα γκρέμια. Γιατί το κάνει αυτό δεν ξέρω, αλλά το κάνει. Cliffhanger είναι και ο τίτλος μιας ταινίας με πρωταγωνιστή τον Σταλόνε (αυτό είναι θέμα που δεν θα μας απασχολήσει) και τέλος cliffhanger είναι το τελευταίο παρατσούκλι της κόρης Γ (τα προηγούμενα είναι σκατούλα νούμερο 3, μπεμπούσκα και Φ). Επειδή λοιπόν έταξα στην mamma ανάρτηση για την κόρη Γ, οφείλω να τηρήσω την υπόσχεσή μου.

Η κόρη Γ λοιπόν, 16 μηνών πλέον, αποφάσισε να γίνει cliffhanger. Τι κάνει;
Σκεφτείτε τις κλασικές κουζινοκαρέκλες Tiger που λίγο-πολύ όλοι έχουμε στις κουζίνες μας. Εντελώς τετράγωνο κάθισμα, στιβαρή κατασκευή, με πηχάκι γύρω γύρω για τα πόδια. Η κόρη Γ λοιπόν, ανεβαίνει στο πηχάκι, αλλά δεν μπορεί ακόμα να ανεβάσει το γόνατο ώστε να φτάσει στο κάθισμα και να ανέβει στην καρέκλα. Τι κάνει λοιπόν; Τεντώνεται τόσο ώστε να φτάσει στην πλάτη της καρέκλας, την αρπάζει με τα δύο χέρια, αιωρείται (να ο cliffhanger!) και με την αιώρηση καταφέρνει να ανεβάσει το γόνατο στο κάθισμα, οπότε μετά ανεβαίνει ολόκληρη, από εκεί ανεβαίνει στο τραπέζι και ρίχνει κάτω ό,τι υπάρχει στο τραπέζι.

Εγώ βέβαια δεν συγχύζομαι, δεν αγχώνομαι και δεν φωνάζω, κάνω ασκήσεις ζεν και παίρνω βαθιές ανάσες γιατί ξέρω ότι καμιά δεκαριά μέρες θα κρατήσει αυτή η αιώρηση. Μετά θα μάθει να ανεβάζει το γόνατο κατευθείαν.

Αλλά η mamma δεν θέλει να γράψω αυτά. Θέλει να γράψω ότι το ....παιδο, μετά από 15 μήνες, είπε τη δεύτερή της λέξη - και ήταν γιαγιά. Και πάλι για να μην παρεξηγούμαστε, τις γιαγιάδες της τις βλέπει μια φορά στις 15 μέρες (μην νομίσετε δηλαδή ότι μεγαλώνει με γιαγιά το παιδί). Και αφού είπε γιαγιά, είπε και παππού (τους παππούδες τους βλέπει όταν βλέπει και τις γιαγιάδες). Και φυσικά, αφού είπα για την δεύτερη λέξη, να πω και για την πρώτη. Ήταν "εντάτσει". Τώρα, πώς τα κατάφερε και είπε συνειδητά και σωστά τρισύλλαβο χωρίς να έχει πει προηγουμένως ένα μαμά, ένα μπαμπά, ένα μπβουου (για το νερό, το γάλα, την βόλτα, ένα κάτι τέλος πάντων!) δεν ξέρω. Το μόνο που ξέρω είναι ότι κάθε απόγευμα, όταν έρχεται η ώρα της βόλτας, μας φέρνει το μπουφάν της (και κάθε συνειρμός με τα σκυλιά και τα λουριά περιττεύει...).