"Είμαι ρατσίστρια"...

είπε η Α, την ημέρα που γνωριστήκαμε.
Εγώ που, ως γνωστόν, είμαι πράος άνθρωπος και δεν πιστεύω ότι είναι ωραίο να τσακώνομαι με το καλημέρα, μάλλον είπα κάτι του στυλ "ε, καλά, δεν χρειάζεται να είμαστε απόλυτοι" και να πήγα πιο πέρα.
Όλα αυτά έγιναν πριν από 5 χρόνια, κατά τη διάρκεια του αγιασμού στο σχολείο που πήγαιναν οι κόρες μας. Πρωτάκια οι μικρές, πρωτάκια κι εμείς - οι αγχωμένες μαμάδες που είχαμε πάρει άδεια για να είμαστε δίπλα στα καμάρια μας.
Και τουλάχιστον τότε δεν σκέφτηκα ότι θα είχα και πολλά με την Α.
Αλλά φυσικά έκανα λάθος. Γιατί οι κόρες μας αποφάσισαν να γίνουν κολλητές.

Κάνει το πρώτο πάρτυ γενεθλίων της κόρης της, όπου καλεί τη μισή τάξη (μόνο τα ελληνάκια). Αναμενόμενο, σκέφτηκα.
Κάνει το δεύτερο πάρτυ γενεθλίων της κόρης της - αυτή τη φορά υπήρχαν δύο παιδιά μεταναστών. Για δες, σκέφτηκα.
Να μην τα πολυλογώ, οι καλεσμένοι φέτος ήταν μισοί μισοί.

Κι εγώ, είπαμε, ήρεμος άνθρωπος, πράος, δεν μαλώνω, αλλά δεν κρατάω και το στόμα μου κλειστό - ρωτάω.

Βρε Α, εσύ δεν λες ότι είσαι ρατσίστρια και ότι δεν θέλεις τους ξένους στην Ελλάδα; Πώς και τους καλείτε στο σπίτι σας;

Μα, το ότι εγώ δεν θέλω ξένους στην Ελλάδα, δεν σημαίνει ότι θα απαγορεύσω στο παιδί μου να κάνει παρέα μαζί τους. Άλλωστε όλοι μαζί ζούμε. Τα μισά παιδιά στην τάξη είναι παιδιά μεταναστών, με αυτά παίζουν τα παιδιά μας στην παιδική χαρά, με αυτά τσακώνονται και με αυτά φιλιώνουν. Μια χαρά παιδιά είναι. Πώς να μην τα καλέσω;

Και δεν μου λες βρε Α. Ένα παιδί έχετε, δύο μισθούς παίρνετε, δικό σας το σπίτι, πώς και δεν στέλνετε τη μικρή σε ιδιωτικό σχολείο να μην έχει παιδιά ξένων;

Γιατί; Θα προστάτευα το παιδί μου από την πραγματικότητα; Για ποιο λόγο να το κάνω αυτό;

Και ειλικρινά δεν ξέρω. Ποιον προτιμώ;
Την Α που δηλώνει (και σύμφωνα με τη δική της λογική πιστεύει ότι είναι) ρατσίστρια αλλά δεν έχει κανένα πρόβλημα όταν το παιδί της παίζει ή καλεί στο σπίτι παιδιά μεταναστών ή άλλους που συμμετέχουν σε συλλαλητήρια για τα δικαιώματα των μεταναστών και η μόνη επαφή που έχουν με μετανάστες είναι οι Φιλιππινέζες που βλέπουν στην παιδική χαρά του Πικιώνη;

Λιβ γιορ μυθ ιν Γκρις

Ο Υπουργός Εργασίας δήλωσε ότι τα ταμεία του ΟΑΕΔ είναι άδεια και ότι θα υπάρχουν προβλήματα στην καταβολή του επιδόματος ανεργίας.
Από την άλλη δεν άκουσα πόσες από τις άχρηστες επιτροπές καταργήθηκαν - ξέρετε για ποιες μιλάω, γι' αυτές που έχουν έναν πρόεδρο που μπορεί να ασχολείται με τα θέματα της επιτροπής κανένα δίωρο την εβδομάδα, καμιά δεκαριά μέλη που ενδέχεται να ασχολούνται καμιά ώρα την ημέρα, υπαλλήλους που συχνά δεν είναι σίγουροι τι δουλειά να κάνουν, που όλοι μαζί καταλαμβάνουν χώρο σε κτήρια για τα οποία πληρώνουμε ενοίκια, ρεύμα, νερό, καθαριστές, κλητήρες, φύλακες, παίζει να έχουν και υπηρεσιακό αυτοκίνητο με οδηγό.

Αλλά πάλι δεν είναι δυνατόν να υπάρχει τέτοιος παραλογισμός. Οπότε μπορεί να μην άκουσα καλά και να είπαν ότι τα ταμεία του ΟΑΕΔ είναι γεμάτα και ότι έχουν καταργηθεί καμιά εκατοστή επιτροπές.
Σωστά;

Φόρος Προστιθέμενης Αξίας

Ή αλλιώς ΦΠΑ.

Εν μέσω της γενικευμένης οικονομικής αναμπουμπούλας (γιατί άλλη λέξη δεν ξέρω που να περιγράφει αυτό που συμβαίνει τριγύρω μας) θα ήθελα να σας υπενθυμίσω ότι τα προφυλακτικά έχουν ΦΠΑ 9%. Μόνο 9%! Και, σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, δεν πρόκειται να αυξηθεί.

Τώρα ξέρετε τι να κάνετε (γιατί χανόμαστε).

Ολυμπιακά αθλήματα

Τώρα που σχεδόν όλα τα αθλήματα έχουν γίνει ολυμπιακά, σκέφτηκα να προτείνω κι εγώ ένα στη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή, γνωρίζοντας ότι πληροί όλες τις προϋποθέσεις που απαιτούνται για την έγκριση νέων αθλημάτων.

Τι χρειάζεται:
- 3 άρρωστα παιδιά (παίζεται και με λιγότερα καθώς με τα άρρωστα παιδιά ισχύει το ουκ εν τω πολλώ το ευ, αλλά εδώ θα πρέπει να γράψουμε ένα βιβλίο κανονισμών που να λαμβάνει υπόψη συναρτήσεις πυρετού, βήχα, καταρροής και γκρίνιας - νομίζω ότι και τα βρέφη σε περίοδο οδοντοφυΐας μπορούν να γίνουν δεκτά).
- 1 ζευγάρι γονέων
- 1 καναπές κατά προτίμηση τριθέσιος
- 1 καλοφουσκωμένο μπαλόνι (εμείς διαθέτουμε πολλά μπαλόνια σε ροζ-μωβ-φούξια με πριγκίπισσες, αλλά ό,τι μπαλόνι κι αν έχετε γίνεται δεκτό)

Πώς παίζεται το παιχνίδι:
Οι γονείς βάζουν τα παιδιά για ύπνο, παίρνουν από μία μπύρα (δεκτά και άλλα ποτά) και κάθονται στον καναπέ, μακρυά ο ένας από τον άλλον έτσι ώστε να μην υπάρχει καμία σωματική επαφή (αυτό είναι πολύ σημαντικό) και τοποθετούν ανάμεσά τους το μπαλόνι. Κατόπιν αρχίζουν να πετούν το μπαλόνι ο ένας στον άλλον και προσέχουν να μην το πιάνουν, απλώς να αποκρούουν προς την πλευρά του συμπαίκτη τους. Στόχος είναι να μην τους πέσει το μπαλόνι στο πάτωμα και να μην χρειαστεί να σηκωθούν από τον καναπέ. Αυτά τα δύο αποτελούν λόγους αποκλεισμού. Το παιχνίδι ολοκληρώνεται όταν δεν μπορούν να παίξουν άλλο.

Γιατί πρέπει να γίνει δεκτό ως ολυμπιακό άθλημα:
Προωθεί το ομαδικό πνεύμα, αφού παίζεται από ζευγάρια.
Προωθεί την ευγενική άμιλλα, αφού το ζευγάρι μπορεί να έχει αντίπαλο άλλο ζευγάρι - σε αυτή την περίπτωση κερδίζει το ζευγάρι που θα αντέξει περισσότερη ώρα.
Προωθεί τις οικονομικές πτυχές των ολυμπιακών αθλημάτων, καθώς τα μπαλόνια μπορούν να φέρουν το σήμα του σπόνσορα.

Βασική σημείωση:
Σε αντίθεση με το τέννις, εδώ επιτρέπονται οι βρισιές.


ΥΓ Ναι, το 2010 δεν ξεκίνησε ακριβώς όπως θα ήθελα.

Δημοσίευση

Εδώ μπορώ να κάθομαι και να γράφω ό,τι θέλω και όπως θέλω. Σωστά; Σωστά.

Επειδή λοιπόν είναι η δουλειά μου και όσο νά'ναι τόσα χρόνια κάποιο κουσούρι θα μου έχει αφήσει, πρέπει να ομολογήσω ότι έχω μια μάλλον ιδιαίτερη σχέση με τα λάθη στα έντυπα. Τι εννοώ ιδιαίτερη σχέση; Δεν μπορούν να μου κρυφτούν - τα βρίσκω όπου κι αν είναι. Και το χειρότερο; Βρίσκω τα λάθη των άλλων - τα δικά μου περιμένω να μου τα πείτε εσείς. Ό,τι και να διαβάζω, το μάτι μου θα πέσει πάνω στο λάθος. Και ύστερα από τόσα χρόνια πλέον γνωρίζω πού θα δω το λάθος.
Έτσι λοιπόν όταν διαβάζω, ακόμα κι αν δεν πρόκειται για δουλειά, τα μάτια μου ψάχνουν για εξ με απόστροφο ("εξ' αρχής" και δεν θα ξεχάσω τη διαφήμιση που κυκλοφορούσε στο μετρό πριν από κανένα μήνα που έλεγε "ομορφιά εκ' των έσω") ή για αναφορικά ό,τι γραμμένα ότι. Γιατί το καημένο το ότι είναι δισύλλαβο, οπότε πάντα τονίζεται. Αν όμως είναι αναφορικό γράφεται ό,τι, ενώ αν είναι ειδικό μένει ότι. Θα μου πεις, πώς καταλαβαίνουμε το αναφορικό; Ένας τυφλοσούρτης είναι να σκεφτόμαστε ότι θα μπορούσαμε να το αντικαταστήσουμε με το οτιδήποτε. Ή πάλι το ημείς και υμείς. Με η- είμαστε εμείς, με υ- είσαστε εσείς. (Και κάπου εδώ μπορεί να περιμένετε να σας εξηγήσω γιατί τα γράφω τώρα όλα αυτά, αλλά μάλλον θα μείνετε με την απορία.)
Και για να συνεχίσω ακάθεκτη, σαν να μην μου έφταναν αυτά, βρίσκω και τα εννοιολογικά και πραγματολογικά λάθη ή ασυμφωνίες. Έτσι έχω βρει ατυχείς εκφράσεις σε κείμενα νομικών, οικονομολόγων, καθηγητών διαφόρων ειδικοτήτων, χωρίς να είμαι τίποτε από αυτά. Και εννοείται ότι έχω διαβάσει πολλά βιβλία με το μολύβι στο χέρι για να διορθώνω τα κακώς κείμενα. Έχω διαβάσει βιβλίο που η γυναίκα του πρώτου κεφαλαίου μετατρέπεται στο δεύτερο κεφάλαιο σε άνδρα (ναι, ήταν τραγικό), έχω διαβάσει σελίδα-σελίδα το ίδιο βιβλίο στα ελληνικά και στα αγγλικά για να βρω τα μεταφραστικά λάθη, έχω συγκρίνει διαφορετικές εκδόσεις του ίδιου βιβλίου και έχω προσπαθήσει να δω το πρωτότυπο μέσα από αυτές (με καλύτερο παράδειγμα τον Μικρό Νικόλα - είναι και της μόδας αυτήν την εποχή, αλλά εγώ τον γνώρισα όταν ήμουν συνομήλική του και τον αγαπώ ιδιαίτερα).

Άρα θα επανέλθω...

Ανοικτή επιστολή

Αγαπητέ κύριε Σκλαβενίτη, Βερόπουλε, Βασιλόπουλε, Μαρινόπουλε (μα καλά, όλοι Πελοποννήσιοι είναι;)

Αν ξανακούσω the weather outside is frightful, but the fire is so delightful θα αφήσω το καρότσι στον κεντρικό διάδρομο και θα φύγω.

Ευχαριστώ και καλές γιορτές

Μελομακάρονα

Για τα μπισκότα
1 1/2 φλυτζάνι λάδι
5-6 φλυτζάνια αλεύρι
1/2 φλυτζάνι ζάχαρη
1 φλυτζανάκι του καφέ κονιάκ
1 κουταλιά σούπας κανέλα
1 κουταλιά σούπας γαρύφαλλο
1 χυμό πορτοκαλιού
1 κουταλάκι γλυκού μπέικιν πάουντερ

Για το σιρόπι
2 φλυτζάνια μέλι
1 φλυτζάνι ζάχαρη
2 φλυτζάνια νερό
1 φλούδα λεμόνι
2-3 ξυλαράκια κανέλα

τριμμένο καρύδι

Εκτέλεση
Χτυπάμε για 5 λεπτά το ελαιόλαδο με τη ζάχαρη (δεν πρόκειται να ενωθούν αφού η ζάχαρη δεν πρόκειται να λιώσει, αλλά τουλάχιστον θα μπουρδουκλωθούν μεταξύ τους). Προσθέτουμε το χυμό του πορτοκαλιού, το κονιάκ, τη κανέλα, το γαρύφαλλο, τα 4 φλυτζάνια αλεύρι και το μπέικιν και ζυμώνουμε. Μέχρι αυτό το σημείο το μίγμα είναι αρκετά αραιό και ξέρουμε ότι θα προσθέσουμε κι άλλο αλεύρι αλλά από δω και πέρα προσέχουμε. Γιατί;
Γιατί όλα εξαρτώνται από το λάδι. Αν είναι "σπιτικό", πηχτό τότε θα πάρει 6 φλυτζάνια αλεύρι, αν είναι ένα κλασικό ελαιόλαδο (δηλαδή πιο αραιό) θα πάρει 5 φλυτζάνια, οπότε το προσέχετε λίγο. Στόχος μας είναι να φτιάξουμε μία ομοιογενή σφιχτή ζύμη, αλλά όχι και πολύ σφιχτή (δηλαδή να μην τρίβεται στο πλάσιμο - αν συμβεί κάτι τέτοιο προσθέτουμε λίγο λάδι ή χυμό πορτοκάλι).
Πλάθουμε τη ζύμη σε μακρόστενα μπισκοτάκια και τα ψήνουμε σε λαδωμένο ταψί για μισή ώρα περίπου στους 180. Γιατί τα λέω μπισκοτάκια; Γιατί απλούστατα εμείς τα τελευταία χρόνια δεν καταφέρνουμε να φτάσουμε στις επόμενες φάσεις - τα τρώμε σαν μπισκότα έτσι.
Αλλά υπάρχει και συνέχεια.
Φτιάχνουμε το σιρόπι (δηλαδή βάζουμε όλα τα υλικά στην κατσαρόλα και τα αφήνουμε να σιγοβράσουν και να ενωθούν - για να γίνει αυτό χρειάζεται κανένα μισάωρο). Και πάλι πολλά εξαρτώνται από το μέλι. Αν είναι αραιό μπορεί να είναι φρόνιμο να προσθέσετε κι άλλη ζάχαρη. Παίρνουμε τα ψημένα μπισκοτάκια και τα βουτάμε μέσα στην κατσαρόλα με το σιρόπι (που το έχουμε αφήσει να κρυώσει αρκετά), τα βγάζουμε με την τρυπητή κουτάλα, τα αραδιάζουμε σε μια πιατέλα και τα πασπαλίζουμε με το τριμμένο καρύδι.

Η συγκεκριμένη συνταγή είναι εύκολη και πετυχαίνει πάντα. Αν δεν έχετε ξανακάνει μελομακάρονα, μην το φοβηθείτε.

Άντε και καλά Χριστούγεννα!